قو
| قو | |
|---|---|
| قوهای گنگ | |
| طبقهبندی علمی | |
| فرمانرو: | جانوران |
| شاخه: | طنابداران |
| رده: | پرندگان |
| راسته: | غازسانان |
| تیره: | مرغابیسانان |
| زیرخانواده: | غازان |
| تبار: | Cygnus بشتاین, ۱۸۰۳ |
| گونهها | |
|
۶-۷ گونه زنده، متن را ببینید. |
|
قو پرندهای از خانواده اردکیان، که غازها و اردکها را نیز در بر میگیرد، است و دارای جثه بزرگتری نسبت به دیگر اعضای این خانواده است. این پرنده از بزرگترین و زیباترین پرندگان آبزی جهان است.
قوها در بیشتر مناطق نیمکره شمالی یافت میشوند. در قاره استرالیا و آمریکای جنوبی نیز دو نژاد از این پرنده زندگی میکنند. در دیدگاه همگانی این پرنده بیشتر با رنگ سفید پرهایش به یاد آورده میشود، با این حال یک نژاد از قو دارای پرهای کامل سیاه است و یک نژاد دیگر دارای پرهای سیاه بر گردن.
قوها مانند دیگر اعضای خانواده اردکیان گیاهخوار هستند و در طول زندگی به طور معمول تکهمسر هستند. این پرندگان در حالت کلی آرام هستند و تنها در صورت نزدیک شدن مهاجمان در هنگام نگهداری از جوجههایشان به شدت خشن میشوند. به دلیل وفاداری زوجها به هم در میان قوها، این پرنده در داستانها و افسانههای اروپایی جایگاه ویژهای دارد.
محتویات |
[ویرایش] توصیف ظاهری
قوها از لحاظ بدنی بزرگ جثه ترین عضو خانواده اردکیان هستند و جزو بزرگترین پرندگان دارای توانایی پرواز به شمار میآیند. جثه قوهای گنگ، ترومپتزن وفریادکش میتواند به ۵/۱ متر طول و ۱۵ کیلوگرم وزن برسد. طول بالهای بازشده آنان نیز به ۳ متر میرسد. در مقایسه با غازها، قوها اندازه بزرگتری دارند و دارای پاهای بزرگتر و گردن درازتر اند.[۱]
پوشش پر روی بدن هر دو جنس نر و ماده یک شکل است، با این حال نرها از لحاظ جثه و وزن بزرگتر از مادهها هستند. نژادهای قوی ساکن در نیمکره شمالی دارای پوشش پر کامل سفید اند ولی نژادهایی که در نیمکره جنوبی زندگی میکنند دارای پرهای مختلط سفید و سیاه بر بدن خود هستند. قوی سیاه استرالیایی دارای پرهای کامل سیاه است به استثنای شاهپرهایش که سفید رنگ اند. قوی گردن سیاه ساکن آمریکای جنوبی نیز دارای بدنی به رنگ سفید و گردنی سیاه رنگ است.[۲]
پاهای قو در حالت کلی به رنگ خاکستری است، به استثنای گونهی قوی ساکن آمریکای جنوبی که پاهای صورتی دارد. رنگ نوک نیز تغییر پذیر است: چهار نژاد قوی ساکن در بخشهای نزدیک قطب شمال نوکهای سیاه با معدود موارد زرد دارند و دیگر گونهها دارای نوکهای قرمز و سیاه هستند.[۳] با اینکه در حالت کلی پرندگان دندان ندارند قوها در این باره استثنا شمرده میشوند. ردیف شیارهای کوچک روی منقار به آنها توانایی گرفتن و خوردن جانوران آبزی ریز را میدهد.
