این یک مقالهٔ خوب است. برای اطلاعات بیشتر اینجا را کلیک کنید.

دانیل دی-لوئیس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیDeutsch

سر
دانیل دی-لوئیس
Daniel Day Lewis 26 May 2013.jpg
دی-لوئیس در سال ۲۰۱۳
زادهدانیل مایکل بلیک دی-لوئیس
۲۹ آوریل ۱۹۵۷ ‏(۶۲ سال)
کنزینگتون، لندن، انگلستان
محل سکونتآنامو، شهرستان ویکلو، ایرلند[۱]
محل تحصیلمدرسه تئاتر بریستول الد ویک
شغلبازیگر (بازنشسته شد)
سال‌های فعالیت۱۹۷۰–۲۰۱۷
همسر(ها)ربکا میلر (ا. ۱۹۹۶)
شریک(های) زندگیایزابل آجانی (۱۹۸۹–۱۹۹۵)
فرزندان۳
والدینسیسیل دی‌لوئیس
ژیل بالکن
خویشاوندانمایکل بالکن (پدربزرگ)
تاماسین دی-لوئیس (خواهر)

سر دانیل مایکل بلیک دی-لوئیس (به انگلیسی: Sir Daniel Michael Blake Day-Lewis) (زاده ۲۹ آوریل۱۹۵۷) بازیگر اهل انگلیس[۲] می‌باشد که دارای دو ملیت ایرلندی و بریتانیایی است. او متولد و بزرگ شده در لندن است و قبل از درخشش روی صحنه نمایش «تئاتر ملی جوانان» انگلیس،[و ۱] سه سال را در «مدرسه بریستول الد ویک»[و ۲] به تحصیل بازیگری پرداخته‌است.

علیرغم اینکه در مدرسه بریستول به شیوه مرسوم و عادی، بازیگری را آموزش می‌دادند، دانیل تصمیم گرفت که از سبک متد اکتینگ استفاده کند. به خاطر همین است در فیلم‌هایی که بازی می‌کند، خود را وقف نقشش می‌کند و همچنین به تحقیق دربارهٔ نقش‌هایش مشهور است.[۳][۴] او معمولاً در تمام زمان فیلمبرداری در نقش باقی می‌ماند؛ حتی اگر به سلامتی‌اش آسیب برساند یا برایش مضر باشد.[۵] دی-لوئیس به عنوان یکی از گزیده‌کارترین بازیگران صنعت فیلم‌سازی شناخته می‌شود، به‌طوری‌که از سال ۱۹۹۸ به بعد او تنها در شش فیلم به ایفای نقش پرداخته و تقریباً بین هریک از فیلم‌هایش پنج سال فاصله افتاده‌است.[۶] او به شدت از زندگی شخصی‌اش حفاظت می‌کند به گونه‌ای که در تمام این سال‌ها به ندرت مصاحبه کرده و در انظار عمومی ظاهر شده‌است.[۷] وی در ژوئن ۲۰۱۴، در جریان مراسم تولد ملکه انگلستان به دریافت عنوان شوالیه مفتخر شد.[۸] دی-لوئیس اعلام کرد که در سال ۲۰۱۷ بازنشسته می‌شود، بدین ترتیب آخرین نقش آفرینی او در فیلم رشته خیال بود.[۹][۱۰][فا ۱]

دی-لوئیس در بیشتر سال‌های دههٔ ۸۰ میلادی، هم در تئاتر حضور داشت هم در سینما. عضویت در «شرکت رویال شکسپیر»[و ۳] و بازی کردن نقش رومئو در نمایش رومئو و ژولیت و بازی به جای فلوت در نمایش رؤیای شب نیمه تابستان از معدود فعالیت‌های وی در تئاتر بود. در سال‌های ۱۹۸۴ و ۱۹۸۵ به ترتیب در فیلم‌های باونتی و رختشویخانه زیبای من ظاهر شد. اولین ایفای نقش او که هم نظر منتقدان و هم نظر مردم را جلب کرد، در فیلم اتاقی با یک چشم‌انداز (۱۹۸۵) بود. بعد از آن، او در فیلم سبکی تحمل‌ناپذیر هستی (۱۹۸۸) بازی کرد.

دانیل یکی از تحسین‌شده‌ترین بازیگران نسل خودش است، او جوایز متعددی به دست آورده که مهم‌ترین آن سه جایزهٔ بهترین بازیگر نقش اول مرد از جوایز آکادمی برای فیلم‌های پای چپ من (۱۹۸۹)، خون به پا خواهد شد (۲۰۰۷) و لینکلن (۲۰۱۲) می‌باشد، که او را به تنها بازیگر دارنده این عنوان بدل کرده. او همچنین جزو سه بازیگر مردیست که سه اسکار دارد[ی ۱] و برای فیلم‌های به نام پدر (۱۹۹۳)، دارودسته‌های نیویورکی (۲۰۰۲) و رشته خیال (۲۰۱۷) نیز نامزد دریافت این جایزه شده‌است.[۱۱] او چهار جایزه بفتا، سه جایزه از انجمن بازیگران فیلم و دو گلدن گلوب نیز در کارنامه خود دارد و همچنین تنها بازیگری است که توانسته دوبار پنج جایزه حرفه‌ای سینما (شامل اسکار، بفتا، انجمن منتقدان، گلدن گلوب و انجمن بازیگران) را کسب کند.[۱۲] در نوامبر ۲۰۱۲، مجله تایم دی-لوئیس را «بزرگترین بازیگر جهان» نامید.[۱۳]

اوایل زندگی[ویرایش]

دی لوئیس در سال ۲۰۱۳

دی-لوئیس در کنزینگتون، لندن زاده شد. پدر او، شاعر معروف، سیسیل دی-لوئیس و مادرش، بازیگر انگلیسی، جیل بالکن[و ۴] می‌باشند.[۱۴] پدر او در بالینتابرت، کنت لوییس، ایرلند به دنیا آمد و از پروتستانت‌های سبک «آنگلو-آیریش»[ی ۲] با عقبه‌ای انگلیسی بود.[۱۵] سیسیل زندگی در لندن را از دو سالگی شروع کرد و بعدها به مدت چهار سال ملک الشعرای بریتانیا شد.[ی ۳] مادر دانیل یهودی بود و اجداد وی آن دسته از یهودیانی بودند که از لتونی و لهستان به انگلستان مهاجرت کرده بودند.[۱۶][۱۷] پدربزرگ مادری وی، سر مایکل بالکن، رئیس استودیوهای ایلینگ بود.[۱۸] دو سال بعد از تولد دانیل، خانواده او به کرومزهیل، گرینویچ در جنوب شرقی لندن نقل مکان کردند. جایی که دانیل با خواهر بزرگترش، تاماسین، بزرگ شد. تاماسین آشپز برنامه‌های تلویزیونی و مستندساز می‌باشد.[۱۹]

با زندگی در گرینویچ، دی-لوئیس خود را میان بچه‌های جنوب شهر لندن یافت. او تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسه‌های اینویکتیا و شرینگتون گذراند.[۲۰] بچه‌ها او را به خاطر «یهودی» و «شیک» بودنش اذیت می‌کردند و به او زور می‌گفتند.[۲۱] هر چه بیشتر زمان می‌گذشت، او به لهجهٔ محلی تسلط کامل پیدا می‌کرد و رفتارش را بهبود می‌بخشید تا جایی که به خوشنامی مشهور شد.[۲۱][۲۲] با بالا رفتن سن دانیل، مشکلاتی برایش به وجود آمد. او در دوران جوانی بی‌اختیار با خودش حرف می‌زد و معمولاً به خاطر دزدی از فروشگاه و جرایم کوچک‌تر به دردسر می‌افتاد.[۲۲][۲۳]

در سال ۱۹۶۸، والدین دانیل وقتی رفتار دانیل را این‌گونه دیدند او را به مدرسهٔ خصوصی سِوِناکس[و ۵] در کنت فرستادند. سوناکس مدرسه‌ای شبانه‌روزی بود.[۲۳] دانیل در این مدرسه به سه رشته علاقه پیدا کرد که آن‌ها نجاری، ماهی‌گیری و بازیگری بودند. اشتیاق او برای مدرسه رفتن بیشتر شد و بعد از دو سال تحصیل در سوانکس به مدرسهٔ خصوصی دیگری به نام بِدالس[و ۶] در پیترسفیلد، همپشایر منتقل شد.[۲۴] دانیل در این مدرسه به دلیل حضور خواهرش آرامش بیشتری داشت در نتیجه خلاق‌تر شد.[۲۳] این انتقال او را به سمت بازی در اولین نقشش هدایت کرد. فیلم یکشنبه خونین یکشنبه اولین فیلم دانیل دی-لوئیس بود. او زمانی که در این فیلم بازی کرد تنها چهارده سالش بود و نقش بچه‌ای خرابکار را داشت. او این تجربه را با کلمهٔ «بهشت» توصیف کرد و گفت: «به من گفتند دو پوند به تو می‌دهیم و تو هم با یک بطری شکسته روی تمام ماشین‌های پارک شده در اطراف کلیسا خط بنداز!»[۱۹]

نمایی از تئاتر رویال در بریستول الد ویک، جایی که دانیل اجرا می‌کرد. او این تئاتر را «زیباترین تئاتر در انگلستان» نامید.[۲۵]

