دانیل دی-لوئیس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
سر
دانیل دی-لوئیس
Daniel Day-Lewis, Jaguar, Mille Miglia 2013 cropped.jpg
دی-لوئیس در ۲۰۱۳ در مراسم مایل میگلیا جگوار
زاده دانیل مایکل بلیک دی-لوئیس
۲۹ آوریل ۱۹۵۷(1957-04-29) ‏(۶۰ سال)
کنزینگتون، لندن، انگلستان
محل سکونت آنامو، شهرستان ویکلو، ایرلند[۱]
آلما ماتر مدرسه تئاتر بریستول الد ویک
شغل بازیگر
سال‌های فعالیت ۱۹۷۰–۲۰۱۷
اثر(های) برجسته
همسر(ها) ربکا میلر (۱۹۹۶–اکنون)
شریک(های) زندگی ایزابل آجانی (۱۹۸۹–۱۹۹۵)
فرزندان ۳
والدین سیسیل دی‌لوئیس
جیل بالکون
خویشاوندان مایکل بالکن (پدربزرگ)
تاماسین دی-لوئیس (خواهر)

سر دانیل مایکل بلیک دی-لوئیس (به انگلیسی: Sir Daniel Michael Blake Day-Lewis) (زاده ۲۹ آوریل۱۹۵۷) بازیگر اهل انگلیس[۲] می‌باشد که هر دو ملیت ایرلندی و بریتانیایی خود را نگه داشته‌است. متولد و بزرگ شده در لندن، کسی که قبل از درخشش روی صحنه نمایش «تئاتر ملی جوانان»[و ۱] انگلیس، سه سال را در «مدرسه بریستول الد ویک»[و ۲] به تحصیل بازیگری پرداخت. علی‌رغم اینکه در مدرسه بریستول به شیوه مرسوم و عادی، بازیگری را آموزش می‌دادند دانیل تصمیم گرفت که از سبک متد اکتینگ استفاده کند. به خاطر همین است در فیلم‌هایی که بازی می‌کند، خود را وقف نقشش می‌کند و همچنین به تحقیق دربارهٔ نقش‌هایش مشهور است.[۳][۴] او معمولاً در تمام زمان فیلمبرداری در نقش باقی می‌ماند حتی اگر به سلامتی‌اش آسیب برساند یا برایش مضر باشد. همچنین بازیگری و فیزیک حرکتی و نحوه بیانش به نوعی کلاس درسی برای علاقمندان و دانشجویان سینما است.[۵] دی-لوئیس به عنوان یکی از گزیده‌کارترین بازیگران صنعت فیلم‌سازی شناخته می‌شود، به طوریکه از سال ۱۹۹۸ به بعد او تنها در پنج فیلم به ایفای نقش پرداخته و تقریباً بین هریک از فیلم‌هایش پنج سال فاصله افتاده‌است.[۶] او به شدت از زندگی شخصی‌اش حفاظت می‌کند به گونه ای که در تمام این سال‌ها به ندرت مصاحبه کرده و در انظار عمومی ظاهر شده‌است.[۷]

دی-لوئیس در بیشتر سال‌های دههٔ ۸۰ میلادی، هم در تئاتر حضور داشت هم در سینما. عضویت در «شرکت رویال شکسپیر»[و ۳] و بازی کردن نقش رومئو در نمایش رومئو و ژولیت و بازی به جای فلوت در نمایش رؤیای شب نیمه تابستان از معدود فعالیت‌های وی در تئاتر بود. در سال‌های ۱۹۸۴ و ۱۹۸۵ به ترتیب در فیلم‌های باونتی و رختشویخانه زیبای من ظاهر شد. اولین ایفای نقش او که هم نظر منتقدان و هم نظر مردم را جلب کرد، در فیلم اتاقی با یک چشم‌انداز (۱۹۸۵) بود. بعد از آن، او در فیلم سبکی تحمل‌ناپذیر هستی (۱۹۸۸) بازی کرد.

دانیل یکی از تحسین‌شده‌ترین بازیگران نسل خودش است، او جوایز متعددی به دست آورده که مهم‌ترین آن سه جایزه بهترین بازیگر نقش اول مرد از جوایز آکادمی برای فیلم‌های پای چپ من (۱۹۸۹)، خون به پا خواهد شد (۲۰۰۷) و لینکلن (۲۰۱۲) می‌باشد که او را به تنها بازیگر دارنده این عنوان بدل کرده. او همچنین جزو سه بازیگر مردیست که سه اسکار دارد[ی ۱] و برای فیلم‌های به نام پدر (۱۹۹۳) و دارودسته‌های نیویورکی (۲۰۰۲) نامزد دریافت این جایزه شده‌است.[۸] او چهار جایزه بفتا، سه جایزه از انجمن بازیگران فیلم و دو گلدن گلوب نیز در کارنامه خود دارد. در نوامبر ۲۰۱۲، مجله تایم دی-لوئیس را «بزرگترین بازیگر جهان» نامید.[۹] وی در ژوئن ۲۰۱۴، در جریان مراسم تولد ملکه انگلستان به دریافت عنوان شوالیه مفتخر شد و با عنوان سر دانیل مایکل بلیک دی-لوئیس شناخته می‌شود.[۱۰][۱۱]

دی-لوئیس اعلام کرد که در سال ۲۰۱۷ بازنشسته می‌شود، بدین ترتیب آخرین نقش آفرینی او در فیلم موضوع فانتوم[و ۴] به کارگردانی پل توماس اندرسن می‌باشد.[۱۲][۱۳] بازنشسته شدن دانیل دی لوئیس از دنیای بازیگری؛ خبری بود که علاقه‌مندان به هنر و سینما را شوکه کرد.[۱۴]

اوایل زندگی[ویرایش]