[ویرایش] تاریخچه فرگشتی
بررسیها نشان میدهند که قو در اروپا و اوراسیای غربی در دوره میوسن تکامل یافت و تا دوره پلیوسن در همه نیمکره شمالی پراکنده شد. اینکه گونههای ساکن در نیمکره جنوبی در چه زمانی از گونههای شمالی جدا گشتند مشخص نیست. قوی گنگ به دلیل ظاهر آن و پراکندگیاش، به ویژه در مناطقی که در طی واپسین عصر یخبندان زندگی ناپذیر بودند، همچنین همانندی زیادش به قوی سیاه از انواع جدیدتر این گونه به شمار میآید.[۴]
[ویرایش] پراکندگی
قوها به گونهی معمول در نواحی معتدل زمین زندگی میکنند و به ندرت در مناطق گرمسیری پیدا میشوند. چهار نژاد قو در نیمکره شمالی، یک نژاد در استرالیا و نیوزلند و یک نژاد در آمریکای جنوبی یافت میشوند. قوها در بخشهای گرمسیری آسیا، آمریکای مرکزی، بخشهای شمالی آمریکای جنوبی و نیز کل آفریقا دیده نمیشوند.[۱]
در میان نژادهای این پرنده چندین نژاد مهاجر هستند. قوی گنگ در اروپای غربی مهاجرت پارهای دارد حال آنکه مهاجرت کامل خود را میان اروپای شرقی و آسیا انجام میدهد.[۵] قوهای فریادزن و توندرا نیز مهاجرت کننده هستند. همچنین قوی سیاه مهاجرت خود را در میان بخشهای شرقی و غربی قاره استرالیا انجام میدهد.[۶]
قوها همچنین به عنوان پرندگان آبزی در بسیاری از باغها و باغوحشهای سراسر جهان نگهداری میشوند؛ در ایران باغ پرندگان شهر اصفهان از جمله مکانهایی است که دو گونه قوی گنگ و سیاه را در خود جای داده است.[۷]
[ویرایش] تغذیه و رفتار
قوها درون آب و روی زمین تغذیه میکنند. غذای این پرندگان را بیشتر ریشه، برگ و جوانههای گیاهان آبی تشکیل میدهد. آنها تقریبن به گونهی کامل گیاهخوار هستند، با این حال گاهی تعداد کمی از جانوران آبزی مانند ماهیهای ریز هم طعمه آنها میشوند.[۸] این پرنده در سال میزان بسیار زیادی از گیاهان روییده در زیر آب را میخورد و به دلیل اهمیت این گیاهان برای زندگی دیگر گونهها می تواند عاملی تهدید کننده برای طبیعت باشد. برای نمونه، طبق برآورد سازمان ماهیها و حیات وحش ایالات متحده قوهای گنگ ۱۲ درصد کل گیاهان زیرآبی خلیج چساپیک، واقع در میان دو ایالت ویرجینیا و مریلند، را مصرف میکنند.[۹] [۱۰]
قوها تکهمسر هستند، در دو سالگی زوج انتخاب میکنند و زوج شدن میان آنها میتواند تا سالها، و گاه تا پایان عمر، ادامه پیدا کند؛ با این حال جدایی نیز در میان آنها دیده میشود که گاهی در نتیجهی ناکامی در تخمگذاری پدید میآید.[۱۱]
رفتارهای همجنسگرایانه و تراجنسگرایانه نیز در میان قوها، به ویژه قوی گنگ و قوی سیاه، دیده میشود.[۱۲]
طول عمر قوها میتواند به بیش از بیست سال برسد.[۱۳] آنها پس از انتخاب همسر در مناطق باتلاقی قلمرویی برای آشیانه خود تعیین میکنند، وهر گاه نیاز باشد پرنده نر به دفاع از آن میپردازد. قوها تخمهای خود را در لانهای به طول تقریبی یک متر روی خشکی و در کنار آب میسازند. ماده ۴ تا ۶ تخم سفید رنگ میگذارد وبه تنهایی روی آن میخوابد تا جوجهها به دنیا بیایند. بر خلاف اردکها و غازها، جنس نر به جنس ماده در ساختن آشیانه کمک میکند. همچنین قوهای نر در نگهداری از تخمها و پرورش جوجهها به جفت خود کمک میکنند.[۱۴]
[ویرایش] نژادهای قو
نژادهای قو شامل گونههای زیر است:
- قوی گنگ[پانویس ۱] با نام علمی Cygnus Olor
- قوی ترومپتزن[پانویس ۲] با نام علمی Cygnus Buccinator
- قوی فریاد کش[پانویس ۳] با نام علمی Cygnus Cygnus
- قوی کوچک[پانویس ۴] با نام علمی Cygnus Bewicki
- قوی سیاه[پانویس ۵] با نام علمی Cygnus Atratus