برای چند هفته در سال ۱۹۷۲، او و خانواده‌اش در لمونز، شمال لندن، در خانهٔ کینگزلی آمیس و الیزابت جین هاوارد زندگی کردند. سیسل دی-لوئیس سرطان داشت، به خاطر همین هاوارد آن‌ها را به لمونز دعوت کرد تا هم مکانی برای استراحت داشته باشند هم درمان اما چیزی نگذشت که سیسل در ماه مِه همان سال درگذشت.[۲۶]

با ترک کردن مدرسه بدالس در سال ۱۹۷۵، رفتارهای نادرست دانیل کاهش یافته و به نوعی به بلوغ فکری رسیده بود و نیاز داشت که حرفه خود را انتخاب کند و تصمیم بگیرد که چه کاری برایش بهتر است. با اینکه او روی صحنه نمایش «تئاتر ملی جوانان» درخشیده بود، درخواستی برای شرکت در یک دوره پنج ساله کابینت‌سازی ارائه داد اما به دلیل نداشتن تجربه کافی درخواست وی رد شد.[۲۳] بعد از آن در مدرسه تئاتر بریستول الد ویک پذیرفته شد و به مدت سه سال در آنجا حضور داشت تا در نهایت به اجرا در تئاتر شهر بریستول پرداخت.[۲۳] او در این تئاتر هنرپیشه علی‌البدل پیت پاستویت شد؛ کسی که بعدها در فیلم به نام پدر با دانیل بازی کرد.[۲۷]

جان هارتوچ، معلم بازیگری دی-لوئیس در بریستول، دربارهٔ او می‌گوید:

همیشه یک چیزی دربارهٔ او بود. او ساکت و مؤدب بود ولی کاملاً روی کارش تمرکز داشت - دانیل کیفیت لازم برای این کار را دارا بود و به نظر می‌رسید درون خود آتشی افکنده که هر لحظه امکان زبانه کشیدن آن وجود دارد. او عملکرد خاصی از خود نشان می‌داد به‌طور مثال وقتی دانش آموزان نقش‌هایشان را در نمایش دشمن طبقاتی بازی کردند، درخشش او برای همهٔ ما آشکار شد. چیزهایی را از او می‌دیدیم که به ما گوشزد می‌کرد فرد ویژه‌ای را در دستانمان داریم.[۲۸]

فعالیت حرفه‌ای[ویرایش]

دهه ۱۹۸۰[ویرایش]

در اوایل دهه ۸۰ میلادی، دی-لوئس هم در تئاتر حضور داشت، هم در تلویزیون. از کارهای او در تلویزیون می‌توان به سرما در مه (در این سریال نقش فردی نابالغ و ناتوان را بازی کرد.) و چند مایل تا بابل؟ (در نقش افسری ظاهر شد که در جنگ جهانی اول، در دوراهی وفاداری بین ایرلند و بریتانیا مانده‌است.)، محصول شبکه بی‌بی‌سی، اشاره کرد. یازده سال بعد از اولین نقش آفرینی‌اش، دی-لوئیس حرفه کاری خود را با بازی در فیلم گاندی (۱۹۸۲) ادامه داد. جایی که او نقش دزد خیابانی را داشت که برای گاندی قلدری می‌کرد. در اواخر سال ۱۹۸۲، او با بازی در نمایش کشوری دیگر[و ۷]، پله‌های ترقی را در تئاتر به سرعت پیمود. در سال ۱۹۸۳، او برای بازی در نقش جان فریر[و ۸] در فیلم باونتی در نظر گرفته شد و در نهایت به ایفای این نقش پرداخت. بعد از باونتی، او به شرکت رویال شکسپیر ملحق شد و نقش‌های رومئو و فلوت را به ترتیب در نمایش‌های رومئو و ژولیت و رؤیای شب نیمه تابستان بازی کرد.[۲۳]

در سال ۱۹۸۵، بازی در فیلم رختشویخانه زیبای من به کارگردانی استیون فریرز، برای دی-لوئیس تحسین منتقدان را به دنبال داشت. داستان این فیلم در دوره نخست وزیری مارگارت تاچر، در دهه ۸۰ میلادی و در لندن، اتفاق می‌افتاد و دانیل نقش همجنسگرایی را بازی می‌کرد که در رابطه‌ای بین نژادی قرار گرفته‌است.[۷] این اثر، اولین فیلمی از دانیل دی-لوئیس بود که در فهرست ۱۰۰ فیلم برتر بریتانیایی بنیاد فیلم بریتانیا، با رتبه ۵۰، قرار گرفت، چراکه او دو فیلم دیگر نیز در این فهرست دارد.[ی ۴][۲۹]

دی-لوئس بار دیگر با بازی در فیلم اتاقی با یک چشم‌انداز، اقتباسی از رمان ادوارد مورگان فورستر، توجه مردم را جلب کرد. این فیلم داستانی مربوط به دوره ادواردیان (اوایل قرن بیستم میلادی در انگلستان) را روایت می‌کرد. دانیل در این فیلم، با بازی در نقش سیسیل وایس، نامزد عالی رتبه نقش اصلی فیلم، نقشی کاملاً متفاوت را به تصویر کشید.[۳۰] در سال ۱۹۸۷، او بازی در اقتباس فیلیپ کافمن از میلان کوندرا به نام سبکی تحمل‌ناپذیر هستی را پذیرفت. دانیل در این فیلم نقش جراحی اهل کشور چک را بازی کرد که روابط عاشقانه‌اش با وارد شدن زنی در زندگی‌اش به کلی دگرگون می‌شود. او برای این فیلم زبان چکی آموخت و حاضر نشد در هشت ماه صحنه برداری، لهجه چکی‌اش را، چه در زمان فیلمبرداری و چه در زندگی عادی، ترک کند.[۲۳] در همین دوره بود که دی-لوئیس و دیگر بازیگران بریتانیایی مثل گری اولدمن، کالین فرث، تیم راث و بروس پین، «بریت پک» نامیده شدند.[ی ۵][۳۲]

در سال ۱۹۸۹، دی-لوئیس با بازی در فیلم پای چپ من به کارگردانی جیم شریدان، در نقش کریستی براون[و ۹]، ظاهر شد. او در این فیلم، به‌طور کامل، از سبک متد اکتینگ استفاده کرد و توانست جوایز متعددی، از جمله جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد و جایزه بفتای بهترین بازیگر نقش اول مرد، را ازآن خود کند. براون، نویسنده و نقّاش مبتلا به فلج مغزی بود و تنها می‌توانست پای چپ خود را کنترل کند.[۵] دانیل برای اینکه خود را آماده ایفای این نقش کند، به صورت مکرر، به «کلینیک سندی مونت»[و ۱۰] در دوبلین می‌رفت و در آنجا با افراد مختلفی با ناتوانی‌های متفاوت ارتباط دوستانه برقرار کرد، بعضی از این افراد حتی نمی‌توانستند صحبت کنند.[۳۳] او به هنگام صحنه برداری فیلم، حاضر نشد که از نقشش بیرون بیاید.[۲۳] بخاطر اینکه دی-لوئیس نقش فردی فلج را بازی می‌کرد، مجبور بود با ویلچر سر صحنه حاضر شود. به همین دلیل اعضای گروه فیلمبرداری او را جلوی دوربین میبردند و به او غذا می‌دادند. او همچنین برای بهتر شدن ایفای نقشش، به قدری با جنبه‌های درونی زندگی کریستی وفق گرفته بود که حتی همانند او خجالت می‌کشید.[۲۲] شایعه شده بود، او برای اینکه بتواند همانند فلج‌ها روی ویلچر بنشیند، دوتا از دنده‌هایش را شکسته است اما در سال ۲۰۱۳ در جشنواره بین‌المللی سنتا باربارا آن را تکذیب کرد.[۳۴]

دی-لوئیس در سال ۱۹۸۹ بار دیگر به صحنه تئاتر بازگشت تا در نمایش هملت به کارگردانی ریچارد آیر، در تئاتر ملی سلطنتی، بازی کند اما در حین اجرای تئاتر، در صحنه‌ای که روح پدر هملت قبل از او باید به روی صحنه می‌رفت، به یکباره غش کرد.[۲۳] او شروع به گریه کردن کرد، به‌طوری‌که حتی نمی‌توانست خود را کنترل کند، و بعد از آن دیگر روی صحنه برنگشت. جرمی نورثام به جای دانیل در این نقش حاضر شد و توانست اجرای بی نقصی را از خودش به جا بگذارد. البته ایان چارلسون برای ادامه این نقش انتخاب شده بود، اما بیماری اجازه حضور در این نمایش را به او نداد. دی-لوئیس بعدها اقرار کرد که روح پدر خودش را دیده است به همین دلیل از آن به بعد دیگر هیچوقت حاضر نشد روی صحنه تئاتر حاضر شود.[۲۳][۳۵]

دهه ۱۹۹۰[ویرایش]

در سال ۱۹۹۲، تقریباً سه سال بعد از بردن اسکار، آخرین موهیکان اکران شد. دی-لوئیس برای این فیلم به کارگردانی مایکل مان نیز شروع به تحقیقات گسترده‌ای کرد و دوره‌های بسیار سنگینی را برای کم کردن وزنش پشت سر گذاشت.[۲۳][۳۶] او که به خاطر سابقه‌اش در نجاری، مهارت فراوانی در کار با چوب داشت و برای هر چه بهتر اجرا کردن نقشش شروع به زندگی در جنگل کرد، برای خود قایق درست کرد، دست به ماهیگیری و شکار زد و یادگرفت چگونه از پوست حیوانات لباس تهیه کند. او حتی تفنگش را هم با خود به فیلم آورد. گفته می‌شود در مراسم شب کریسمس هم با همین تفنگ درازش سر میز شام حاضر شده بود.[۲۳][۳۷]

داستان‌های غوطه‌وری او در نقش‌هایش مفصل است. دی-لوئیس برای بازی در نقش گری کانلون در به نام پدر، به دلیل استفاده از خوراک زندان ۱۳ کیلوگرم وزن کم کرد، دوره‌های مطلولی را در سلول زندان گذراند، برای دو روز بی‌خوابی کشید، سه روز توسط افسر پلیس واقعی بازجویی شد و در این حین از او خواست که شدت بازجویی را به بیشترین حدش برساند تا جایی که بازجو روی دانیل سطل آب سرد ریخت. برای فیلم بوکسور در سال ۱۹۹۷، او هفته‌ها با قهرمان پیشین بوکس جهان، بری مک گیگان، تمرین کرد. بری دربارهٔ او گفت: «به اندازه‌ای خوب بود که می‌توانست در مسابقات حرفه‌ای شرکت کند». او در این فیلم دماغش شکست و دیسک کمرش آسیب دید.

