پرش به محتوا

گاندی (فیلم)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
راجف گاندی
کارگردانریچارد اتنبرا
تهیه‌کنندهریچارد اتنبرا
جیک ابرتز
نویسندهجان بریلی
بازیگرانبن کینگزلی
دنیل دی لوئیس
روهینی هاتانگادی
مارتین شین
برنارد هپتون
وینستون نتشونا
شین ریمر
جان ساویدنت
برنارد هورسفال
ری بردیس
روپرت فریزر
موسیقیراوی شانکار
جرج فنتون
فیلم‌برداربیلی ویلیامز
رانی تیلور
تدوینگرجان بلوم
توزیع‌کنندهکلمبیا پیکچرز
مدت زمان
۱۸۸ دقیقه
زبانانگلیسی
هزینهٔ فیلم۲۲٬۰۰۰٬۰۰۰ دلار
فروش گیشه۱۲۷٬۸۰۰٬۰۰۰ دلار

گاندی (به انگلیسی: Gandhi) فیلمی زندگینامه‌ای دربارهٔ زندگی ماهاتما گاندی، رهبر جنبش مقاومت بدون خشونت هند در زمان استعمار توسط بریتانیا در نیمه اول قرن بیستم، است.

این فیلم محصول ۱۹۸۲ با کارگردانی ریچارد اتنبرا و بازی بن کینگزلی در نقش ماهاتما گاندی است. در همین سال ریچارد اتنبرو و بن کینگزلی برای این فیلم برنده جایزه اسکار شدند. همچنین این فیلم جایزه اسکار بهترین فیلم را بدست آورد. گاندی در مجموع ۸ جایزهٔ اسکار کسب کرد.

ساخت این فیلم در تاریخ ۲۶ نوامبر ۱۹۸۰ شروع و در ۱۰ مه ۱۹۸۱ به پایان رسید.

مطابق کتاب رکوردهای گینس حضور نزدیک به ۳۳۰٬۰۰۰ سیاهی لشکر در سکانس مراسم تشییع در این فیلم، بیشترین تعداد افراد حاضر در یک فیلم بوده‌است.[۱]

داستان

[ویرایش]

در ۷ ژوئن ۱۸۹۳ در آفریقای جنوبی تحت استعمار، موهانداس گاندی، وکیل جوان هندی، علی‌رغم داشتن بلیت درجه یک معتبر، به‌زور از واگن مخصوص سفیدپوستان در پیتِرماریتسبورگ در مستعمره ناتال بیرون انداخته می‌شود. او سپس کارزار خود را برای برابری هندیان در آفریقای جنوبی آغاز می‌کند. دادا عبدالله، رئیس کنگره هندی ناتال، به فعالیت او توجه می‌کند و وی را به تظاهراتی دعوت می‌کند که در آن گذرنامه‌اش را می‌سوزاند.[۲] دولت آفریقای جنوبی قانونی وضع می‌کند که هندیان همچون مجرمان انگشت‌نگاری شوند. گاندی با برگزاری تظاهرات مسالمت‌آمیز متعدد علیه این قانون ناعادلانه واکنش نشان می‌دهد و در نهایت یان اسموتس، نخست‌وزیر آفریقای جنوبی، دستور بازداشت او را می‌دهد. اندکی بعد، دولت او را آزاد می‌کند و برخی حقوق را برای هندیان به رسمیت می‌شناسد. کشیش انگلیسی چارلز فریر اندروز به مأموریت او می‌پیوندد و وینس واکر، خبرنگار آمریکایی روزنامه نیویورک تایمز، علاقه‌مند به کارهای او می‌شود. گاندی در آشرام خود فعالیت می‌کند و افرادی چون اندروز، هرمان کالنباخ و بعدها مادلین اسلید (که از سوی گاندی میرابهن نامیده شد) با او همراه می‌شوند.

گاندی در ۱۹۱۵ به هند بازمی‌گردد و به‌طور رسمی به کنگره ملی هند دعوت می‌شود. در یک مهمانی فضای باز، او با رهبران آن دیدار می‌کند: سردار پاتل، جواهر لعل نهروی جوان، ابوالکلام آزاد و محمدعلی جناح که خواهان خودگردانی هند است، و همچنین گوپال کریشنا گوکله که به استاد و راهنمای او تبدیل می‌شود. جناح از حضور گاندی در سیاست حمایت می‌کند، اما با شیوهٔ نامتعارف او مخالفت دارد. در یکی از نشست‌های کنگره به ریاست جناح، سخنرانی گاندی حاضران را به‌ویژه پاتل تحت تأثیر قرار می‌دهد.