دی لوئیس در سال ۲۰۱۳

دی-لوئیس در کنزینگتون، لندن زاده شد. پدر او، شاعر معروف، سیسیل دی-لوئیس و مادرش، بازیگر انگلیسی، جیل بالکن[و ۵] می‌باشند.[۱۵] پدر او در بالینتابرت، کنت لوییس، ایرلند به دنیا آمد و از پروتستانت‌های سبک «آنگلو-آیریش»[ی ۲][۱۶] با عقبه‌ای انگلیسی بود.[۱۷] سیسیل زندگی در لندن را از دو سالگی شروع کرد و بعدها به مدت چهار سال[ی ۳] ملک الشعرای بریتانیا شد. مادر دانیل یهودی بود و اجداد وی آن دسته از یهودیانی بودند که از لتونی و لهستان به انگلستان مهاجرت کرده بودند.[۱۸][۱۹] پدربزرگ مادری وی، سر مایکل بالکن، رئیس استودیوهای ایلینگ بود.[۲۰] دو سال بعد از تولد دانیل، خانواده او به کرومزهیل، گرینویچ در جنوب شرقی لندن نقل مکان کردند. جایی که دانیل با خواهر بزرگترش، تاماسین، بزرگ شد. تاماسین آشپز برنامه‌های تلویزیونی و مستندساز می‌باشد.[۲۱]

با زندگی در گرینویچ، دی-لوئیس خود را میان بچه‌های جنوب شهر لندن یافت. او تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسه‌های اینویکتیا و شرینگتون گذراند.[۲۲] بچه‌ها او را به خاطر «یهودی» و «شیک» بودنش اذیت می‌کردند و به او زور می‌گفتند.[۲۳] هر چه بیشتر زمان می‌گذشت، او به لهجهٔ محلی تسلط کامل پیدا می‌کرد و رفتارش را بهبود می‌بخشید تا جایی که به خوشنامی مشهور شد.[۲۳][۲۴] با بالا رفتن سن دانیل، مشکلاتی برایش به وجود آمد. او در دوران جوانی بی‌اختیار با خودش حرف می‌زد و معمولاً به خاطر دزدی از فروشگاه و جرایم کوچک‌تر به دردسر می‌افتاد.[۲۴][۲۵]

در سال ۱۹۶۸، والدین دانیل وقتی رفتار دانیل را اینگونه دیدند او را به مدرسهٔ خصوصی سِوِناکس[و ۶] در کنت فرستادند. سوناکس مدرسه‌ای شبانه‌روزی بود.[۲۵] دانیل در این مدرسه به سه رشته علاقه پیدا کرد که آنها نجاری، ماهی‌گیری و بازیگری بودند. اشتیاق او برای مدرسه رفتن بیشتر شد و بعد از دو سال تحصیل در سوانکس به مدسهٔ خصوصی دیگری به نام بِدالس[و ۷] در پیترسفیلد، همپشایر منتقل شد.[۲۶] دانیل در این مدرسه به دلیل حضور خواهرش آرامش بیشتری داشت در نتیجه خلاق‌تر شد.[۲۵] این انتقال او را به سمت بازی در اولین نقشش هدایت کرد. فیلم یکشنبه خونین یکشنبه اولین فیلم دانیل دی-لوئیس بود. او زمانی که در این فیلم بازی کرد تنها چهارده سالش بود و نقش بچه‌ای خرابکار را داشت. او تجربه را با کلمهٔ «بهشت» توصیف کرد و اقرار کرد که زمانی به ازای دریافت ۲ پوند، ماشین‌های گرانقیمت پارک شده خارج از محوطه کلیسای محلی را خراب می‌کرده.[۲۱]

نمایی از تئاتر رویال در بریستول الد ویک، جایی که دانیل اجرا می‌کرد. او این تئاتر را «زیباترین تئاتر در انگلستان» نامید.[۲۷]

برای چند هفته در سال ۱۹۷۲، او و خانواده‌اش در لمونز، شمال لندن، در خانهٔ کینگزلی آمیس و الیزالت جین هاوارد زندگی کردند. سیسل دی-لوئیس سرطان داشت، به خاطر همین هاوارد آنها را به لمونز دعوت کرد تا هم مکانی برای استراحت داشته باشند هم درمان اما چیزی نگذشت که سیسل در ماه مِه همان سال درگذشت.[۲۸]

با ترک کردن بدالز در سال ۱۹۷۵، رفتارهای نادرست دانیل کاهش یافته و به نوعی به بلوغ فکری رسیده بود و نیاز داشت که حرفه خود را انتخاب کند و تصمیم بگیرد که چه کاری برایش بهتر است. با اینکه او روی صحنه نمایش «تئاتر ملی جوانان» درخشیده بود، درخواستی برای شرکت در یک دوره پنج ساله کابینت‌سازی ارائه داد اما به دلیل نداشتن تجربه کافی درخواست وی رد شد.[۲۵] بعد از آن در مدرسه تئاتر بریستول الد ویک پذیرفته شد و به مدت سه سال در آنجا حضور داشت تا در نهایت به اجرا در تئاتر شهر بریستول پرداخت.[۲۵] او در این تئاتر هنرپیشه علی‌البدل پیت پاستویت شد؛ کسی که بعدها در فیلم به نام پدر با دانیل بازی کرد.[۲۹] جان هارتوچ، معلم بازیگری دی-لوئیس در بریستول، دربارهٔ او می‌گوید:

همیشه یک چیزی دربارهٔ او بود. او ساکت و مؤدب بود ولی کاملاً روی کارش تمرکز داشت - دانیل کیفیت لازم برای این کار را دارا بود و به نظر می‌رسید درون خود آتشی افکنده که هر لحظه امکان زبانه کشیدن آن وجود دارد. او عملکرد خاصی از خود نشان می‌داد به طور مثال وقتی دانش آموزان نقش‌هایشان را در نمایش دشمن طبقاتی بازی کردند، درخشش او برای همهٔ ما آشکار شد. چیزهایی را از او می‌دیدیم که به ما گوشزد می‌کرد فرد ویژه‌ای را در دستانمان داریم.[۳۰]

حرفه‌ای[ویرایش]

۱۹۸۰ و ۱۹۹۰[ویرایش]