—"اهداف دی-لوئیس برای کمال در نقشتلگراف[۵]

او بار دیگر با بازی در فیلمی به کارگردانی جیم شریدان به سینما بازگشت. نام این فیلم به نام پدر بود و داستان زندگی‌گری کانلون، یکی از چهار نفری که به اتهام بمب‌گذاری در گیلدفورد محکوم شده بودند، را روایت می‌کرد. او برای بازی در این نقش تقریباً ۱۳ کیلوگرم از وزنش را کم کرد. لهجهٔ ایرلند شمالی‌ای خودش را در تمام زمان فیلمبرداری حفظ کرد و برای چندی، اوقات خود را در سلول زندان گذراند.[۳۷] او همچنین اصرار داشت که نگهبانان زندان رویش آب سرد بریزند و با او همانند سایر زندانیان رفتار و به او توهین کنند.[۳۷] این فیلم دومین نامزدی در جوایز آکادمی، سومین در بفتا و دومین در گلدن گلوب را برایش به ارمغان آورد.

دی-لوئیس در سال ۱۹۹۳ به آمریکا برگشت تا در اقتباس مارتین اسکورسیزی از رمان ایدیت وارتون به نام عصر بی‌گناهی بازی کند. داستان این فیلم در عصر طلایی ایالات متحده رخ می‌داد، به همین دلیل دانیل برای آماده‌سازی خود برای ایفای این نقش، پیش از شروع تصویربرداری، دو ماه لباس‌های اشرافی قرن نوزدهم (کلاه، عصا، شنل و…) پوشید و در نیویورک شروع به پرسه زدن کرد.[۳۸] در سال ۱۹۹۶ دی-لوئیس در نسخهٔ سینمایی نمایش بوته آزمایش، نوشته آرتور میلر، به ایفای نقش پرداخت. او در زمان فیلمبرداری این فیلم با ربکا میلر، دختر آرتور، آشنا شد و همین آشنایی منجر به ازدواجشان گردید.[۳۹] به دنبال آن دانیل در فیلم بوکسور به کارگردانی جیم شریدان بازی کرد. او در این فیلم نقش بوکسوری را بازی می‌کرد که تازه از زندان آزاد شده و مشکلاتی گریبان گیرش می‌شوند. برای آمادگی هر چه تمام تر در این نقش او با قهرمان بوکس جهان، بری مک گیگان، تمرین می‌کرد و به تماشای مسابقه‌های بوکس می‌رفت.[۴۰][۴۱]

دی-لوئیس پس از بازی در بوکسور از حرفه کاری خود را فاصله گرفت و دوره‌ای با نام «نیمه بازنشستگی» را شروع کرد[۴۰] و مشغول به کار نجاری شد.[۴۲] او که مجذوب کفاشی شده بود به فلورانس در ایتالیا رفت و آن‌طور که گفته می‌شود زیر نظر استفانو بمر، کفاش معروف ایتالیایی، آموزش کفاشی دید.[۲۳]

دهه ۲۰۰۰[ویرایش]

دی-لوئیس در نیویورک، ۲۰۰۷

بعد از پنج سال دوری از صنعت فیلمسازی، دی-لوئیس با بازی در فیلم دارودسته‌های نیویورکی (۲۰۰۲) به کارگردانی اسکورسیزی و تهیه‌کنندگی هاروی وینستین به سینما بازگشت. او در این فیلم نقش سردستهٔ فاسد خلافکاران، ویلیام «بیل قصاب» کاتینگ را در کنار لئوناردو دی‌کاپریو، که نقش شاگرد تحت‌الحمایه بیل را به عهده داشت، بازی کرد. او برای اینکه آمادگی بیشتری برای ایفای نقشش بدست آورد دوره‌ای طولانی مدت را به عنوان شاگرد قصاب گذراند. به همین خاطر قصابی را استخدام کرد تا به او دستورهای لازم برای سلاخی کردن گوشت و لاشه را گوشزد کند. همچنین از افراد مشغول به کار در سیرک کمک خواست تا به او نحوه کار با چاقو را آموزش دهند.[۵] مثل همیشه، هنگام فیلمبرداری از نقشش بیرون نیامد (حتی لهجهٔ نیویورکی کاراکتر فیلم را نگه می‌داشت).[۲۳] در زمان ساخت فیلم تشخیص داده شد که دانیل به بیماری ذات‌الریه مبتلا شده‌است به همین خاطر او مجبور شد که کت گرمی بپوشد یا حداقل خود را درمان کند تا فیلمبرداری فیلم به تأخیر نیفتد و در نهایت متقاعد شد که برای درمان خود دارو مصرف کند.[۵] بازی دی-لوئیس در دارودسته‌های نیویورکی سومین نامزدی اسکار را برایش به ارمغان آورد و موفق شد که برای دومین بار جایزه بفتای بهترین بازیگر نقش اول مرد برنده شود.

دی-لوئیس در ۶۱امین دوره جوایز بفتا در لندن، ۱۰ فوریه ۲۰۰۸

بعد از دار و دسته‌های نیویورکی، همسر دانیل، ربکا میلر، به وی پیشنهاد داد تا در فیلم او نقش اصلی را بازی کند. نام فیلم تصنیف جک و رز بود. او در این فیلم نقش پدری را بازی می‌کرد که در حال مرگ است و نگران آینده دختر نوجوان خود می‌باشد که بعد از مرگ او چگونه با مشکلات دست و پنجه نرم می‌کند. در حین فیلمبرداری او شرایطی را ترتیب داد که به‌طور جداگانه از همسر خود زندگی کند تا بتواند «انزوا» لازم برای نقش خود را بدست آورد و کمتر به شخصیتش در زندگی واقعی نیاز داشته باشد.[۱۹] فیلم نقدهای متفاوتی دریافت کرد.[۴۳]

در سال ۲۰۰۷، دی-لوئیس در فیلم خون به پا خواهد شد، اقتباسی از رمان نفت! اثر آپتون سینکلر، به کارگردانی پل توماس اندرسون درخشید.[۴۴] او برای بازی در این فیلم جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد، جایزه بفتای بهترین بازیگر نقش اول مرد، جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم درام و جایزه انجمن بازیگران فیلم برای بهترین بازیگر نقش اول مرد (که در این مراسم از هیث لجر قدردانی کرد و گفت تحت تأثیر او بوده‌است و بازی لجر در فیلم کوهستان بروکبک را با کلمات «منحصر به فرد، بی‌نقص» توصیف کرد)[۴۵][۴۶] برنده شد و همچنین حلقه‌های منتقدان گوناگونی از وی تجلیل کردند. با بردن جایزه اسکار، دی-لوئیس در کنار مارلون براندو و جک نیکلسون به تنها بازیگران مردی بدل شدند که بین اولین و دومین جایزه‌شان چند بار نامزد شده‌اند. وی برای این فیلم در تمامی سکانس‌های چاه نفت، خود حاضر می‌شد و از بدل کار استفاده نمی‌کرد و در صحنه‌ای که نردبان می‌شکند و او در چاه می‌افتد ۲ دنده‌اش می‌شکند.

در سال ۲۰۰۹ در اقتباس موزیکال راب مارشال با نام نه در نقش گوییدو کونتینی، کارگردان سینما، به ایفای نقش پرداخت.[۴۷] او برای این فیلم نامزد دریافت جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم موزیکال یا کمدی و جایزه ستلایت بهترین بازیگر مرد فیلم موزیکال - کمدی شد و به همراه گروه بازیگران فیلم نامزد دریافت جایزه انجمن منتقدان پخش‌کننده فیلم برای بهترین گروه بازیگری و جایزه انجمن بازیگران فیلم برای بهترین گروه بازیگری در فیلم سینمایی و همچنین جایزه ستلایت بهترین گروه بازیگران شد. دانیل برای این فیلم زبان ایتالیایی آموخت و آموزش خوانندگی دید.

دهه ۲۰۱۰[ویرایش]

«او همانند الیویه در دوران جوانی‌اش می‌ماند. [چون فیلم‌های کمی بازی می‌کند] شما انتظار چیزی ویژه و خاص را از او، وقتی که در فیلمی حضور پیدا می‌کند، دارید. او تأثیرگذار تر از براندو می‌باشد و به گونه‌ای به فیلم‌هایش تبدیل شده‌است.»