- قوی گردن سیاه[پانویس ۶] با نام علمی Cygnus Melanocorypha
[ویرایش] قوی گنگ
نام علمی آن Cygnus Olor است. طول بالهای باز شده آن به ۲ متر میرسد و رنگ همه پرهایش سفید است.[۱۵] جثهاش به اندازه قوی فریاد کش ولی بزرگ تر از قوی کوچک است و نشانه تشخیص آن از هر دوی آنها، منقار نارنجی با قاعده برآمده و سیاه میباشد.[۴] منقار پرندهی نر اندکی بزرگ تر از منقار پرندهی مادهاست.[۱۶] نام 'گنگ' به این دلیل به این گونه داده شده است که از دیگر نژادهای قو کمتر صدا تولید میکند. [۱۷]
قوی گنگ گستره وسیعی از مناطق آبی را که شامل آبگیرها، دریاچهها و زمینهای مرطوب آب شیرین یا شور میشوند برای زندگی بر میگزیند و آشیانه خود را، با میانگین شش تخم در هر آشیانه، بر پا میسازد. زمان خوابیدن والدین بر روی تخمها ۳۵ روز است و در این هنگام بسیار پرخاشگر میشوند.[۱۰]
این گونه از قوها جز در فصل جفتگیری همیشه به صورت دسته جمعی زندگی میکنند و گاهی به صورت گروههایی با جمعیت به نسبت بسیار بالا دیده میشوند.[۱۷]
قوهای گنگ بومی اوراسیا هستند و در میانه قرن ۱۹ام میلادی توسط انسان به مناطق شمالی قاره آمریکا برده شدند. جمعیت این گونه در مناطق غربی میانی ایالات متحده پیوسته در حال افزایش است.[۱۵]
قوی گنگ پرنده ملی غیررسمی کشور دانمارک است و در سال ۱۹۲۶ در این کشور جانوری حفاظتشده نامیده شد.[۱۸]
[ویرایش] قوی ترومپت زن
نام علمی آن Cygnus Buccinator است. این نوع قو، بزرگترین پرنده آبزی جهان میباشد و وزن جنس نر آن به بیش از ۱۲ و جنس ماده آن به ۱۰ کیلوگرم میرسد.[۱۹] نوک این پرنده همانند زاویه هندسی است که به دلیل وجود پرهای سیاه بر بخشی از صورت، این تصور القا میشود که تا چشم ادامه می یابد. برخی بر این باورند که نسل این نوع قو در معرض خطر انقراض بوده و باید برای حفظ نسل آن اقدامات جدی در سراسر جهان انجام شود.[۱۴]
قوی ترومپت زن در مناطق شمالی، چمنزارها و پارکهای طبیعی سرتاسر کانادا و آمریکا، از جیمزبای تا رشتهکوههای راکی و در جنوب از میسوری تا وایومینگ، پراکندهاند. در کانادا این پرنده در مناطق مرکزی آلبرتا، ساسکاچوان، مانیتوبا و در طول سواحل جیمزبای اونتاریو تا ایالت کبک زندگی میکند.[۱۹]
در آغاز سال ۱۹۰۰ میلادی، قوهای ترومپت زن تقریبن رو به انقراض بودند چرا که تعداد زیادی از این پرندگان برای بهرهگیری از پر و گوشتشان شکار میشدند.[۱۹] کاهش فزاینده تعداد آنان باعث شد که مناطق لانه گزینی آنان، به ویژه در مناطق جنوبی، به شدت رو به کاهش گذارد به گونهای که در سال ۱۹۳۰ تنها منطقه شناخته شدهی لانه سازی آنان پارک ملی وایومینگ بود و تنها چند گله پراکنده از این پرنده نیز در آلبرتا، آلاسکا و مونتانا وجود داشتند.[۲۰] با این حال اکنون جمعیت این گونه قو در ایالات متحده در حال افزایش است.[۲۱]
جفت گیری میانگونهای میان قوی ترومپت زن و قوی فریادکش نیز گزارش شده است.[۲۲]
[ویرایش] قوی فریاد کش
نام علمی آن Cygnus Cygnus است. این پرنده ۱۵۳ سانتی متر طول دارد و به اندازه قوی گنگ اما همانند قوی کوچک است، با این تفاوت که گردن و منقارش بزرگ تر و زردی روی منقارش بیشتر است. منقار این پرنده، از قاعده تا نوک زرد رنگ و نوک منقار و ابتدای آن سیاه است.[۲۳] این نوع قو به علت نداشتن برآمدگی روی پیشانی به راحتی از گونههای دیگر تشخیص پذیر است. گردن را راست نگه میدارد و در پایین گردن خمیدگی ویژهای دارد. این پرنده بیشتر زندگی خود را صرف شنا کردن بر آب و پیدا کردن غذا میکند چرا که پاهایش توانایی نگه داشتن بدن برای زمان طولانی را ندارند.[۲۴]