وی در سال ۱۹۸۹ زمانی که در حال بازی در نقش هملت بود، وحشت زده ادعا کرد روح پدرش را در مقابل خود دیده‌است. او پس از آن اتفاق دیگر حاضر نشد قدم روی صحنه تئاتر بگذارد.[۲۵][۳۱] دی-لوئیس در سال ۱۹۷۱ با فیلم یکشنبه خونین یکشنبه وارد دنیای بازیگری گردید. دانیل از سال ۱۹۸۱ تا ۱۹۹۷ در ۱۹ فیلم ایفای نقش کرد که مهمترین فیلم‌ها و درخشان‌ترین بازی‌های او گاندی (۱۹۸۲)، رختشویخانه زیبای من (۱۹۸۵)، اتاقی با یک چشم‌انداز (۱۹۸۵)، سبکی تحمل‌ناپذیر هستی (۱۹۸۸)، پای چپ من (۱۹۸۹)، آخرین موهیکان (۱۹۹۲)، به نام پدر (۱۹۹۳)، بوته آزمایش (۱۹۹۶) و بوکسور (۱۹۹۷) از سال ۱۹۸۱ تا ۱۹۹۷ است. دی- لوییس پس از بازی در بوکسور از حرفه کاری خود را فاصله گرفت و دوره‌ای با نام «نیمه بازنشستگی» را شروع کرد و مشغول به کار نجاری شد.[۳۲] او که مجذوب کفاشی شده بود به فلورانس در ایتالیا رفت و آن‌طور که گفته می‌شود زیر نظر استفانو بمر، کفاش معروف ایتالیایی، آموزش کفاشی دید.[۲۵]

داستان‌های غوطه‌وری او در نقش‌هایش مفصل است. دی-لوئیس برای بازی در نقش گری کُنلون در به نام پدر، به دلیل استفاده از خوراک زندان ۳۰ پوند وزن کم کرد، دوره‌های مطلولی را در سلول زندان گذراند، برای دو روز بی‌خوابی کشید، سه روز توسط افسر پلیس واقعی بازجویی شد و در این حین از او خواست که شدت بازجویی را به بیشترین حدش برساند تا جایی که بازجو روی دانیل سطل آب سرد ریخت. برا فیلم بوکسور در سال ۱۹۹۷، او هفته‌ها با قهرمان پیشین بوکس جهان، بری مک گیگان، تمرین کرد. بری دربارهٔ او گفت: «به اندازه‌ای خوب بود که می‌توانست در مسابقات حرفه‌ای شرکت کند». او در این فیلم دماغش شکست و دیسک کمرش آسیب دید.

—"اهداف دی-لوئیس برا کمال در نقشتلگراف[۵]

چند مورد از حقایق دربارهٔ نقش‌هایش در این دو دهه[ویرایش]

  • وی برای فیلم سبکی تحمل‌ناپذیر هستی زبان چکی آموخت.[۳۳]
  • او در فیلم پای چپ من برای هر چه بهتر ایفا کردن نقش یک معلول، به طور مرتب به کلینیکی در دوبلین می‌رفت و معلولین مختلف را ملاقات می‌کرد، بعضی از این افراد حتی نمی‌توانستند صحبت کنند. با شروع فیلمبرداری، او تصمیم گرفت به طور کامل به شخصیتش در فیلم نفوذ کرده و تمام جنبه‌های زندگی او را درک کند، از این رو هر روز حتی بعد از اتمام تصویربرداری هم حاضر نمی‌شد از نقشش خارج شود، به طوری که دست اندر کاران فیلم بودند که او را جابجا می‌کردند و حتی غذایش را می‌دادند. او در کل زمان تصویربرداری از ویلچرش جدا نشد.[۳۳]
  • دی لوئیس برای فیلم آخرین موهیکان‌ به کارگردانی مایکل مان نیز شروع به تحقیقات گسترده‌ای کرد و دوره‌های بسیار سنگینی را پشت سر گذاشت. او که به خاطر سابقه‌اش در نجاری، مهارت فراوانی در کار با چوب داشت برای هر چه بهتر اجرا کردن نقشش شروع به زندگی در جنگل کرد، برای خود قایق درست کرد، دست به ماهیگیری و شکار زد و یادگرفت چگونه از پوست حیوانات لباس تهیه کند. او حتی تفنگش را هم با خود به فیلم آورد. گفته می‌شود در مراسم شب کریسمس هم با همین تفنگ درازش سر میز شام حاضر شده بود.[۳۳]
  • دی لوئیس در ادامه در فیلم به نام پدر، برای بازی در نقش جوانی که به جرم بمب‌گذاری زندانی می‌شود، چندین کیلو از وزنش را کم کرد و تمام مدت لهجهٔ ایرلندی صحبت کرد. علاوه بر این خودش را در یک سلول انفرادی حبس کرد و از زندانبانان خواست که مثل زندانیان دیگر با او برخورد کنند و به وی ناسزا بگویند.[۳۳]
  • یک سال بعد در اقتباس مارتین اسکورسیزی از رمان ایدیت وارتون با نام عصر معصومیت پیش از شروع تصویربرداری، دو ماه لباس‌های اشرافی قرن نوزدهم (کلاه، عصا، شنل و…) پوشید و در نیویورک شروع به پرسه زدن کرد.[۳۳]
  • او برای بازی در فیلم بوکسور نیز مدتی را با قهرمان اسبق بوکس جهان، بری مک گیگان به تمرین پرداخت.[۳۳]

۲۰۰۰[ویرایش]

دی-لوئیس در نیویورک، ۲۰۰۷

بعد از پنج سال دوری از صنعت فیلمسازی، دی-لوئیس با بازی در فیلم دارودسته‌های نیویورکی (۲۰۰۲) به کارگردانی اسکورسیزی و تهیه کنندگی هاروی وینستین به سینما بازگشت. او دراین فیلم نقش سردستهٔ فاسد خلافکاران، ویلیام «بیل قصاب» کاتینگ را در کنار لئوناردو دی‌کاپریو، که نقش شاگرد تحت الحمایه بیل را به عهده داشت، بازی کرد. او برای اینکه آمادگی بیشتری برای ایفای نقشش بدست آورد دوره‌ای طولانی مدت را به عنوان شاگرد قصاب گذراند. به همین خاطر قصابی را استخدام کرد تا به او دستورهای لازم برای سلاخی کردن گوشت و لاشه را گوشزد کند. همچنین از افراد مشغول به کار در سیرک کمک خواست تا به او نحوه کار با چاقو را آموزش دهند.[۵] مثل همیشه، هنگام فیلمبرداری از نقشش بیرون نیامد (حتی لهجهٔ نیویورکی کاراکتر فیلم را نگه می‌داشت).[۲۵] در زمان ساخت فیلم تشخیص داده شد که دانیل به بیماری ذات‌الریه مبتلا شده‌است به همین خاطر او مجبور شد که کت گرمی بپوشد یا حداقل خود را درمان کند تا فیلمبرداری فیلم به تأخیر نیفتد و در نهایت متقاعد شد که برای درمان خود دارو مصرف کند.[۵] بازی دی-لوئیس در دارودسته‌های نیویورکی سومین نامزدی اسکار را برایش به ارمغان آورد و موفق شد که برای دومین بار جایزه بفتای بهترین بازیگر نقش اول مرد برنده شود.