—دیوید پولند دربارهٔ دی لوئیس، فوریه ۲۰۱۳.[۴۸]
دی-لوئیس در حال بازدید از نطق گتیسبورگ در اتاق لینکلن در کاخ سفید، نوامبر ۲۰۱۲

دی-لوئیس در سال ۲۰۱۲ در نقش آبراهام لینکلن در فیلم لینکلن، به کارگردانی استیون اسپیلبرگ ظاهر شد.[۴۹] این فیلم اقتباسی از کتاب تیم رقبا: نبوغ سیاسی آبراهام لینکلن بود و در اکتبر ۲۰۱۱ فیلمبرداری آن در شهر ریچموند، ویرجینیا آغاز گردید.[۵۰] دی-لوئیس از اسپیلبرگ یک سال زمان خواست تا بتواند خود را برای نقش آماده کند.[۵۱] او در طول این یک سال بیش از ۱۰۰ کتاب دربارهٔ لینکلن مطالعه کرد و با هنرمندان زیادی در عرصه گریم همکاری کرد تا بتواند فیزیک حرکتی لینکلن را بدست آورد. لینکلن نقدهای فراوانی کسب کرد که بیشتر آن‌ها دربارهٔ اجرای دی-لوئیس در این نقش بود. همچنین در گیشه نیز موفق بود و توانست ۲۷۵ میلیون دلار در سرتاسر جهان به فروش برسد.[۵۲] در نوامبر ۲۰۱۲، دانیل جایزه بریتانیا را از بفتا به خاطر درخشش در این فیلم دریافت کرد.[۵۳]

در ۷۰مین مراسم گلدن گلوب که در ۱۴ ژانویه ۲۰۱۳ برگزار شد، او دومین جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد خود را دریافت کرد و در ۶۶مین دوره جوایز بفتا، در ۱۰ فوریه، موفق شد چهارمین جایزه بفتای بهترین بازیگر نقش اول مرد ببرد. در ۸۵مین دوره جوایز اسکار، دی-لوئیس به اولین بازیگری تبدیل شد که توانسته جایزه بهترین بازیگر نقش اول مرد را برای سه بار دریافت کند که سومین جایزه آن برای لینکلن بود.[۵۴]

جان هارتوچ، معلم بازیگری دانیل در بریستول الد ویک، دربارهٔ این دستاورد او این چنین اظهار نظر کرد:

با اینکه ما فارغ التحصیلان برجسته‌ای داریم - همه هنرجویان، از جرمی آیرونز تا پاتریک استوارت - اما من فکر می‌کنم که در حال حاضر او شناخته شده‌ترین آنهاست و ما به تمام دستاوردهای او افتخار می‌کنیم. مطمئناً، من دی-لوئیس را به عنوان الگو به دانش آموزان جدید معرفی می‌کنم، به خصوص الگویی در زمینه مدیریت یکپارچه و عالی حرفه کاری. او به هیچ عنوان اشتیاقی برای شهرت ندارد به همین خاطر است که به مطبوعات اجازه نمی‌دهد به زندگی خصوصی‌اش تجاوز کنند. او کاملاً به سلبریتی بودن علاقه‌ای نشان نمی‌دهد و تنها به هنر بازی‌اش علاقه دارد. او هنوز هم یک هنرپیشه بزرگ است.[۲۸]

در پی بردن تاریخی سومین اسکار، بحث‌های زیادی دربارهٔ ایستادن دی-لوئیس در کنار بزرگان بازیگری تاریخ سینما شکل گرفت.[۵۵] جو کویینان از گاردین نوشت که: «دی-لوئیس از لارنس الیویه، ریچارد برتون و حتی از مارلون براندو نیز بازیگر بزرگتریست، این حرف من بر مبنای همان استدلالی می‌باشد که بیان می‌کند مسی از پله بااستعدادتر است یا همان دلایلی که ناپلئون بناپارت را به عنوان یک نابغه نظامی از اسکندر بهتر می‌داند».[۵۵] زمانی که این سؤال از خود دی-لوئیس پرسیده شد که آیا تو «بزرگترین بازیگر جهان» هستی او پاسخ داد: «به نظرتان این حرف احمقانه‌ای نیست؟ [این عنوان] دائم در حال تغییر است».[۵۶] بعد مدت کمی از برنده شدن اسکار برای فیلم لینکلن، دی-لوئیس اعلام کرد که او قرار است از بازیگری فاصله بگیرد و به مدت پنج سال، تا بازی در فیلم بعدی، به خانهٔ خود در شهرستان ویکلو برگردد.[۵۷]

اولین نقش آفرینی او بعد از پنج سال در فیلم رشته خیال به کارگردانی پل توماس اندرسن بود که موضوع آن به دهه ۱۹۵۰ میلادی و صنعت مد برمی‌گشت. فیلمبرداری این فیلم در ویتبای، یورک شایر در ژانویه ۲۰۱۷ شروع و در اواخر سال ۲۰۱۷، در روز کریسمس، اکران شد.[۵۸] در تاریخ ۵ ژوئن ۲۰۱۷، سخنگوی دی-لوئیس، لزلی دارت، اعلام کرد که او (دانیل) بازنشسته می‌شود.[۵۹] دی-لوئیس در رابطه با خداحافظی‌اش از سینما تا مدت‌ها سکوت کرده بود اما سرانجام در نوامبر ۲۰۱۷ در مصاحبه‌ای به صحبت دربارهٔ آن پرداخت و گفت: «می‌دانم که انتشار بیانیه دور از ادب و عادت است، اما می‌خواستم برای خود مرزی تعیین کنم. دوست نداشتم به پروژهٔ دیگری کشیده شوم. یک عمر، به این اندیشیدم که اگر چگونه بازنشسته شوم بهتر است، نمی‌دانم چرا این بار با دفعات قبل متفاوت بود، اما انگیزهٔ کناره‌گیری در من ریشه دواند، و به اضطرار بدل شد. کاری بود که باید انجام می‌دادم.»[۶۰]

زندگی شخصی[ویرایش]

دی-لوئیس به ندرت دربارهٔ زندگی شخصی‌اش به گفتگو می‌پردازد، به گونه‌ای که می‌توان گفت او محافظ حریم خصوصی‌اش است.[۶۱] او زندگی خود را با جمله «مطالعه مادام العمر دربارهٔ بهانه‌چینی» عنوان کرد که این بدان معناست علاقه‌ای به مصاحبه دربارهٔ زندگی‌اش با مطبوعات ندارد. او با بازیگر فرانسوی، ایزابل آجانی به مدت شش سال در رابطه بود که در نهایت با توافق طرفین از هم جدا شدند.[۳] حاصل این رابطه فرزندی با نام گابریل-کین دی-لوئیس بود که در سال ۱۹۹۵ در نیویورک به دنیا آمد و تنها چند ماه پس از تولد او، دانیل و ایزابل به رابطه‌شان پایان دادند.

در سال ۱۹۹۶، زمانی که مشغول کار روی پروژه‌ای اقتباس شده از نمایش بوته آزمایش بود، آرتور میلر (نویسنده نمایشنامه) را ملاقات کرد. همان زمان بود که به دختر آرتور، ربکا میلر، علاقه‌مند شد و آن‌ها همان سال با هم ازدواج کردند.[۳] چندی بعد دانیل و ربکا صاحب دو پسر شدند، رونان کال دی-لوئیس (زاده ۱۹۹۸) و کاشل بلیک دی-لوئیس (زاده ۲۰۰۲). خانواده دی-لوئیس معمولاً زمان خود را در نیویورک و ایرلند سپری می‌کنند.[۱۹]

دی-لوئیس در سال ۱۹۹۳ تبعیت ایرلندی گرفت.[۶۲] در حال حاضر او هم شهروند انگلستان است و هم ایرلند و تاکنون هر دوی آنان را حفظ کرده‌است. او از سال ۱۹۹۷ در آنامو، شهرستان ویکلو زندگی می‌کند[۱][۶۳][۶۴] و همچنین اظهار داشت: «با اینکه من دو ملیت دارم اما فکر کنم انگلیس کشور من باشد. من به شدت به لندن احتیاج دارم اما نمی‌توانم آنجا زندگی کنم زیرا در لندن زمانی فرا می‌رسد که من به آرامش نیاز دارم اما باید بالاجبار مردمی باشم و در میان مردم حضور پیدا کنم که نمی‌توانم با این موضوع کنار بیایم».[۶۱] او یکی از حامیان باشگاه فوتبالی در جنوب شرقی لندن به نام «میلوال» است.[۶۵]

من دربارهٔ این موضوع، روابط پدرها و پسرها، بسیار فکر کرده‌ام و می‌خواهم این را [جایزه را] به یاد پدربزرگم؛ جیل بالکن، پدرم؛ سیسیل دی-لوئیس و سه پسر خوبم؛ گابریل، رونان و کاشل بپذریم. واقعاً خیلی ممنوم از شما. با سپاس.