گاندی در جنگ جهانی اول وفاداری خود را به امپراتوری بریتانیا اعلام می‌کند اما هم‌زمان خواستار خودگردانی هند می‌شود. جنبش‌های ساتیاگراهای او در چامپاران و کِدا به‌شدت توسط بریتانیا سرکوب می‌شوند. با وجود مشارکت هندیان در جنگ، حکومت قانون رولَت را در ۱۹۱۹ به تصویب می‌رساند که به‌عنوان خیانت تلقی می‌شود. هنگام تجمع گروهی برای شنیدن سخنرانی درباره آزادی، ژنرال رجینالد دایر به سربازان گورک‌ها دستور تیراندازی می‌دهد و کشتار آمریتسار رخ می‌دهد.

جناح پیشنهاد جنبش عدم همکاری را برای اعتراض علیه سلطه بریتانیا مطرح می‌کند و گاندی به‌طور شگفت‌آور موافقت می‌کند. موفقیت اولیهٔ آن به حادثه چوری چورا می‌انجامد که در آن معترضان افسران پلیس را می‌کشند و می‌سوزانند. گاندی با انزجار دستور توقف جنبش را می‌دهد و به آشرام خود بازمی‌گردد و با روزه گرفتن مردم را آرام می‌کند.

در ۱۹۳۰، پس از سازمان‌دهی راهپیمایی نمک علیه انحصار بریتانیا، گاندی همراه با وینس واکر بازداشت می‌شود. پس از آزادی، او از سوی رمزی مک‌دونالد به لندن دعوت می‌شود تا در کنفرانس‌های میزگرد هند درباره آیندهٔ وضعیت دومینیون هند شرکت کند، اما این کنفرانس‌ها بی‌ثمر می‌مانند و گاندی و رهبران کنگره در جریان جنگ جهانی دوم زندانی می‌شوند. در حصر خانگی، همسرش کاستوربا گاندی می‌میرد و گاندی سوگوار او می‌شود.

جناح که از کنگره و گاندی ناامید شده‌است، استعفا می‌دهد و به مسلم لیگ سراسری هند بازمی‌گردد و خواستار تشکیل کشوری مستقل برای مسلمانان می‌شود. گاندی ناراحت می‌شود و در ۱۹۴۵، لرد مونتباتن، آخرین نایب‌السلطنه هند، استقلال قریب‌الوقوع هند را اعلام می‌کند. گاندی پیشنهاد می‌دهد جناح نخست‌وزیر شود و کابینه را تشکیل دهد، اما جناح رد می‌کند و تنها استقلال پاکستان با رهبری او را تضمینی برای امنیت مسلمانان می‌داند.

هند و پاکستان در اوت ۱۹۴۷ به استقلال می‌رسند و میلیون‌ها نفر در تقسیم هند از مرزها عبور می‌کنند، اما خشونت‌های فرقه‌ای میان هندوها و مسلمانان بالا می‌گیرد. ارتش هند در دهلی و بمبئی شورش‌ها را سرکوب می‌کند و در کلکته قتل‌عام و درگیری‌های خونین رخ می‌دهد. گاندی با روزهٔ مرگ وارد عمل می‌شود و این کار موجب توقف خشونت از سوی هندوها و دعوت حسین شهید سهروردی از مسلمانان به آرامش می‌شود. او به یک هندو که در خشونت‌ها کودک مسلمانی را برای انتقام کشته بود توصیه می‌کند کودکی مسلمان بی‌سرپرست را بیابد و او را به‌عنوان یک مسلمان پرورش دهد.

در ۳۰ ژانویه ۱۹۴۸، هنگام حرکت به‌سوی نماز عصر در دهلی نو، گاندی با شلیک ناتورام گودسه از فاصلهٔ نزدیک ترور می‌شود و در دم جان می‌دهد. پس از مراسم خاکسپاری، تابوت او در سراسر دهلی حمل می‌شود و جواهر لعل نهرو، نخست‌وزیر وقت، همراه با هزاران شهروند هندی، مقامات دولتی و دیپلمات‌های خارجی در آن حضور دارند. خاکستر او در رود گنگ ریخته می‌شود و رهبران کنگره و جنبش استقلال هند او را سوگواری می‌کنند.

جوایز اسکار

[ویرایش]

منابع

[ویرایش]
  1. "Most Film Extras" (به انگلیسی). Guinness World Records. Archived from the original on 26 November 2005. Retrieved 6 July 2008.
  2. Bose, Sugata (30 June 2009). A Hundred Horizons: The Indian Ocean in the Age of Global Empire. Harvard University Press. p. 155.

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Gandhi (film)». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۶ ژوئیه ۲۰۰۸.

پیوند به بیرون

[ویرایش]

گاندی در بانک اطلاعات اینترنتی فیلم‌ها (IMDb)