دی-لوئیس در ۶۱امین دوره جوایز بفتا در لندن، ۱۰ فوریه ۲۰۰۸

بعد از دار و دسته‌های نیویورکی، همسر دانیل، ربکا میلر، به وی پیشنهاد داد تا در فیلم او نقش اصلی را بازی کند. نام فیلم تصنیف جک و رز بود. او در این فیلم نقش پدری را بازی می‌کرد که در حال مرگ است و نگران آینده دختر نوجوان خود می‌باشد که بعد از مرگ او چگونه با مشکلات دست و پنجه نرم می‌کند. در حین فیلمبرداری او شرایطی را ترتیب داد که به طور جداگانه از همسر خود زندگی کند تا بتواند «انزوا» لازم برای نقش خود را بدست آورد و کمتر به شخصیتش در زندگی واقعی نیاز داشته باشد.[۲۱] فیلم نقدهای متفاوتی دریافت کرد.[۳۴]

در سال ۲۰۰۷، دی-لوئیس در فیلم خون به پا خواهد شد، اقتباسی از رمان نفت! اثر آپتون سینکلر، به کارگردانی پل توماس اندرسون درخشید.[۳۵] او برای بازی در این فیلم جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد، جایزه بفتای بهترین بازیگر نقش اول مرد، جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم درام و جایزه انجمن بازیگران فیلم برای بهترین بازیگر نقش اول مرد (که در این مراسم از هیث لجر قدردانی کرد و گفت تحت تأثیر او بوده‌است و بازی لجر در فیلم کوهستان بروکبک را با کلمات «منحصر به فرد، بی‌نقص» توصیف کرد)[۳۶][۳۷] برنده شد و همچنین حلقه‌های منتقدان گوناگونی از وی تجلیل کردند. با بردن جایزه اسکار، دی-لوئیس در کنار مارلون براندو و جک نیکلسون به تنها بازیگران مردی بدل شدند که بین اولین و دومین جایزه‌شان چند بار نامزد شده‌اند. وی برای این فیلم در تمامی سکانس‌های چاه نفت، خود حاضر می‌شد و از بدل کار استفاده نمی‌کرد و در صحنه‌ای که نردبان می‌شکند و او در چاه می‌افتد ۲ دنده‌اش می‌شکند.

در سال ۲۰۰۹ در اقتباس موزیکال راب مارشال با نام نه در نقش گوییدو کونتینی، کارگردان سینما، به ایفای نقش پرداخت.[۳۸] او برای این فیلم نامزد دریافت جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم موزیکال یا کمدی و جایزه ستلایت بهترین بازیگر مرد فیلم موزیکال - کمدی شد و به همراه گروه بازیگران فیلم نامزد دریافت جایزه انجمن منتقدان پخش‌کننده فیلم برای بهترین گروه بازیگری و جایزه انجمن بازیگران فیلم برای بهترین گروه بازیگری در فیلم سینمایی و همچنین جایزه ستلایت بهترین گروه بازیگران شد. دانیل برای این فیلم زبان ایتالیایی آموخت و آموزش خوانندگی دید.

۲۰۱۰[ویرایش]

دی-لوئیس در حال بازدید از نطق گتیسبورگ در اتاق لینکلن در کاخ سفید، نوامبر ۲۰۱۲

دی-لوئیس در سال ۲۰۱۲ در نقش آبراهام لینکلن در فیلم لینکلن به کارگردانی استیون اسپیلبرگ ظاهر شد.[۳۹] این فیلم اقتباسی از کتاب تیم رقبا: نبوغ سیاسی آبراهام لینکلن بود و در اکتبر ۲۰۱۱ فیلمبرداری آن در شهر ریچموند، ویرجینیا آغاز گردید.[۴۰] دی-لوئیس از اسپیلبرگ یک سال زمان خواست تا بتواند خود را برای نقش آماده کند.[۴۱] او در طول این یک سال بیش از ۱۰۰ کتاب دربارهٔ لینکلن مطالعه کرد و با هنرمندان زیادی در عرصه گریم همکاری کرد تا بتواند فیزیک حرکتی لینکلن را بدست آورد. لینکلن نقدهای فراوانی کسب کرد که بیشتر آنها دربارهٔ اجرای دی لوئیس در این نقش بود. همچنین در گیشه نیز موفق بود و توانست ۲۷۵ میلیون دلار در سرتاسر جهان به فروش برسد.[۴۲] در نوامبر ۲۰۱۲، دانیل جایزه بریتانیا را از بفتا به خاطر درخشش در این فیلم دریافت کرد.[۴۳]

«او همانند الیویه در دوران جوانی‌اش می‌ماند. [چون فیلم‌های کمی بازی می‌کند] شما انتظار چیزی ویژه و خاص را از او، وقتی که در فیلمی حضور پیدا می‌کند، دارید. او تأثیرگذار تر از براندو می‌باشد و به گونه‌ای به فیلم‌هایش تبدیل شده‌است.»