بدن این قو حالتی مربع شکل دارد. پروازش آرام و بی صداست، اما مانند قوی گنگ بال زدن محکمی دارد. پرندهی نابالغ و جوان، همانند قوی کوچک نابالغ است با این تفاوت که سر و گردنش بزرگ تر است. در نخستین زمستان، بیشتر پرندگان جوان همراه پرندگان بالغ اند. صدای این پرنده شبیه قوی کوچک است.[۱۴]
این نوع قو در کشورهای ایسلند، نروژ، سوئد، فنلاند، روسیه، سیبری، کانادا، آلاسکا و نیز جزایر ژاپن و برخی از نواحی آسیای مرکزی زندگی میکند. این پرندگان در زمستان به سوی مناطق جنوبی کوچ کرده و عازم مناطق غرب ومرکز اروپا واطراف دریای سیاه، رشتهکوههای آرال، دریای خزر، انگلیس، شمال هند، چین و ژاپن میشوند.[۱۴] قوهایی که در زمستان به اسکاتلند کوچ میکنند در حوالی ماه اکتبر بدین منطقه میرسند و در طی ماه آوریل دوباره به ایسلند باز میگردند.[۲۵]
[ویرایش] قوی کوچک
نام علمی آن Cygnus Bewicki است و زیرگونهای مستقل از قوی توندرا است.[۲۶] نام این گونه از نام توماس بیویک، پرنده شناس و نقاش انگلیسی، گرفته شده است.[۲۷]
این پرنده ۱۲۲ سانتی متر طول دارد. از قوهای دیگر کوچک تر است و گردن و منقاری کوتاه تر دارد. لکههای بخش زرد منقار رقیق تر بوده و گسترش کمتری دارند. پرنده بالغ همانند قوی فریاد کش است، با این تفاوت که زردی منقارش در قاعده، کمتر از قوی فریاد کش است و از قوی گنگ، به واسطه رنگ منقار و کوچکی جثهاش متمایز است.[۲۸] گردنش را راست نگه میدارد و صدایش بسیار آرام است. پرنده نابالغ، همانند قوی فریادکش است و منقارش صورتی مایل به بنفش، بی قاعدهی سیاه رنگ. بال زدنش از قوی گنگ سریع تر است و بیشتر همانند غازها پرواز میکند.[۲۹]
صدای این قو مانند قوی فریاد کش است و هنگام پرواز و حرکت روی آب با آهنگی دلنشین به گوش میرسد و گاهی از فاصله دور مانند عوعو کردن سگ شنیده میشود.[۳۰]
این پرنده بومی مناطق شمالی روسیه، از دلتای کانین تا دلتای لینا بوده و زمستانها را در شمال ژاپن، جزایر انگلستان، شمال اروپا، دانمارک وایرلند میگذراند ولانهی خود را به گونه معمول در جزایر کوچک در مصب رودخانهها، دریاچهها و نزدیک آبگیرهای توندرا میسازد. به صورت مهاجر زمستانی، در شمال ایران و ترکیه، عراق، شمال غربی عربستان سعودی و عمان نیز دیده میشود.[۱۴]
این پرنده معمولن ۳ تا ۷ تخم میگذارد و قوی ماده به تنهایی و برای ۲۹ تا ۳۰ روز بر روی آنها میخوابد.[۲۹]
[ویرایش] قوی توندرا یا سوت زن
نام علمی آن Cygnus Columbianus است. نامهای دیگر آن قوی توندرا و قوی سوت زن است. این گونه از قو همانندی بسیاری به قوی فریادکش دارد. دلیل نامگذاری این قو به سوت زن اینست که در هنگام مهاجرت با به هم زدن بالهای نیرومند خود صدایی مانند سوت تولید میکند و کسانی که در اطراف باشند میتوانند این صدا را آشکارا بشنوند. مناطق زندگی آن بیشتر آمریکای شمالی و مناطق شمالی و مرکزی کانادا است.[۳۱]
این قو پرندهای بزرگ است با اندازهی بدن متفاوت؛ اما معمولن طول بدن میان ۳ تا ۴ پا است و طول بالهای آن در حدود ۷ پا میباشد. قوی توندرا از دیدگاه اندازهی بدن کوچک تر از قوی فریادکش است و این یکی از تفاوتهای آن با این گونهاست.[۳۲] این پرنده منقاری کوتاه و مانند منقار اردک دارد که به رنگ مشکی بوده و لکهای زرد در قاعده آن دیده میشود. سیاهی منقار تا نزدیک چشم ادامه مییابد اما دور تا دور چشم را فرا نمیگیرد. این پرنده ساقها و پنجههای سیاهی دارد و همگی پرهای بدن آن سفید هستند.[۳۳]
[ویرایش] قوی سیاه