—بخش پایانی سخنرانی دانیل دی-لوئیس در ۸۰مین دوره جوایز اسکار[۶۶]

در ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۰، دی-لوئیس دکترای افتخاری خود را در نامه‌ای از دانشگاه بریستول به خاطر سال‌هایی که در مدرسه تئاتر بریستول الد ویک حضور داشته، دریافت کرد.[۶۷] دانیل اظهار داشت که او تا به حال هیچ «آموزش مذهبی واقعی‌ای» نداشته و اینکه او «فرض» می‌کند یک «آگنوستیک سرسخت» است.[۶۸] در اکتبر ۲۰۱۲، او اسنادی را که متعلق به پدرش، سیسیل دی-لوئیس، بود به دانشگاه آکسفورد فرستاد. این اسناد شامل پیش‌نویس اشعار سیسیل و مکاتبه‌هایی با جان گیلگد و چهره‌های ادبی سرشناسی همچون ویستن هیو آودن، رابرت گریوز و فیلیپ لارکین بود.[۶۹] در ژوئیه ۲۰۱۵، او رئیس افتخاری بایگانی شعر انگلستان شد.[۷۰]

در سال ۲۰۰۸، قبل از آنکه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد را از هلن میرن (کسی که سال گذشته به خاطر ایفای نقش الیزابت دوم در فیلم ملکه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن را برده بود و وظیفه داشت تا جایزه بهترین بازیگر مرد را به برنده بدهد) دریافت کند، زانو زد و هلن میرن با تندیس اسکار به شانه‌های وی به نشانهٔ افتخار ضربه‌ای آهسته زد. بعد از این اتفاق دانیل گفت: «این نزدیک‌ترین باری بود که تا حالا نشان شوالیه گرفتم».[۷۱] در ژوئن ۲۰۱۴، دی-لوئیس در جریان مراسم تولد ملکه به خاطر خدمات و فعالیت‌های هنری‌اش عنوان «شوالیه» را دریافت کرد[۸][۷۲] و در نوامبر همان سال، این نشان را از شاهزاده ویلیام در قصر باکینگهام گرفت.[۷۳][فا ۳]

در پی خداحافظی دی-لوئیس، که توسط سخنگوی او در ژوئن ۲۰۱۷ اعلام شد، او در مصاحبه‌ای با مجله دبلیو در جواب این سؤال که آیا اکنون که بازنشستگی‌اش را اعلام کرده احساس بهتری دارد یا نه، پاسخ داد: «هنوز نه. غم بزرگی احساس می‌کنم؛ ولی احساس درستی است. اگر قرار بود مرحلهٔ شورانگیزی باشد به یک زندگی تازه، چقدر عجیب می‌شد. من از سن ۱۲ سالگی به بازیگری علاقه‌مند شدم، و در آن سال‌ها، هیچ چیز جز سالن نمایش برایم اهمیتی نداشت. وقتی کارم را شروع کردم مسئله برایم رستگاری بود. حالا، می‌خواهم دنیا را به سیاقی دیگر بکاوم.»[فا ۴][۷۴]

فیلم‌شناسی و نقش‌های تئاتر[ویرایش]

در طی ۳۸ سال سابقه کاری، دانیل تنها در ۲۱ فیلم، ۸ برنامه تلویزیونی (اعم از فیلم، سریال و نمایش) و ۱۵ نمایش ظاهر شده‌است که این خود گویای کم کاری وی می‌باشد. سبک فیلم‌های او در طیف گسترده‌ای از ژانرهای سینمایی قرار دارد، که این سبک‌ها شامل زندگی‌نامه‌ای، حماسی، درام، درام-ورزشی، موزیکال، کمدی و اقتباس‌هایی از نویسندگان آمریکایی می‌باشد. دوران حضور او در تئاتر کوتاه بود، به گونه‌ای که تنها در دهه ۷۰ میلادی در عرصه نمایش فعالیت داشت. دلیل این حضور کوتاه هم دیدن روح پدرش روی صحنه نمایش در سال ۱۹۸۹ بود.[۲۳] با این حال، او در نمایش‌هایی از شکسپیر همچون رومئو و ژولیت و رؤیای شب نیمه تابستان، در نقش اصلی ظاهر شد.[فا ۵][فا ۶]

فیلم‌های برجسته:

نقش‌های تئاتر برجسته:

  • دشمن طبقاتی (۱۹۸۰)
  • ادوارد دوم (۱۹۸۰)
  • کشوری دیگر (۱۹۸۲ و ۱۹۸۳)
  • رومئو و ژولیت (۱۹۸۳ و ۱۹۸۴)
  • رؤیای شب نیمه تابستان (۱۹۸۳ و ۱۹۸۴)
  • دراکولا (۱۹۸۴)[ی ۶]
  • پیشرو (۱۹۸۶)
  • هملت (۱۹۸۹)

یادداشت[ویرایش]

  1. دانیل در رشته بهترین بازیگر نقش اول مرد رکورد دار است، اما در داشتن سه اسکار بازیگری اعم از نقش مکمل و اصلی با جک نیکلسون (۲ نقش اول و یک نقش مکمل) و والتر برنان (۳ نقش مکمل) شریک است.
  2. نگارش آثاری با محتوا و مفهوم فرهنگ ایرلندی به زبان انگلیسی ادبیات آنگلو-آیریش خوانده می‌شود که اصلاحی است برای متمایز ساختن آن از ادبیات کلاسیک انگلیسی از یک سو و ادبیات ایرلندی از سوی دیگر. ادبیات آنگلو-آیریش حاوی یک ماهیت ملی است که به ادبیات ایرلندی نیرو و انگیزه جدیدی داد.[فا ۲]
  3. از سال‌ ۱۹۵۷ تا ۱۹۷۲
  4. یکشنبه خونین یکشنبه و گاندی دیگر فیلم‌های او بودند.
  5. بریت پک (به انگلیسی: Brit Pack) در اصطلاح به گروهی از بازیگران جوان بریتانیایی گفته می‌شود که توانستند در هالیوود به موفقیت برسند.[۳۱]
  6. دانیل در دو مقطع زمانی در نمایش دراکولا بازی کرد، بار اول در سال ۱۹۸۱ که کارگردان این نمایش جرج کاستیگان بود و در تئاتر لیتل شهر بریستول اجرا شد. بار دوم در سال ۱۹۸۴ به کارگردانی کریستوفر باند بود که در تئاتر هاف مون شهر لندن به اجرا در آمد. در هر دو بار دی-لوئیس در نقش کنت دراکولا ظاهر شد.[۷۵]

واژه‌نامه[ویرایش]

  1. National Youth Theatre
  2. Bristol Old Vic
  3. Royal Shakespeare Company
  4. Jill Balcon
  5. Sevenoaks School
  6. Bedales
  7. Another Country
  8. John Fryer
  9. Christy Brown
  10. Sandymount School Clinic

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

فارسی[ویرایش]

  1. بی‌بی‌سی فارسی (۲۱ ژوئن ۲۰۱۷). «دانیل دی‌لوئیس، برنده ۳ جایزه اسکار بازنشسته شد». دریافت‌شده در ۲۳ اوت ۲۰۱۷.
  2. «ادبیات ایرلندی و زبان انگلیسی». سفارت جمهوری اسلامی ایران در دوبلین. دریافت‌شده در ۲۵ اوت ۲۰۱۷.
  3. "دانیل دی-لوئیس، استفن ساتن و مگی اسمیت در جشن تولد ملکه". Royal Central. Retrieved 23 August 2017.
  4. «دلایل کناره‌گیری «دانیل دی-لوئیس» از دنیای بازیگری؛ «غم بزرگی احساس می‌کنم»». سی‌نما. ۸ نوامبر ۲۰۱۷. دریافت‌شده در ۳ مه ۲۰۱۸.
  5. "دانیل دی-لوئیس - فیلمشناسی براساس گونه". بانک اطلاعات اینترنتی فیلم‌ها. Retrieved ۱۶ آذر ۱۳۹۷در این صفحه علاوه بر فیلم‌های دانیل دی-لوئیس، نمایش‌ها، مجموعه‌ها و فیلم‌های تلویزیونی و به طور کلی تمام آثار او پوشش داده شده‌است. Check date values in: |بازبینی= (help)
  6. "فیلمشناسی دانیل دی-لوئیس در آل‌مووی". آل‌مووی. Retrieved ۱۶ آذر ۱۳۹۷‌. Check date values in: |بازبینی= (help)