—دیوید پولند دربارهٔ دی لوئیس، فوریه ۲۰۱۳.[۴۴]

در ۷۰مین مراسم گلدن گلوب که در ۱۴ ژانویه ۲۰۱۳ برگزار شد او دومین جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد خود را دریافت کرد و در ۶۶مین دوره جوایز بفتا، در ۱۰ فوریه، موفق شد چهارمین جایزه بفتای بهترین بازیگر نقش اول مرد ببرد. در ۸۵مین دوره جوایز اسکار، دی-لوئیس به اولین بازیگری تبدیل شد که توانسته جایزه بهترین بازیگر نقش اول مرد را برای سه بار دریافت کند که سومین جایزه آن برای لینکلن بود.[۴۵] جان هارتوچ، معلم بازیگری دانیل در بریستول الد ویک، دربارهٔ این دستاورد او این چنین اظهار نظر کرد:

با اینکه ما فارغ التحصیلان برجسته‌ای داریم - همه هنرجویان، از جرمی آیرونز تا پاتریک استوارت - اما من فکر می‌کنم که در حال حاضر او شناخته شده‌ترین آنهاست و ما به تمام دستاوردهای او افتخار می‌کنیم. مطمئناً، من دی-لوئیس را به عنوان الگو به دانش آموزان جدید معرفی می‌کنم، به خصوص الگویی در زمینه مدیریت یکپارچه و عالی حرفه کاری. او به هیچ عنوان اشتیاقی برای شهرت ندارد به همین خاطر است که به مطبوعات اجازه نمی‌دهد به زندگی خصوصی‌اش تجاوز کنند. او کاملاً به سلبریتی بودن علاقه‌ای نشان نمی‌دهد و تنها به هنر بازی‌اش علاقه دارد. او هنوز هم یک هنرپیشه بزرگ است.[۳۰]

بعد مدت کمی از برنده شدن اسکار برای فیلم لینکلن، دی-لوئیس اعلام کرد که او قرار است از بازیگری فاصله بگیرد و به مدت پنج سال، تا بازی در فیلم بعدی، به خانهٔ خود در شهرستان ویکلو برگردد.[۴۶]

اولین نقش آفرینی او بعد از پنج سال در فیلم موضوع فانتوم به کارگردانی پل توماس اندرسن خواهد بود که موضوع آن به دهه ۱۹۵۰ میلادی و صنعت مد بر می‌گردد. فیلمبرداری این فیلم در ویتبای، یورک شایر در ژانویه ۲۰۱۷ شروع شد و در اواخر سال ۲۰۱۷ اکران می‌شود.[۴۷] در تاریخ ۵ ژوئن ۲۰۱۷، سخنگوی دی-لوئیس، لزلی دارت، اعلام کرد که او (دانیل) بازنشسته می‌شود.[۴۸]

زندگی شخصی[ویرایش]

دی-لوئیس به ندرت دربارهٔ زندگی شخصی‌اش به گفتگو می‌پردازد، به گونه‌ای که می‌توان گفت او محافظ حریم خصوصی‌اش است.[۴۹] او زندگی خود را با جمله «مطالعه مادام العمر دربارهٔ بهانه‌چینی» عنوان کرد که این بدان معناست علاقه‌ای به مصاحبه دربارهٔ زندگی‌اش با مطبوعات ندارد. او با بازیگر فرانسوی، ایزابل آجانی به مدت شش سال در رابطه بود که در نهایت با توافق طرفین از هم جدا شدند.[۳] حاصل این رابطه فرزندی با نام گابریل-کین دی-لوئیس بود که در سال ۱۹۹۵ در نیویورک به دنیا آمد و تنها چند ماه پس از تولد او، دانیل و ایزابل به رابطه‌شان پایان دادند.

در سال ۱۹۹۶، زمانی که مشغول کار روی پروژه‌ای اقتباس شده از نمایش بوته آزمایش بود، آرتور میلر (نویسنده نمایشنامه) را ملاقات کرد. همان زمان بود که به دختر آرتور، ربکا میلر، علاقه‌مند شد و آنها همان سال با هم ازدواج کردند.[۳] چندی بعد دانیل و ربکا صاحب دو پسر شدند، رونان کال دی-لوئیس (زاده ۱۹۹۸) و کاشل بلیک دی-لوئیس (زاده ۲۰۰۲). خانواده دی-لوئیس معمولاً زمان خود را در نیویورک و ایرلند سپری می‌کنند.[۲۱]

دی-لوئیس در سال ۱۹۹۳ تبعیت ایرلندی گرفت.[۵۰] در حال حاضر او هم شهروند انگلستان است و هم ایرلند و تاکنون هر دوی آنان را حفظ کرده‌است. او از سال ۱۹۹۷ در آنامو، شهرستان ویکلو زندگی می‌کند[۱][۵۱][۵۲] و همچنین اظهار داشت: «با اینکه من دو ملیت دارم اما فکر کنم انگلیس کشور من باشد. من به شدت به لندن احتیاج دارم اما نمی‌توانم آنجا زندگی کنم زیرا در لندن زمانی فرا می‌رسد که من به آرامش نیاز دارم اما باید بالاجبار مردمی باشم و در میان مردم حضور پیدا کنم که نمی‌توانم با این موضوع کنار بیایم».[۴۹] او یکی از حامیان باشگاه فوتبالی در جنوب شرقی لندن به نام «میلوال» است.[۵۳]

من دربارهٔ این موضوع، روابط پدرها و پسرها، بسیار فکر کرده‌ام و می‌خواهم این را [جایزه را] به یاد پدربزرگم؛ جیل بالکن، پدرم؛ سیسیل دی-لوئیس و سه پسر خوبم؛ گابریل، رونان و کاشل بپذریم. واقعاً خیلی ممنوم از شما. با سپاس.