نام علمی این گونه قو Cygnus Atratus است. این گونه در استرالیا و تاسمانی یافت میشود و بعدها به نیوزلند و انگلستان در قاره اروپا نیز وارد شد.[۳۴] قوی سیاه بیشتر در تالابهای جنوب استرالیا زندگی میکند و تمایلی به زندگی در مناطق شمالی ندارد. این نوع قو در گسترهای از جنوب شرقی تا جنوب غربی استرالیا و جنوب شرقی تاسمانی دیده میشود. این پرنده در آغاز به عنوان جانور خانگی وارد اروپا شد ولی اکنون میتوان آن را به صورت وحشی نیز در این قاره پیدا کرد. تعداد این نوع قو در مناطقی از استرالیا از جمله نیوساوت ولز به هزاران عدد میرسد.[۳۵]
قوی سیاه در دریاچهها، رودخانهها و باتلاقهای آب شور زندگی میکند و ترجیح میدهد که در جاهایی که گیاهان آبزی به فراوانی یافت میشوند زندگی کند و در هنگام خشکسالی نیز به ناچار به کشتزارهای موجود در زمینهای خشک روی میآورد.[۳۶]
[ویرایش] قوی گردن سیاه
نام علمی آن Cygnus Melanocorypha است. بلندی این پرنده ۱۱۳ تا ۱۳۷ سانتی متر و وزن آن میان ۴ تا ۷ کیلوگرم است و در آمریکای جنوبی زندگی میکند.[۳۷]
قوی گردن سیاه کوچکترین نوع قو در جهان است، همچنین تنها گونهای از قو است که رنگ بدن آن کامل سفید است و تنها رنگ گردن آن مشکی است و خطوط سفیدی در اطراف چشم دارد. قوی گردن سیاه منقاری خاکستری رنگ دارد که در نزدیکی قاعده آن زائدهای سرخ رنگ قرار گرفتهاست. جنس نر آن معمولن بزرگتر از جنس مادهاست. قوهای جوان به رنگ خاکستری روشن با منقار و پاهای مشکی میباشند و در سالهای بعد رنگ بدن آنها به رنگ سفید در میآید.
به دلیل آنکه جمعیت این پرنده در سال های گذشته به نسبت ثابت مانده است و میزان زایش در وضعیت مطلوبی قرار دارد، این گونه کمینه نگرانی را در وضعیت بقا دارد.[۳۸]
[ویرایش] بیماریها و عوامل مرگ
قوها میتوانند قربانی بیماریهای مشترک میان پرندگان، از جمله آنفلوآنزای پرندگان، شوند.[۳۹] همچنین دشمنان طبیعی آنها را راکون، روباه، سمور آبی، کایوت و سگها تشکیل میدهند که با حمله به آشیانه در هنگام خلوت بودن، اقدام به خوردن و دزدیدن تخمها و جوجهها میکنند.[۱۰] با این حال عوامل دیگری از جمله عوامل زیر نیز باعث مرگ و میر آنها می شوند:
- برخورد با خودروها و خطوط برق فشار قوی
- مسمومیت به خاطر تماس با آفت کش ها
- مرگ به دلیل مسمومیت با میزان بالایی از سرب: در این موارد قوها با خوردن ناآگاهانه وزنههای سربی قلاب ماهیگری، که برای سنگین شدن آن و پایین رفتنش در آب به کار برده میشوند، و یا زندگی در آبی که توسط پسماندهای حاصل از کاوشهای معدنی آلوده شده باشد دچار مسمومیت میشوند. در یک بررسی انجام گرفته در سال ۱۹۹۴ میلادی، تعداد ۱۰٬۰۰۰ قوی کشته شده توسط این عامل در ۱۴ کشور جهان شناسایی شدند. [۴۰]
[ویرایش] در فرهنگ عامیانه
قو در میان فرهنگهای گوناگون دارای نقش نمادین مهمی است و تصویر آن در پرچمهای محلی و نشانهای کشورهای گوناگون جهان دیده میشود. در داستانهای عامیانه بومیان استرالیا درباره اینکه چگونه پیشینیان مردم نیونگار، مردم بومی ساکن در جنوب غربی استرالیا، از هیبت قوهایی سیاه به شکل انسان درآمدند سخن به میان آمده است. [۴۱]
در میان مردم انگلستان باوری دیرین وجود دارد که همه قوها را جزو دارایی های پادشاه میداند. این باور پس از آنکه پارلمان این کشور در سال ۱۴۸۲ اجازه مالکیت بر قوهای ساکن در املاک را به زمین داران داد، شکل گرفت.[۸] [۴۲]
از قو در افسانههای یونان باستان نیز سخن به میان آورده شده است. در داستان لدا و قو، زئوس در هیبت یک قو بر لدا پدیدار شده و در کنار او میخوابد.