انگلیسی[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ Day Lewis Given Freedom of Wicklow
  2. "Daniel Day-Lewis Spoofs Clint Eastwood's Obama Chair Routine at Britannia Awards". Hollywood Reporter. Retrieved 19 April 2013. "I know as an Englishman it's absolutely none of my business."
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ Gritten, David (22 February 2013). "Daniel Day-Lewis: the greatest screen actor ever?". The Telegraph. Retrieved 25 February 2013.
  4. Parker, Emily. "Sojourner in Other Men's Souls". The Wall Street Journal. 23 January 2008.
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ ۵٫۲ ۵٫۳ ۵٫۴ "Daniel Day-Lewis aims for perfection". The Daily Telegraph. London. 22 February 2008. Retrieved 1 January 2010.
  6. Herschberg, Lynn. "The New Frontier's Man". The New York Times Magazine, 11 November 2007
  7. ۷٫۰ ۷٫۱ "My brother Daniel Day-Lewis won't talk to me any more". The Telegraph. 4 June 2016.
  8. ۸٫۰ ۸٫۱ "Queen's Honours: Day-Lewis receives knighthood". BBC. 13 June 2014. Retrieved 14 June 2014.
  9. "Film star Daniel Day-Lewis retires from acting". BBC. Retrieved 21 June 2017
  10. "Daniel Day-Lewis announces retirement from acting" The Guardian. Retrieved 21 June 2017
  11. "Daniel Day-Lewis makes Oscar history with third award"'. BBC News. Retrieved 13 March 2013
  12. "Daniel Day-Lewis: Awards and Nominations". IMDb.
  13. "The World's Greatest Actor" (5 November 2012). Time. 22 October 2015.
  14. "Index entry". FreeBMD. ONS. Retrieved 28 March 2016.
  15. Peter Stanford (2007). "C Day-Lewis: A Life". p. 5. A&C Black
  16. Jackson, Laura (2005). Daniel Day-Lewis: the biography. Blake. p. 3. ISBN 1-85782-557-8. Michael Balcon's family were Latvian refugees from Riga who had come to England in the second half of the 19th century. The family of his wife, Aileen Leatherman, whom he married in 1924, came from Poland.
  17. "Day-Lewis gets Oscar nod for new film". Kent News. 17 December 2007. Archived from the original on 1 February 2008. Retrieved 9 January 2008.
  18. Pearlman, Cindy (30 December 2007). "Day-Lewis isn't suffering: 'It's a joy'". Chicago Sun-Times. Archived from the original on 2 January 2008. Retrieved 9 January 2008.
  19. ۱۹٫۰ ۱۹٫۱ ۱۹٫۲ ۱۹٫۳ Segal, David. "Daniel Day-Lewis, Behaving Totally In Character". The Washington Post, 31 March 2005
  20. "Things You Might Not Have Done In Greenwich: Go on a Daniel Day-Lewis Tour". Information Society. Retrieved 19 January 2017.
  21. ۲۱٫۰ ۲۱٫۱ Corliss, Richard and Carrie Ross Welch. "Dashing Daniel" Time, European Edition, 21 March 1994
  22. ۲۲٫۰ ۲۲٫۱ ۲۲٫۲ Jenkins, Garry. Daniel Day-Lewis: The Fires Within. St. Martin's Press, 1994, ASIN B000R9II4O
  23. ۲۳٫۰۰ ۲۳٫۰۱ ۲۳٫۰۲ ۲۳٫۰۳ ۲۳٫۰۴ ۲۳٫۰۵ ۲۳٫۰۶ ۲۳٫۰۷ ۲۳٫۰۸ ۲۳٫۰۹ ۲۳٫۱۰ ۲۳٫۱۱ ۲۳٫۱۲ ۲۳٫۱۳ ۲۳٫۱۴ Wills, Dominic, "Daniel Day-Lewis Biography" بایگانی‌شده در ۱۶ اکتبر ۲۰۱۵ توسط Wayback Machine. 'Tiscali UK Retrieved 25 February 2006
  24. "The Tatler List". Tatler. Archived from the original on 5 February 2016. Retrieved 27 August 2017.
  25. "Bristol Old Vic Theatre marks 250th anniversary". BBC. 30 May 2016.
  26. Sansom, Ian (3 April 2010). "Great dynasties of the world: The Day-Lewises". The Guardian. London.
  27. FILM; Pete Postlethwaite Turns a Prison Stint Into Oscar Material. The New York Times. Retrieved 6 January 2009
  28. ۲۸٫۰ ۲۸٫۱ "Bristol Old Vic teacher who taught Daniel Day-Lewis recalls stars early days". Bristol Post. 27 May 2016. Archived from the original on 25 December 2015.
  29. "British Film Institute – Top 100 British Films". cinemarealm.com. Retrieved 26 October 2017.
  30. "Daniel Day-Lewis". The Oscar Site. Retrieved 6 January 2009.
  31. BRIT PACK: A CLUTCH OF ACTORS, Harlan Kennedy, American Cinema Papers 1988
  32. Stern, Marlow (8 December 2011). "Gary Oldman Talks 'Tinker, Tailor, Soldier, Spy,' 'Batman' Retirement". The Daily Beast. Retrieved 10 December 2013.
  33. Anthony J. Jordan (2008). The Good Samaritans – Memoir of a Biographer. Westport Books. p. 40. ISBN 978-0-9524447-5-6.
  34. An Inspirational Journey: The Making of My Left Foot DVD, Miramax Films, 2005
  35. "Daniel Day-Lewis Q&A". Time Out. 20 March 2006. Archived from the original on 16 January 2013. Retrieved 28 January 2018.
  36. Macnab, Geoffrey (25 February 2013). "The madness of Daniel Day-Lewis – a unique Method that has led to a deserved third Oscar". The Independent. Retrieved 2 September 2013.
  37. ۳۷٫۰ ۳۷٫۱ ۳۷٫۲ "Daniel Day-Lewis". Turner Classic Movies. Retrieved 7 January 2010.
  38. "Daniel Day-Lewis". Hello!. Retrieved 7 January 2010.
  39. "Daniel Day-Lewis | Ryder's Romances Winona's long list of loves lost | MSN Arabia Photo Gallery". Arabia.msn.com. Retrieved 9 December 2011.
  40. ۴۰٫۰ ۴۰٫۱ "Daniel Day-Lewis". AskMen. Archived from the original on 13 May 2013. Retrieved 7 January 2010.
  41. McGuigan, Barry (22 January 2007). "McClellan's return must get the game to care more". Daily Mirror. Retrieved 13 June 2015.
  42. Biography The New York Times, Retrieved 27 February 2006
  43. "The Ballad of Jack and Rose" RottenTomatoes.com, Accessed 12 October 2008
  44. Fleming, Michael and Ian Mohr, There Will Be Blood announcement Variety, Retrieved 25 February 2006
  45. Diluna, Amy; Joe Neumaier (27 January 2008). "Daniel Day-Lewis Honors Heath Ledger during Screen Actors Guild Awards". New York Daily News. Retrieved 16 February 2008.
  46. Elsworth, Catherine (28 January 2008). "Daniel Day Lewis, Julie Christie win at Screen Actors Guild Awards". The Daily Telegraph. Retrieved 3 December 2009.
  47. "Daniel Day-Lewis Signed for Nine Film" broadwayworld.com, 1 June 2008
  48. "Is Daniel Day-Lewis now the greatest actor of all time?". USA Today. 28 June 2016.
  49. Shoard, Catherine (19 November 2010). "Daniel Day-Lewis set for Steven Spielberg's Lincoln film". The Guardian. Retrieved 20 November 2010.
  50. McClintock, Pamela (12 October 2011). "Participant Media Boarding Steven Spielberg's 'Lincoln' (Exclusive)". The Hollywood Reporter. Los Angeles. Retrieved 15 October 2011.
  51. Zakarin, Jordan (26 October 2012). "At 'Lincoln' Screening, Daniel Day-Lewis Explains How He Formed the President's Voice". The Hollywood Reporter. Retrieved 7 November 2012.
  52. "Daniel Day-Lewis Reveals How He Brought Lincoln To Life". ukscreen.com. 13 November 2012. Retrieved 16 November 2012.
  53. "Britannia Award Honorees – Awards & Events – Los Angeles – The BAFTA site". British Academy of Film and Television Arts (BAFTA). Retrieved 31 July 2012.
  54. "Day-Lewis wins record third best actor Oscar". The Huffington Post. Associated Press. Retrieved 25 February 2013.
  55. ۵۵٫۰ ۵۵٫۱ "Oscars 2013: do his three Oscars make Daniel Day-Lewis the greatest?". The Guardian. 27 October 2017.
  56. "Oscars 2013: Daniel Day-Lewis says it is 'daft' to call him best actor ever". The Telegraph. 27 October 2017.
  57. "Daniel Day-Lewis wants break from acting". NDTV. Retrieved 3 February 2014
  58. Hall, Jacob (30 January 2017). "Paul Thomas Anderson's New Movie Has Begun Filming". /Film. Retrieved 31 January 2017.
  59. "Film star Daniel Day-Lewis retires from acting". BBC News. Retrieved 21 June 2017.
  60. Nyren, Erin (28 November 2017). "Daniel Day-Lewis on Retirement From Acting: 'The Impulse to Quit Took Root in Me'". Variety. Retrieved 22 December 2017.
  61. ۶۱٫۰ ۶۱٫۱ "The enigma of Day-Lewis", The Guardian, 13 January 2008
  62. "Daniel Day-Lewis.". RottenTomatoes.com, Accessed 12 October 2008
  63. Devlin, Martina. "Daniel, old chap, sure you're one of our own" Independent.ie 24 January 2008
  64. "Day-Lewis heads UK Oscars charge.". BBC News. 22 January 2008
  65. Sullivan, Chris (1 February 2008). "How Daniel Day-Lewis' notoriously rigorous role preparation has yielded another Oscar contender". The Independent. London. Retrieved 4 July 2010.
  66. «ACADEMY AWARDS ACCEPTANCE SPEECH DATABASE». oscars.org. ۲۴ فوریه ۲۰۰۸. دریافت‌شده در ۱۴ اکتبر ۲۰۱۷.
  67. "Bristol University | News from the University | Honorary degrees". Bristol.ac.uk. 15 July 2010. Retrieved 9 December 2011.
  68. "Daniel Day-Lewis, 2002". Indexmagazine.com. Retrieved 9 December 2011.
  69. "Daniel Day-Lewis Gives Poet Dad's Work to Oxford". The New York Times.
  70. "Sir Daniel Day-Lewis is to be the new Honorary President of the Poetry Archive". The Poetry Archive. Retrieved 21 October 2015.
  71. "THE OSCARS: Arise, Sir Daniel: Helen Mirren knights victorious Day-Lewis and Tilda Swinton seals great night for Brits". Daily Mail. Retrieved 20 October 2014
  72. The London Gazette: (Supplement) no. 60895. p. . 14 June 2014.
  73. "Daniel Day-Lewis knighted by the Duke of Cambridge". The Telegraph. Retrieved 15 November 2014
  74. Hirschberg, Lynn (2017). "Exclusive: Daniel Day-Lewis Giving Up Acting Phantom Thread". W Magazine. Retrieved 7 December 2018. Unknown parameter |ماه= ignored (help)
  75. "Dracula (1984-1985) : Stages of Half Moon". Stages of Half Moon. Retrieved 11 October 2018.