—بخش پایانی سخنرانی دانیل دی-لوئیس در ۸۰مین دوره جوایز اسکار[۵۴]

در ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۰، دی-لوئیس دکترای افتخاری خود را در نامه‌ای از دانشگاه بریستول به خاطر سال‌هایی که در مدرسه تئاتر بریستول الد ویک حضور داشته، دریافت کرد.[۵۵] دانیل اظهار داشت که او تا به حال هیچ «آموزش مذهبی واقعی‌ای» نداشته و اینکه او «فرض» می‌کند یک «آگنوستیک سرسخت» است.[۵۶] در اکتبر ۲۰۱۲، او اسنادی را که متعلق به پدرش، سیسیل دی-لوئیس، بود به دانشگاه آکسفورد فرستاد. این اسناد شامل پیش‌نویس اشعار سیسیل و مکاتبه‌هایی با جان گیلگد و چهره‌های ادبی سرشناسی همچون ویستن هیو آودن، رابرت گریوز و فیلیپ لارکین بود.[۵۷] در ژوئیه ۲۰۱۵، او رئیس افتخاری بایگانی شعر انگلستان شد.[۵۸]

در سال ۲۰۰۸، قبل از آنکه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد را از هلن میرن (کسی که سال گذشته به خاطر ایفای نقش الیزابت دوم در فیلم ملکه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن را برده بود و وظیفه داشت تا جایزه بهترین بازیگر مرد را به برنده بدهد) دریافت کند، زانو زد و هلن میرن با تندیس اسکار به شانه‌های وی به نشانهٔ افتخار ضربه‌ای آهسته زد. بعد از این اتفاق دانیل گفت: «این نزدیک‌ترین باری بود که تا حالا نشان شوالیه گرفتم».[۵۹] در ژوئن ۲۰۱۴، دی-لوئیس در جریان مراسم تولد ملکه به خاطر خدمات و فعالیت‌های هنری‌اش عنوان «شوالیه» را دریافت کرد[۱۰][۶۰] و در نوامبر همان سال، این نشان را از شاهزاده ویلیام در قصر باکینگهام گرفت.[۶۱]

فیلم‌شناسی[ویرایش]

فیلم[ویرایش]

سال عنوان نقش کارگردان توضیحات
۱۹۷۱ یکشنبه خونین یکشنبه بچه‌ای خرابکار جان شلزینجر نقش چندم
۱۹۸۲ گاندی کالین ریچارد اتنبرا
۱۹۸۴ باونتی جان فریر راجر دونالدسون
۱۹۸۵ رختشویخانه زیبای من جانی استیون فریرز
اتاقی با یک چشم‌انداز سسیل وایز جیمز ایوری
۱۹۸۶ نانائو مکس کانی تمپلمن
۱۹۸۸ سبکی تحمل‌ناپذیر هستی توماس فیلیپ کافمن
ستاره‌ها و نوارها هندرسون دورس پت اکانر
۱۹۸۹ همیشه خندان، نیوجرسی دکتر فرگوس اکانل کارلوس سورین
پای چپ من کریستی براون جیم شریدان اسکار بهترین بازیگر نقش اول
بفتای بهترین بازیگر نقش اول
نامزدشده – گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد
۱۹۹۲ آخرین موهیکان هاوک آی مایکل مان
۱۹۹۳ عصر معصومیت نیولند ارچر مارتین اسکورسیزی
به نام پدر جری کانلون جیم شریدان نامزدشده — اسکار بهترین بازیگر نقش اول
نامزدشده — بفتای بهترین بازیگر نقش اول
۱۹۹۶ بوته آزمایش جان پراکتر نیکلاس هایتنر
۱۹۹۷ بوکسور دنی فلین جیم شریدان نامزدشده – گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد
۲۰۰۲ دار و دسته‌های نیویورکی ویلیام کاتینگ قصاب مارتین اسکورسیزی بفتای بهترین بازیگر نقش اول
نامزدشده – اسکار بهترین بازیگر نقش اول
۲۰۰۵ تصنیف جک و رز جک اسلاوین ربکا میلر
۲۰۰۷ خون به پا خواهد شد دانیل پلین‌ویو پل توماس اندرسون اسکار بهترین بازیگر نقش اول
بفتای بهترین بازیگر نقش اول
گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد
۲۰۰۹ نه گوییدو کونتینی راب مارشال نامزدشده – جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد
۲۰۱۲ لینکلن آبراهام لینکلن استیون اسپیلبرگ اسکار بهترین بازیگر نقش اول
بفتای بهترین بازیگر نقش اول
گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد
۲۰۱۷ موضوع فانتوم چارلز جیمز پل توماس اندرسون پس از تولید

تلویزیون[ویرایش]

سال عنوان نقش توضیحات
۱۹۸۰ بندکفش دی‌جی قسمت: "کشاورز همسر داشت"
۱۹۸۱ ممنون، پی.جی. وودهاوس پی‌اسمیت فیلم تلویزیونی
آرتمیس ۸۱ دانش‌آموز کتابخانه فیلم تلویزیونی
۱۹۸۲ چند مایل تا بابل؟ آلک فیلم تلویزیونی
سرما در مه آرچی هیوز-فارت قسمت: "فراتر از شیشه"
۱۹۸۳ نمایش برگزیده ماه گوردن وایت‌هاوس قسمت: "گوشه خطرناک"
۱۹۸۵ برادرم جاناتان جاناتان دیکرز ۵ قسمت
۱۹۸۶ مرد بیمه دکتر کافکا فیلم تلویزیونی

موسیقی[ویرایش]

سال عنوان نقش توضیحات
۲۰۰۵ تصنیف جک و رز تهیه‌کننده موسیقی فیلم
۲۰۰۹ نه اجرا کننده "آهنگ گوئیدو"، "من نمی‌توانم این فیلم را بسازم"

تئاتر[ویرایش]

سال عنوان نقش کارگردان سالن نمایش
۱۹۷۹ افسر استخدام شهروند/سرباز آدرین نوبل تئاتر رویال، بریستول
ترولووس و کرسیدا دیفوبس ریچارد کاترل تئاتر رویال، بریستول
عجیب و غریبِ خنده‌دار استنلی بالدری پیت پاستویت تئاتر لیتل، بریستول
۱۹۷۹–۸۰ پادشاه قدیمی باحال فاز شگفت‌انگیز باب کراولی تئاتر الد ویک، بریستول
۱۹۸۰ دشمن طبقاتی آیرون دیوید روم تئاتر الد ویک، بریستول
ادوارد دوم لسیستر ریچارد کاترل تئاتر الد ویک، بریستول
اوه، چه جنگ عاشقانه‌ای! ناشناخته دیوید تاکر تئاتر رویال، بریستول
رؤیای شب نیمه تابستان فیلوستراته ریچارد کاترل تئاتر رویال، بریستول
۱۹۸۱ به خشم نگاه کن جیمی پارتر جرج کاستیگان تئاتر لیتل، بریستول
دراکولا کنت دراکولا جرج کاستیگان تئاتر لیتل، بریستول
۱۹۸۲–۸۳ کشوری دیگر گای بِنِت استوارت برج تئاتر کویینز، خیابان شافتزبوری
۱۹۸۳–۸۴ رؤیای شب نیمه تابستان و رومئو و ژولیت فلوت و قهرمان داستان (به ترتیب) شیلا هنکاک و جان کِیرد در تور منطقه‌ای "شرکت رویال شکسپیر"
۱۹۸۴ دراکولا کنت دراکولا کریستوفر باند تئاتر هاف مون،[و ۸] لندن
۱۹۸۶ پیشرو ولودیا مایاکوفسکی ریچارد آیر تئاتر ملی رویال، لندن
۱۹۸۹ هملت هملت ریچارد آیر تئاتر ملی رویال، لندن

