دراکولا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
دراکولا، اثر برام استوکر، چاپ اول، ۱۸۹۷

دراکولا کتابی نوشتهٔ برام استوکر نویسندهٔ ایرلندی است که نخستین بار در سال ۱۸۹۷ منتشر شد[۱] و همچنین نام شخصیت اول این کتاب که یک خون‌آشام است. کتاب دراکولا به صورت یک رشته مکاتبات و صفحاتی از دفتر خاطرات شخصیت‌های داستان روایت می‌شود.

پیشینه نگارش داستان[ویرایش]

آرمینیوس وامبری شرق شناس مجارستانی در سال ۱۸۹۰ در لندن با برام استوکر نویسندهٔ ایرلندی آشنا گشته و او را با افسانه هایی درباره شاهزاده اهل رومانی «ولاد سوم دراکولا» آشنا کرد. این امر زمینه نوشتن کتاب داستان دراکولا به قلم برام استوکر گشت که در سال ۱۸۹۷ منتشر شد.

شخصیت دراکولای خون آشام[ویرایش]

دراکولا به گونه ای شخصیت پردازی شده که برای خواننده تنها حیوانی خون خوار، وحشی و زشت به نظر نیاید (در فیلم ها درمورد خون خواری دراکولا اغراق می شود)، بلکه اشراف زاده تنها و مرموزی است که همهٔ اطرافیان خود را از دست داده. هم چنین یکی از شخصیت های داستان به نام جاناتان هارکر وقتی وارد قصر کُنت دراکولا می‌شود با برخورد مودبانه و احترام آمیز او مواجه می گردد. براساس یادداشت های هارکر جناب کنت دراکولا کتاب خواندن را دوست دارد و صاحب کتابخانه ای بسیار بزرگ و غنی از کتب باارزش و کهن است. به گفته ی خود دراکولا: کتاب هایش بهترین دوستانش هستند و در هر شرایطی او را یاری کرده‌اند. کنت دراکولا موجودی تنهاست و خود او می گوید: به علت از دست دادن عزیزان بی شماری از سال ها قبل، با شادی و شادمانی وداع گفته و در حال حاضر در دنیای تاریکی از غم و اندوه زندگی می کنم که خوشی و خوشحالی در آن جایی ندارد.

دراکولا در ادبیات و سینما[ویرایش]

شخصیت دراکولا مشهورترین خون‌آشام در ادبیات و سینماست و در آثار بسیاری که پس از کتاب برام استوکر به وجود آمده‌اند ظاهر شده‌است. فیلم دراکولای برام استوکر به کارگردانی فرانسیس فورد کاپولا برپایه همین رمان ساخته شده‌است.

دراکولا، مردی فراتر از افسانه[ویرایش]

افسانه دراکولا از کشور رومانی نشئت می‌گیرد که به دلیل هیجان و وحشت خاص این روایت به تمام نقاط دنیا منتقل شده‌است. این کتاب توسط جمشید اسکندانی به فارسی ترجمه و در سال ۱۳۷۶ منتشر شده است.

کُنت دراکولای خشن و ستمگر فرمانروای قسمت جنوبی رومانی بوده است. برای فرمان بردن مردمانش قصر خود را قرمز رنگ آمیزی و با تمثال های هولناک تخیلی مزین کرده بود. او حتا در زمان خودش هم به نام دراکولا – پسر اژدها - شناخته می شد. همیشه لباس های تیره رنگ بر تن می کرد؛ آستر شنل خود را از مخمل قرمز دوخته بود و همیشه شراب سرخ می نوشید. به همین سبب مردم گمان می کردند که وی خون آشام است.

دراکولا در سال های تحول قرون وسطا به عصر رنسانس، به نبرد با عثمانیان مسلمان پرداخت تا از ورود آنها به سرزمین خود جلوگیری کند. کنت دراکولا در قلعه خود در جنوب رومانی امروزی مدفون است. در جزوه ای که بلافاصله پس از مرگ وی در سال 1476، در نورنبرگ آلمان منتشر شد، فهرستی از جنایات او آمده است، از جمله اینکه پس از غذا دادن به گدایان در دربار خود، همه آنها را به آتش کشید، چون عقیده داشت که آنها بی دلیل غذای مردم را می خورند و نمی‌توانند بهای آن را بپردازند.

آخرین بازمانده وی "کنت ماروین دراکولا" در سال ۲۰۰۵ در اسپانیا درگذشت. چون وی مجرد بود و فرزند و خویشاوندی نداشت، اراضی بسیار وسیع و اموالش را دولت رومانی به تصرف درآورد.

اینک جنگل و قلعه دراکولا جزو آثار دیدنی رومانی به شمار می روند.[نیازمند منبع]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • روت بارتولومه، «از آسیای مرکزی تا دژ ویندسور»، زندگانی و آثار شرق شناس مجارستانی، آرمینیوس وامبری، بنگاه نشر Ergon، وورتسبورگ (آلمان) سال ۲۰۰۶،. شابک: ۳-۸۹۹۱۳-۴۹۹-۰
جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ دراکولا موجود است.