پیوند به بیرون[ویرایش]

جوایز
جایزه اسکار
پیشین:
داستین هافمن
برای مرد بارانی
بهترین بازیگر مرد
۱۹۸۹
برای پای چپ من
پسین:
جرمی آیرونز
برای برگشتن بخت
پیشین:
فارست ویتاکر
برای آخرین پادشاه اسکاتلند
بهترین بازیگر مرد
۲۰۰۷
برای خون به پا خواهد شد
پسین:
شان پن
برای میلک
پیشین:
ژان دوژاردن
برای آرتیست
بهترین بازیگر مرد
۲۰۱۲
برای لینکلن
پسین:
متیو مک‌کانهی
برای باشگاه خریداران دالاس
Daniel Day-Lewis, 2013

Sir Daniel Michael Blake Day-Lewis (* 29. April 1957 in London) ist ein ehemaliger britisch-irischer[1][2] Theater- und Filmschauspieler. Er ist der einzige Schauspieler, dem der Oscar als bester Hauptdarsteller dreimal verliehen wurde.

Leben[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Daniel Day-Lewis wurde als zweites Kind der britischen Schauspielerin Jill Balcon und des irisch-britischen Schriftstellers Cecil Day-Lewis geboren. Sein Großvater mütterlicherseits, Michael Balcon, war als Chef der Ealing Studios eine bedeutende Persönlichkeit in der britischen Filmindustrie, seine ältere Schwester Lydia Tamasin ist Dokumentarfilmerin.

Day-Lewis studierte Schauspiel an der Bristol Old Vic Theatre School. Seine erste Rolle hatte er 1971 in dem Film Sunday, Bloody Sunday. Nach dieser ersten Erfahrung im Filmgeschäft widmete sich Day-Lewis wieder verstärkt dem Theater. Erst 1982 war er wieder in einer Kinoproduktion zu sehen. Er hatte eine kleine Rolle in der Verfilmung des Lebens von Mahatma Gandhi unter dem Titel Gandhi mit Ben Kingsley in der Hauptrolle. 1985 wurde er Mitglied der Royal Shakespeare Company und spielte den Romeo in Romeo und Julia und die Rolle des Flute im Sommernachtstraum.

Im gleichen Jahr wurde man auch beim Film wieder auf ihn aufmerksam, als er in der Verfilmung von Hanif Kureishis Theaterstück Mein wunderbarer Waschsalon die Rolle eines schwulen Punks spielte. Im genannten Jahr übernahm er an der Seite von Mel Gibson und Anthony Hopkins in Die Bounty die Rolle des Seeoffiziers John Fryer.

In den kommenden Jahren wirkte er in weiteren wichtigen Filmen mit (darunter Zimmer mit Aussicht und Die unerträgliche Leichtigkeit des Seins an der Seite von Juliette Binoche), bis er mit seiner Rolle in Mein linker Fuß (1989) auch weltweit große Beachtung fand. Seine Darstellung des spastisch gelähmten Schriftstellers und Malers Christy Brown, der mit seinem linken Fuß schrieb und malte, wurde mit vielen Preisen ausgezeichnet, unter anderem mit dem Oscar als bester Hauptdarsteller.

1989 kehrte er auf die Bühne zurück und spielte am National Theatre in London den Hamlet in einer Inszenierung von Richard Eyre, Judi Dench spielte die Rolle von Hamlets Mutter. Am 5. September, nach drei Wochen Spielzeit, hatte er in der Szene, als Hamlet dem Geist seines Vaters begegnet, auf der Bühne einen Zusammenbruch. Er brach in Tränen aus, musste die Bühne verlassen und wurde durch Jeremy Northam und später durch Ian Charleson ersetzt.[3] Das war Day-Lewis’ letzter Auftritt auf der Bühne. Der darauf folgende Medienrummel war möglicherweise ein Grund für seinen vorübergehenden Rückzug aus dem öffentlichen Leben und seinen Umzug nach Irland.

Das bedeutete jedoch nicht das Ende seiner Schauspielkarriere. Er erhielt zunehmend Rollen in großen Kinoproduktionen. So war er beispielsweise in den Filmen Der letzte Mohikaner und Martin Scorseses Zeit der Unschuld zu sehen. Seine Rolle in dem Film Im Namen des Vaters (1993) brachte ihm diverse Auszeichnungen, darunter eine Golden-Globe- und eine Oscar-Nominierung ein. Ende der 1990er Jahre zog sich der Schauspieler für fünf Jahre aus dem Filmgeschäft zurück, um sich in Florenz dem Schuhmacherhandwerk zu widmen.[3]

Im Jahr 2002 drehte Day-Lewis erneut unter der Regie von Martin Scorsese neben Leonardo DiCaprio, der den Film koproduzierte und explizit Day-Lewis für die Rolle haben wollte, Gangs of New York, was ihm wieder einige Nominierungen (Golden Globe, Oscar) sowie diverse Auszeichnungen (u. a. in der Kategorie „Bester Bösewicht“ bei den MTV Movie Awards) einbrachte. Den großen Blockbuster-Produktionen verwehrte sich der Schauspieler. Er lehnte zum Beispiel das Angebot ab,[4] die Rolle des Aragorn in Peter Jacksons Verfilmung von J. R. R. Tolkiens Der Herr der Ringe zu übernehmen. Eine solche durch und durch fiktive Rolle sei mit seinem method acting nicht vereinbar.

2008 gewann er für seine Rolle in There Will Be Blood seinen zweiten Oscar als bester Hauptdarsteller. Entgegen seinen bisherigen Rollen spielte Daniel Day-Lewis 2010 in dem Musicalfilm Nine, was ihm sogar eine Golden-Globe-Nominierung in der Kategorie Bester Hauptdarsteller – Komödie oder Musical einbrachte. 2011 wurde er in die American Academy of Arts and Sciences gewählt. Am 24. Februar 2013 erhielt er seinen dritten Oscar in der Kategorie Beste männliche Hauptrolle für seine Darstellung des US-Präsidenten Abraham Lincoln in Steven Spielbergs Historiendrama Lincoln. Anlässlich der Geburtstagsfeier von Königin Elizabeth II. im Jahr 2014 schlug Prinz William Daniel Day-Lewis zum Ritter, wodurch er seither den Titel „Sir“ führt.

Am 20. Juni 2017 gab Daniel Day-Lewis bekannt, dass er nicht mehr als Schauspieler arbeiten werde.[5] Für seine letzte Filmrolle in dem Drama Der seidene Faden (2017) wurde er zum sechsten Mal für den Oscar als bester Hauptdarsteller nominiert.

Day-Lewis ist seit 1996 mit Rebecca Miller verheiratet, der Tochter von Arthur Miller und der Fotografin Inge Morath, mit der er in Irland (Annamoe, County Wicklow) auf dem Land lebt. Das Paar hat zwei Kinder. Aus einer früheren Beziehung mit der Schauspielerin Isabelle Adjani hat er einen Sohn.

Filmografie (Auswahl)[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Daniel Day-Lewis, 2007

