میشمرغ
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
| میشمرغ | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 |
||||||||||||||
| طبقهبندی علمی | ||||||||||||||
|
||||||||||||||
|
|
||||||||||||||
| Otis tarda لینه، ۱۷۵۸ |
میشمُرغ پرندهای از خانواده هوبرگان است که در دشتهای وسیع بیدرخت، زمینهای استپی و کشتزارای پهناور حبوبات و علفزارها زندگی میکند.
این پرنده دارای گردن و پاهای کشیده، بالها و منقار پهن و پرهای رنگارنگ است و روی زمین لانهسازی میکند.میش مرغ در فصل بهار تخمگذاری میکند و در هر دوره تخمگذاری نیز دو تا چهار تخم میگذارد؛ پس از ۲۵ الی ۲۷ روز جوجهها به دنیا میآیند. میش مرغ یکی از بزرگترین پرندگان ایران است و از نظر شکل و جثه شباهت زیادی به بوقلمون دارد. طول بدن آن به یک متر و وزنش به بیش از ۱۵ کیلوگرم میرسد. پرهای میش مرغ در قسمت پشت نخودی سیر با راههای عرضی سیاه و در قسمت شکمی، کاملا سفید رنگ است. میش مرغ پاهای قوی و بلندی دارد که به سه انگشت ختم میشود. این پاهای قوی، برای میش مرغ که کمتر پرواز میکند، اهمیت زیادی دارد.این پرنده بسیار زود رم و محتاط است و با اینکه پروازش قوی است، اغلب در مقابل خطر میدود یا مخفی میشود. نر و ماده این پرنده شبیه به هم هستند ولی نرها جثه بزرگتری دارند. پرنده نر بالغ نوار بلوطی رنگی در ناحیه سینه دارد و پرهای سبیلمانندی مرکب از موپرهای سفید در دو طرف صورت آن دیده میشود. میش مرغها، بیشتر در کشتزارهای مسطح مانند مزرعههای گندم، نخود، یونجه و... زندگی میکنند. تغذیه این پرنده بسیار متفاوت و شامل مواد گیاهی و حیوانی مختلف است، از جمله حشرات، قورباغه و سوسمار.
در بهار که زمان جوجه آوری است آشیانه خود را در قسمتهای انبوه این مزارع میسازند اما در پاییز و زمستان نیز میتوان آنها را در مزارع درو شده مشاهده کرد. میش مرغها به محض احساس خطر، به طرف نقاط مرتفع پرواز میکنند و در آنجا به دیده بانی میپردازند.
[ویرایش] در ایران
هم اکنون دشت « سوتاو » بوکان مهمترین زیستگاه پرنده میش مرغ در کشور است. این مکان به دلیل شرایط مطلوب و منحصر بفرد خود به مهمترین زیستگاه پرنده نادر میش مرغ در سطح کشور تبدیل شدهاست. دشت سوتاو که یک پهنه تپه ماهوری به وسعت ۴۰۰ هکتار را در روستای حمامیان از توابع شهرستان بوکان شامل میشود، سالانه پذیرای ۲۰ تا ۲۵ قطعه از ایننوع پرنده نادر است. اخیرا از سوی اداره کل حفاظت از محیط زیست آذربایجان غربی این منطقه به عنوان پناهگاه میش مرغ در آذربایجان غربی اعلام شدهاست. محل زیست این پرنده در آذربایجان غربی مناطق «آزاد»، «باجوند» و «کانی سیب» در مهاباد و «دشت سوتاو»، «حمامیان» و «ینگجه» در بوکان است.این پرنده طی سالهای گذشته به دلیل محدود شدن زیستگاههای طبیعی، شکار بیرویه و اختلال در مناطق زیست و تخمگذاری آن، در معرض تهدید انقراض قرار گرفتهاست. میش مرغ یک پرنده نادر در جهان به شمار میرود که در زمان حاضر در فهرست سرخ اتحادیه بینالمللی حفاظت از جمعیت و منابع طبیعی قرار گرفتهاست. در سال ۱۳۷۲ شانزده قطعه میش مرغ در همدان وجود داشت که طی سالهای بعدی کاهش چشمگیر این پرنده در استان ملموس است به طوری که در سال ۸۱ فقط سه پرنده میش مرغ در همدان دیده شده و به گفته کارشناسان سازمان حفاظت محیط زیست استان همدان اکنون ۲ سال است که هیچ میش مرغی در استان دیده نشدهاست.
[ویرایش] منابع
http://jjtvn.ir/display_full.aspx?data_id=21575
|
|||
|---|---|---|---|
|
زیرشاخهٔ ششپایان: سختپوستان: آرتمیا • پاروپا • خرچنگ آب شیرین • خرچنگ دریایی • خرچنگ • دافنی • سپرمیگو • شاهمیگو • شپشکماهی • کریل • کشتیچسب • میگو قلابداران: عنکبوت دریایی، خرچنگ نعل اسبی، بسیارپایان: خردپا • صدپا • کوتولهپا • هزارپایی دیگر بیمهرگان
شاخهٔ کیسهتنان (کنیداریا): اوبلیا • ایروکانجی دریا • چتر دریایی • زنبور دریایی • شقایق دریایی • عروس دریایی • عروس ساقدار دریایی • فیزالیا • قلم دریایی • مرجان بادبزنی • مرجان دریایی • هیدر خارپوستان: آفتابگردان دریایی • توتیای دریایی • خارپوست دریایی • خیار دریایی • دلار شنی • زنبق دریایی • ستاره دریایی • ستاره شکننده • ستاره سبدی • مینای دریایی نرمتنان: بسصدفی • بیصدفی • پروانه دریایی • تکپارهصدفی • حلزون دوکفه • حلزون سیب • خارهچسب • دوکفهای • سپرپا • سرپاور (هشتپا، دهپا) • شکمپا • صدف خوراکی • صدف مروارید • گوشماهی • گهواره دریایی • لیسه • لیسه دریایی • ناوپا کرمها: کرم پهن • کرم حلقوی (از جمله: زالو) • کرم لولهای اسفنجیان: اسفنج آهکی • اسفنج دریایی • چنداسفنجی • سختاسفنج طنابداران دریایی: آبدزدک دریایی • آتشتن • سالپ • لاله دریایی |
