ضدروحانی‌گری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

ضدروحانی‌گری جنبشی تاریخی علیه قشر روحانی است. علت این مخالفت قدرت واقعی یا مفروض قشر روحانی و تاثیر آنها در تمام جنبه‌های زندگی عمومی و سیاسی و دخالت آنها در زندگی روزمره شهروندان، داشتن امتیازات ویژهٔ دینی است.[۱]

تمام ضدروحانی‌گرایان لزوماً بی‌دین یا ضددین نیستند، برخی از آنها مذهبی‌اند و دلایل مخالفت آنها با روحانیون، مسائل بنیادی ویا اختلافات در تفسیر است، برای مثال جنبش پرتستان در مسیحیت.[۲]

ضدروحانی‌گری به اشکال مختلف در تاریخ مسیحیت وجود داشته‌است. برخی فیلسوفان عصر روشنگری از جمله مارتین لوتر به کلیسای کاتولیک، رهبران مذهبی و روحانیون که فاسد بودند تاخته‌اند.[۲]

آسیا[ویرایش]

ایران[ویرایش]

تا اواخر دهه ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ ضدروحانی‌گری به مقدار قابل توجهی در جمهوری اسلامی ایران گزارش شده‌است. معترضان معتقدند روحانیون شاهانه زندگی می‌کنند درحالیکه قشر کارگر در فقر زندگی می‌کنند. برای مثال شایعه‌هایی مبنی بر اینکه روحانیون در قدرت پول‌های خود را در بانک‌های سوئیس ذخیره کردند فراگیر است.[۳]

ایران با اینکه حکومتی مذهبی دارد و با نمادهای مذهبی آغشته‌است، به طور فزاینده‌ای کشوری ضدروحانی است. به شکلی شبیه برخی کشورهای کاتولیک است که دین بدون نمایش عمومی مفروض تلقی شده، و احساسات متناقضی نسبت به روحانیت وجود دارد. ایرانی‌ها ملاهای خود را مسخره می‌کنند و برای‌شان جوک می‌سازند...[۴]

ترکیه[ویرایش]

اروپا[ویرایش]

فرانسه[ویرایش]

اتریش[ویرایش]

ایتالیا[ویرایش]

پرتغال[ویرایش]

اسپانیا[ویرایش]

آمریکای لاتین[ویرایش]

مکزیک[ویرایش]

اکوادور[ویرایش]

کلمبیا[ویرایش]

آرژانتین[ویرایش]

کوبا[ویرایش]

ونزوئلا[ویرایش]

آمریکای شمالی[ویرایش]

کانادا[ویرایش]

ایالات متحده[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. «Anticlericalism». در Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica, Inc.، ۲۰۱۳. 
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Anti-clericalism»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۰۲ مارس ۲۰۱۳).
  3. Molavi, Afshin, The Soul of Iran, Norton, (2005), p.163
  4. Economist 16, January 2003