Auszeichnungen (Auswahl)[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Filmtitel Filmpreis
Mein wunderbarer Waschsalon National Board of Review Award, Bester Nebendarsteller (auch für Zimmer mit Aussicht)
New York Film Critics Circle Award, Bester Nebendarsteller (auch für Zimmer mit Aussicht)
Zimmer mit Aussicht National Board of Review Award, Bester Nebendarsteller (auch für Mein wunderbarer Waschsalon)
New York Film Critics Circle Award, Bester Nebendarsteller (auch für Mein wunderbarer Waschsalon)
Die unerträgliche Leichtigkeit des Seins Boston Society of Film Critics Award für den besten Hauptdarsteller
Mein linker Fuß Oscar als bester Hauptdarsteller
BAFTA Award, Bester Hauptdarsteller
Boston Society of Film Critics Award, Bester Hauptdarsteller
Evening Standard British Film Award, Bester Hauptdarsteller
London Critics’ Circle Film Award, Bester Hauptdarsteller
Los Angeles Film Critics Association, Preis für den besten Hauptdarsteller
Montreal World Film Festival, Preis für den besten Hauptdarsteller
Montreal World Film Festival, Besondere Erwähnung durch die Jury (gemeinsam mit Jim Sheridan)
National Society of Film Critics Award, Bester Hauptdarsteller
New York Film Critics Circle Award, Bester Hauptdarsteller
Nominierung für den European Film Award als bester Hauptdarsteller
Nominierung für den Golden Globe Award als bester Hauptdarsteller – Drama
Der letzte Mohikaner Evening Standard British Film Award, Bester Hauptdarsteller
London Critics’ Circle Film Award, Britischer Schauspieler des Jahres
Nominierung für den BAFTA Award als bester Hauptdarsteller
Zeit der Unschuld Nominierung für den Chicago Film Critics Association Award als bester Hauptdarsteller
Im Namen des Vaters Boston Society of Film Critics Award, Bester Hauptdarsteller
Nominierung für den Oscar als bester Hauptdarsteller
Nominierung für den BAFTA Award als bester Hauptdarsteller
Nominierung für den Golden Globe als bester Hauptdarsteller – Drama
Der Boxer Nominierung für den Golden Globe als bester Hauptdarsteller – Drama
Gangs of New York BAFTA Award, Bester Hauptdarsteller
Critics’ Choice Movie Award, Bester Hauptdarsteller(gemeinsam mit Jack Nicholson für About Schmidt)
Central Ohio Film Critics Association Award, Bester Hauptdarsteller
Chicago Film Critics Association Award, Bester Hauptdarsteller
Florida Film Critics Circle Award, Bester Hauptdarsteller
Kansas City Film Critics Circle Award, Bester Hauptdarsteller
Las Vegas Film Critics Society Award, Bester Hauptdarsteller
Los Angeles Film Critics Association, Preis für den besten Hauptdarsteller (gemeinsam mit Jack Nicholson für About Schmidt)
New York Film Critics Circle Award, Bester Hauptdarsteller
Online Film Critics Society Award, Bester Hauptdarsteller
Russian Guild of Film Critics Award, Bester ausländischer Schauspieler
San Diego Film Critics Society Award, Bester Hauptdarsteller
Satellite Award, Bester Hauptdarsteller – Drama (gemeinsam mit Michael Caine für Der stille Amerikaner)
Screen Actors Guild Award, Bester Hauptdarsteller
Seattle Film Critics Awards, Bester Hauptdarsteller
Southeastern Film Critics Association Award, Bester Hauptdarsteller
Vancouver Film Critics Circle Award, Bester Hauptdarsteller
Nominierung für den Oscar als bester Hauptdarsteller
Nominierung bei den Empire Awards als bester Hauptdarsteller
Nominierung für den Golden Globe als bester Hauptdarsteller – Drama
Nominierung für den MTV Movie Award als bester Bösewicht
Nominierung für den Phoenix Film Critics Society Award als bester Hauptdarsteller
The Ballad of Jack and Rose Marrakech International Film Festival Award, Bester Hauptdarsteller
There Will Be Blood Oscar als bester Hauptdarsteller
Alliance of Women Film Journalists Award, Bester Hauptdarsteller
Austin Film Critics Award, Bester Hauptdarsteller
BAFTA Award, Bester Hauptdarsteller
Critics’ Choice Movie Award, Bester Hauptdarsteller
Central Ohio Film Critics Association Award, Bester Hauptdarsteller
Chicago Film Critics Association Award, Bester Hauptdarsteller
Chlotrudis Award, Bester Hauptdarsteller
Dallas-Fort Worth Film Critics Association Award, Bester Hauptdarsteller
Evening Standard British Film Award, Bester Hauptdarsteller
Florida Film Critics Circle Award, Bester Hauptdarsteller
Golden Globe, Bester Hauptdarsteller – Drama
Houston Film Critics Society Award, Bester Hauptdarsteller
Irish Film and Television Awards, Preis für den besten Hauptdarsteller
Kansas City Film Critics Circle Award, Bester Hauptdarsteller
Las Vegas Film Critics Society Award, Bester Hauptdarsteller
London Critics’ Circle Film Award, Bester Hauptdarsteller
Los Angeles Film Critics Association Award, Bester Hauptdarsteller
National Society of Film Critics Award, Bester Hauptdarsteller
New York Film Critics Circle Award, Bester Hauptdarsteller
Online Film Critics Society Award, Bester Hauptdarsteller
Palm Springs International Film Festival, Desert Palm Achievement Award
Phoenix Film Critics Society Award, Bester Hauptdarsteller
San Diego Film Critics Society Award, Bester Hauptdarsteller
Screen Actors Guild Award, Bester Hauptdarsteller
St. Louis Gateway Film Critics Association Award, Bester Hauptdarsteller
Southeastern Film Critics Association Award, Bester Hauptdarsteller
Utah Film Critics Association Award, Bester Hauptdarsteller
Vancouver Film Critics Circle Award, Bester Hauptdarsteller
Village Voice Film Poll, Bester Hauptdarsteller
Nominierung für den Empire Award als bester Hauptdarsteller
Nominierung für den Saturn Award als bester Hauptdarsteller
Nine Satellite Award, Bestes Ensemble eines Spielfilms
Nominierung für den Critics’ Choice Movie Award als bestes Ensemble
Nominierung für den Golden Globe als bester Hauptdarsteller in einem Spielfilm, Kategorie Musical oder Komödie
Nominierung für den Satellite Award als bester Hauptdarsteller in einem Spielfilm, Kategorie Musical oder Komödie
Nominierung für einen Screen Actors Guild Award für die beste Leistung eines Ensembles in einem Spielfilm
Nominierung für den Washington D.C. Area Film Critics Association Award für das beste Ensemble
Lincoln Oscar als bester Hauptdarsteller
AACTA International, Preis für den besten Hauptdarsteller
Alliance of Women Film Journalists, Bester Hauptdarsteller
BAFTA Award, Bester Hauptdarsteller
Black Film Critics Circle, Bester Hauptdarsteller
Boston Online Film Critics Association, Bester Hauptdarsteller
Boston Society of Film Critics Award, Bester Hauptdarsteller
Broadcast Film Critics Association, Bester Hauptdarsteller
Central Ohio Film Critics Association, Bester Hauptdarsteller
Chicago Film Critics Association Award, Bester Hauptdarsteller
Dallas-Fort Worth Film Critics Association, Bester Hauptdarsteller
Denver Film Critics Society, Preis für den besten Hauptdarsteller
Detroit Film Critics Society Award, Bester Hauptdarsteller
Florida Film Critics Circle Award, Bester Hauptdarsteller
Golden Globe, Bester Hauptdarsteller – Drama
Houston Film Critics Society, Preis für den besten Hauptdarsteller
Indiana Film Journalists Association Award, Bester Hauptdarsteller
Iowa Film Critics Association, Preis für den besten Hauptdarsteller
Irish Film & Television Awards, Preis für den besten Hauptdarsteller
Kansas City Film Critics Circle Award, Bester Hauptdarsteller
Las Vegas Film Critics Society, Preis für den besten Hauptdarsteller
National Society of Film Critics Award, Bester Hauptdarsteller
New York Film Critics Circle Award, Bester Hauptdarsteller
North Texas Film Critics Association, Preis für den besten Hauptdarsteller
Oklahoma Film Critics Circle, Preis für den besten Hauptdarsteller
Online Film Critics Society Award, Bester Hauptdarsteller
Phoenix Film Critics Society, Preis für den besten Hauptdarsteller
San Diego Film Critics Society, Preis für den besten Hauptdarsteller
Screen Actors Guild Award, Bester Hauptdarsteller
Southeastern Film Critics Association, Preis für den besten Hauptdarsteller
St. Louis Gateway Film Critics Association, Preis für den besten Hauptdarsteller
Washington D.C. Area Film Critics Association, Preis für den besten Hauptdarsteller
Women Film Critics Circle, Preis für den besten Hauptdarsteller
Nominierung für die Evening Standard British Film Awards als bester Hauptdarsteller
Nominierung für die Austin Film Critics Association Awards
Nominierung für den London Film Critics Circle Award als Hauptdarsteller des Jahres
Nominierung für den London Film Critics Circle Award als bester britischer Hauptdarsteller des Jahres
Nominierung von der Los Angeles Film Critics Association als bester Hauptdarsteller
Nominierung für den Satellite Award als bester Hauptdarsteller
Nominierung für den Screen Actors Guild Award für das beste Ensemble
Nominierung von der Toronto Film Critics Association als bester Hauptdarsteller
Nominierung von der Utah Film Critics Association als bester Hauptdarsteller
Nominierung vom Vancouver Film Critics Circle als bester Hauptdarsteller
Der seidene Faden Nominierung für den Oscar als bester Hauptdarsteller
Nominierung für den BAFTA Award als bester Hauptdarsteller
Nominierung für den Chicago Film Critics Association Award als bester Hauptdarsteller
Nominierung für den Critics' Choice Movie Award als bester Hauptdarsteller
Nominierung für den Golden Globe als bester Hauptdarsteller – Drama
Nominierung für den London Critics' Circle Film Award als bester Hauptdarsteller
Nominierung für den Satellite Award als bester Hauptdarsteller

Weblinks[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

 Commons: Daniel Day-Lewis – Sammlung von Bildern, Videos und Audiodateien

Einzelnachweise[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  1. The Irish Times: “Day-Lewis, Coens win Guild awards” (Memento vom 31. Januar 2008 im Internet Archive), 28. Januar 2008
  2. „I’m an Irish citizen. I have a right to be and I’ve adopted that right …“ Interview auf Urbancinefile, 13. Februar 2003
  3. a b Daniel Day-Lewis - Biography, abgerufen am 9. Februar 2018.
  4. Kai Mihm in epd Film 1.2008, S. 9: „den überaus wählerischen Daniel Day-Lewis […]“.
  5. Daniel Day-Lewis geht in Rente. In: Kultur. Spiegel Online, 21. Juni 2017, abgerufen am 21. Juni 2017 (Agenturmeldung der AP).