یادداشت[ویرایش]

  1. دانیل در رشته بهترین بازیگر نقش اول مرد رکورد دار است اما در داشتن سه اسکار بازیگری اعم از نقش مکمل و اصلی با جک نیکلسون (۲ نقش اول و یک نقش مکمل) و والتر برنان (۳ نقش مکمل) شریک است.
  2. نگارش آثاری با محتوا و مفهوم فرهنگ ایرلندی به زبان انگلیسی ادبیات آنگلو-آیریش خوانده می‌شود که اصلاحی است برای متمایز ساختن آن از ادبیات کلاسیک انگلیسی از یک سو و ادبیات ایرلندی از سوی دیگر. ادبیات آنگلو-آیریش حاوی یک ماهیت ملی است که به ادبیات ایرلندی نیرو و انگیزه جدیدی داد.
  3. از سال‌های ۱۹۵۷ تا ۱۹۷۲

واژه‌نامه[ویرایش]

  1. National Youth Theatre
  2. Bristol Old Vic
  3. Royal Shakespeare Company
  4. Phantom Thread
  5. Jill Balcon
  6. Sevenoaks School
  7. Bedales
  8. Half Moon Theatre

جسارت‌های وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ Day Lewis Given Freedom of Wicklow
  2. "Daniel Day-Lewis Spoofs Clint Eastwood's Obama Chair Routine at Britannia Awards". Hollywood Reporter. Retrieved 19 April 2013. "I know as an Englishman it's absolutely none of my business."
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ Gritten, David (22 February 2013). "Daniel Day-Lewis: the greatest screen actor ever?". The Telegraph. Retrieved 25 February 2013. 
  4. Parker, Emily. "Sojourner in Other Men's Souls". The Wall Street Journal. 23 January 2008.
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ ۵٫۲ ۵٫۳ "Daniel Day-Lewis aims for perfection". The Daily Telegraph (London). 22 February 2008. Retrieved 1 January 2010. 
  6. Herschberg, Lynn. "The New Frontier's Man". The New York Times Magazine, 11 November 2007
  7. "My brother Daniel Day-Lewis won't talk to me any more". The Telegraph. 4 June 2016. 
  8. "Daniel Day-Lewis makes Oscar history with third award"'. BBC News. Retrieved 13 March 2013
  9. "The World's Greatest Actor" (5 November 2012). Time. 22 October 2015. 
  10. ۱۰٫۰ ۱۰٫۱ "Queen's Honours: Day-Lewis receives knighthood". BBC. 13 June 2014. Retrieved 14 June 2014. 
  11. «دانیل دی-لوئیس، استفن ساتن و مگی اسمیت در جشن تولد ملکه». Royal Central. بازبینی‌شده در ۲۳ اوت ۲۰۱۷. 
  12. "Film star Daniel Day-Lewis retires from acting". BBC. Retrieved 21 June 2017
  13. "Daniel Day-Lewis announces retirement from acting". The Guardian. Retrieved 21 June 2017
  14. بی‌بی‌سی فارسی. «دانیل دی‌لوئیس، برنده ۳ جایزه اسکار بازنشسته شد». ۲۱ ژوئن ۲۰۱۷. بازبینی‌شده در ۲۳ اوت ۲۰۱۷. 
  15. "Index entry". FreeBMD. ONS. Retrieved 28 March 2016. 
  16. «ادبیات ایرلندی و زبان انگلیسی». سفارت جمهوری اسلامی ایران در دوبلین. بازبینی‌شده در ۲۵ اوت ۲۰۱۷. 
  17. Peter Stanford (2007). "C Day-Lewis: A Life". p. 5. A&C Black
  18. Jackson, Laura (2005). Daniel Day-Lewis: the biography. Blake. p. 3. ISBN 1-85782-557-8. Michael Balcon's family were Latvian refugees from Riga who had come to England in the second half of the 19th century. The family of his wife, Aileen Leatherman, whom he married in 1924, came from Poland. 
  19. "Day-Lewis gets Oscar nod for new film". Kent News. 17 December 2007. Archived from the original on 1 February 2008. Retrieved 9 January 2008. 
  20. Pearlman, Cindy (30 December 2007). "Day-Lewis isn't suffering: 'It's a joy'". Chicago Sun-Times. Archived from the original on 2 January 2008. Retrieved 9 January 2008. 
  21. ۲۱٫۰ ۲۱٫۱ ۲۱٫۲ ۲۱٫۳ Segal, David. "Daniel Day-Lewis, Behaving Totally In Character". The Washington Post, 31 March 2005
  22. "Things You Might Not Have Done In Greenwich: Go on a Daniel Day-Lewis Tour". Information Society. Retrieved 19 January 2017. 
  23. ۲۳٫۰ ۲۳٫۱ Corliss, Richard and Carrie Ross Welch. "Dashing Daniel" Time, European Edition, 21 March 1994
  24. ۲۴٫۰ ۲۴٫۱ Jenkins, Garry. Daniel Day-Lewis: The Fires Within. St. Martin's Press, 1994, ASIN B000R9II4O
  25. ۲۵٫۰ ۲۵٫۱ ۲۵٫۲ ۲۵٫۳ ۲۵٫۴ ۲۵٫۵ ۲۵٫۶ ۲۵٫۷ Wills, Dominic, "Daniel Day-Lewis Biography". 'Tiscali UK Retrieved 25 February 2006
  26. "The Tatler List". Tatler. 
  27. "Bristol Old Vic Theatre marks 250th anniversary". BBC. 30 May 2016. 
  28. Sansom, Ian (3 April 2010). "Great dynasties of the world: The Day-Lewises". The Guardian (London). 
  29. FILM; Pete Postlethwaite Turns a Prison Stint Into Oscar Material. The New York Times. Retrieved 6 January 2009
  30. ۳۰٫۰ ۳۰٫۱ "Bristol Old Vic teacher who taught Daniel Day-Lewis recalls stars early days". Bristol Post. 27 May 2016. Archived from the original on 25 December 2015. 
