ترقوه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ترقوه
Pectoral girdle front diagram.svg
استخوان ترقوه (Clavicle) و کتف (Scapula) از نمای جلو
شناسه‌ها
فهرست گری p.200
سرعنوان پزشکی A02.835.232.087.227
واژگان آناتومی A02.4.02.001
اف‌ام‌اِی 13321
واژگان کالبدشناسی استخوان

ترقوه استخوانی دراز است که همراه با استخوان کتف، بازو و جناغ، کمربند شانه‌ای یا پکتورال را تشکیل می‌دهند.این استخوان برخلاف سایر استخوان های دراز، فاقد هرگونه مغزی است و دارای منشاء غشائی می باشد و از سمت داخل به جناغ و از سمت خارج به استخوان کتف متصل می شود. ترقوه تنها استخوان بین تنه و اندام فوقانی است و در تمام طولش قابل لمس است. شکل استخوان ترقوه در هر طرف قفسه سینه شبیه حرف «S» می باشد.

ترقوه یا کلاویکل یا استخوان چنبری تنها استخوان دراز بدن است که به صورت افقی قرار دارد و وزن اندام فوقانی را به تنه منتقل می‌کند و باعث دور نگه‌داشتن بازو از بدن می‌شود. این استخوان اولین استخوانی است که در بدن انسان و در جنین به روش داخل غشایی استخوانی می‌شود.

شاید جالب باشد که بدانید استخوان ترقوه فیل از استخوان ترقوه انسان کوچکتر است و در عین حال استخوان ترقوه در نوعی میمون به نام جیبون که تنها یک سوم انسان جثه دارد، از استخوان ترقوه انسان بزرگتر است.از نظر کالبد شناختی این استخوان دارای دو انتهای داخلی و خارجی و یک تنه است. انتهای داخلی آن یا انتهای استرنال، به استخوان جناغ یا استرنوم (به طور دقیق تر با دسته جناق یا منوبریوم استرنوم) مفصل می شود و مفصل استرنوکلاویکولار یا جناغی-چنبری را می سازد.این انتها گرد و برجسته بوده و یک چهارم فوقانی آن محل اتصال تاندون اینترکلاویکولار یا بین ترقوه ای می باشد و سه چهارم تحتانی این انتها محل اتصال به بریدگی کلاویکولار استخوان جناغ می باشد. رباط های کوستوکلاویکولار قدامی و خلفی نیز این مفصل را تقویت می کنند. این استخوان در یک سوم میانی و در سطح تحتانی خود یک بخش فرورفته کشیده به نامsubclavian groove دارد که به عنوان insertion عضله ی subclavious muscle شناخته می‌شود در یک سوم خارجی این عضله یک برجستگی متمایز متشکل از یک تکمه به نام تکمه ی کونویید و یک زبرشدگی خارجی به نام خط تراپزویید، وجود دارد که محل اتصالی برای رباط کوراکوکلاویکولار (رباط متصل کننده انتهای آکرومیال کلاویکل به زایده ی کوراکویید کتف)می باشد.

انتهای دیگر استخوان انتهای آکرومیال نامیده می شود که با آکرومیون اسکپولا مفصلی تخت و بیضی شکل را می سازد که با رباط عرضی آکرومیوکلاویکولار تقویت می شوپ، استخوان ترقوه در سمت داخل در مقطع عرضی مربعی است و با رفتن به سمت خارج به تدریج تخت می شود و دو سطح فوقانی و تحتانی عریض تر را می سازد.

در رفتگی انتهای آکرومیال و شکستگی بخش میانی کلاویکل شایع تر است.


نیمه خارجی کلاویکل در سطح خارجی محل منشا گرفتن عضله دلتویید و سطح داخلی همان نیمه به صورت آینه ای محل اتصال عضله ذوزنقه ای یا تراپزیوس است. از نیمه داخلی کلاویکل ، بخش کلاویکولار عضله سینه ای بزرگ یا پکتورالیس ماژور منشا می گیرد.

منابع[ویرایش]

  • ریچارد درک، وین وگل، آدام میچل. آناتومی گری ۲۰۱۴ برای دانشجویان (جلد دوم). ترجمهٔ دکتر غلامرضا حسن زاده ،دکتر محمد بربرستانی، دکتر فرید ابوالحسنی دکتر محمد اکبری ، دکتر ایرج راگردی کاشانی. انتشارات خسروی، ۱۳۹۴. 
  • Feneis H.Pocket Atlas of Human Anatomy.Germany,Thieme,2000.