  31. "Daniel Day-Lewis Q&A" TimeOut.com, 20 March 2006 Archived 16 January 2013 at the Wayback Machine.
  32. Biography The New York Times, Retrieved 27 February 2006
  33. ۳۳٫۰ ۳۳٫۱ ۳۳٫۲ ۳۳٫۳ ۳۳٫۴ ۳۳٫۵ احسان علوی‌نیا. «بازیگرانی که برای ایفای نقش‌هایشان بیشترین از خود گذشتگی را به خرج داده‌اند». زومجی، ۶ اردیبهشت ۹۶. بازبینی‌شده در ۲۲ مهر ۱۳۹۶. 
  34. "The Ballad of Jack and Rose" RottenTomatoes.com, Accessed 12 October 2008
  35. Fleming, Michael and Ian Mohr, There Will Be Blood announcement Variety, Retrieved 25 February 2006
  36. Diluna, Amy; Joe Neumaier (27 January 2008). "Daniel Day-Lewis Honors Heath Ledger during Screen Actors Guild Awards". New York Daily News. Retrieved 16 February 2008. 
  37. Elsworth, Catherine (28 January 2008). "Daniel Day Lewis, Julie Christie win at Screen Actors Guild Awards". The Daily Telegraph. Retrieved 3 December 2009. 
  38. "Daniel Day-Lewis Signed for Nine Film" broadwayworld.com, 1 June 2008
  39. Shoard, Catherine (19 November 2010). "Daniel Day-Lewis set for Steven Spielberg's Lincoln film". The Guardian. Retrieved 20 November 2010. 
  40. McClintock, Pamela (12 October 2011). "Participant Media Boarding Steven Spielberg's 'Lincoln' (Exclusive)". The Hollywood Reporter (Los Angeles). Retrieved 15 October 2011. 
  41. Zakarin, Jordan (26 October 2012). "At 'Lincoln' Screening, Daniel Day-Lewis Explains How He Formed the President's Voice". The Hollywood Reporter. Retrieved 7 November 2012. 
  42. "Daniel Day-Lewis Reveals How He Brought Lincoln To Life". ukscreen.com. 13 November 2012. Retrieved 16 November 2012. 
  43. "Britannia Award Honorees – Awards & Events – Los Angeles – The BAFTA site". British Academy of Film and Television Arts (BAFTA). Retrieved 31 July 2012. 
  44. "Is Daniel Day-Lewis now the greatest actor of all time?". USA Today. 28 June 2016. 
  45. "Day-Lewis wins record third best actor Oscar". The Huffington Post. Associated Press. Retrieved 25 February 2013. 
  46. "Daniel Day-Lewis wants break from acting". NDTV. Retrieved 3 February 2014
  47. Hall, Jacob (30 January 2017). "Paul Thomas Anderson’s New Movie Has Begun Filming". /Film. Retrieved 31 January 2017. 
  48. "Film star Daniel Day-Lewis retires from acting". BBC News. Retrieved 21 June 2017. 
  49. ۴۹٫۰ ۴۹٫۱ "The enigma of Day-Lewis", The Guardian, 13 January 2008
  50. "Daniel Day-Lewis.". RottenTomatoes.com, Accessed 12 October 2008
  51. Devlin, Martina. "Daniel, old chap, sure you're one of our own" Independent.ie 24 January 2008
  52. "Day-Lewis heads UK Oscars charge.". BBC News. 22 January 2008
  53. Sullivan, Chris (1 February 2008). "How Daniel Day-Lewis' notoriously rigorous role preparation has yielded another Oscar contender". The Independent (London). Retrieved 4 July 2010. 
  54. «ACADEMY AWARDS ACCEPTANCE SPEECH DATABASE». oscars.org، ۲۴ فوریه ۲۰۰۸. بازبینی‌شده در ۱۴ اکتبر ۲۰۱۷. 
  55. "Bristol University | News from the University | Honorary degrees". Bristol.ac.uk. 15 July 2010. Retrieved 9 December 2011. 
  56. "Daniel Day-Lewis, 2002". Indexmagazine.com. Retrieved 9 December 2011. 
  57. "Daniel Day-Lewis Gives Poet Dad's Work to Oxford.". The New York Times. 
  58. "Sir Daniel Day-Lewis is to be the new Honorary President of the Poetry Archive". The Poetry Archive. Retrieved 21 October 2015. 
  59. "THE OSCARS: Arise, Sir Daniel: Helen Mirren knights victorious Day-Lewis and Tilda Swinton seals great night for Brits". Daily Mail. Retrieved 20 October 2014
  60. The London Gazette: (Supplement) no. 60895. p. . 14 June 2014.
  61. "Daniel Day-Lewis knighted by the Duke of Cambridge". The Telegraph. Retrieved 15 November 2014

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Daniel Day-Lewis». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی ، بازبینی‌شده در ۱۳ اکتبر ۲۰۰۸.

پیوند به بیرون[ویرایش]

در پروژه‌های خواهر می‌توانید در مورد دانیل دی-لوئیس اطلاعات بیشتری بیابید.


Search Wiktionary در میان واژه‌ها از ویکی‌واژه
Search Wikibooks در میان کتاب‌ها از ویکی‌کتاب
Search Wikiquote در میان گفتاوردها از ویکی‌گفتاورد
Search Wikisource در میان متون از ویکی‌نبشته
Search Commons در میان تصویرها و رسانه‌ها از ویکی‌انبار
Search Wikinews در میان خبرها از ویکی‌خبر