در داستانهای کودکان داستان جوجه اردک زشت نمایشدهندهی جوجه اردکی است که به دلیل زشتی و کم تحرک تر بودن نسبت به همسالان خود رانده میشود ولی پس از رانده شدن از گروه به بلوغ رسیده و زیبایی بینظیر به دست میآورد.
قو همچنین به دلیل وفاداری و عشق خود نسبت به جفتش دستمایه تعدادی از آثار هنری رمانتیک از جمله اپرای پارسیفال اثر ریچارد واگنر شده است. قوی سپید و قوی سیاه همچنین شخصیتهای اصلی بالهی نامدار دریاچه قو اثر چایکوفسکی را تشکیل میدهند.
در آیین هندو قو ابزار حرکت و جابجایی سرسوتی، ایزدبانوی آموزش، هنر، خنیاگری و رودخانهها است. قوی نسشته در کنار او توانایی تشخیص شیر از آب را در مخلوطی از آنها داراست؛ از این رو نماد درستآزمایی میان درست و نادرست و خوبی و بدی است. [۴۳]
[ویرایش] جستارهای وابسته
[ویرایش] نگارخانه
-
تصویر یک قو در جزیره کیش
-
قو در اوبیهیرو، ژاپن
-
قوها در کیلفنورا، ایرلند
-
قوی گردن سیاه در بوئنوس آیرس، آرژانتین
[ویرایش] معادلهای انگلیسی
[ویرایش] منابع
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ Kear, Janet, ed (2005). «Ducks, Geese and Swans. Bird Families of the World» (انگلیسی). Oxford University Press. ISBN 0198610084.
- ↑ «دانشنامه بریتانیکا» (انگلیسی). بازبینیشده در ۲۰ ژانویه ۲۰۱۱.
- ↑ C.G. Sibley & B.L. Monroe, Jr (1990). «Distribution and Taxonomy of Birds of the World.» (انگلیسی). Yale University Press, New Haven & London. ISBN 0300049692..
- ↑ ۴٫۰ ۴٫۱ Hoyo, J. del, et al. (1992). «Handbook of the Birds of the World - Volume 1» (انگلیسی). بارسلونا، اسپانیا: ISBN 8487334105 Lynx Edicions. ۵۷۸-۵۷۷. بازبینیشده در ۲۳ مارس ۲۰۱۱.
- ↑ Dement'ev, G.P., N.A. Gladkov (1967). «Birds of the Soviet Union, vol. IV. US Fish & Wildlife Translation.» (انگلیسی). Israel Program for Scientific Translations. ASIN: B0007JTX7A..
- ↑ Scott, Sir Peter, ed. The World Atlas of Birds. Colporteur Press، ۱۹۸۲. ۱-۲۰۰.
- ↑ «مجموعه عکسهایی از باغ پرندگان اصفهان» (پارسی). خبرگزاری فارس. بازبینیشده در ۲ ژوین ۲۰۱۱.
- ↑ ۸٫۰ ۸٫۱ «Mute Swan ,Cygnus olor» (انگلیسی). British Trust for Ornithology. بازبینیشده در ۲۰ مارس ۲۰۱۱.
- ↑ Michael Avery, Eric Tillman(2005). «Alien Birds in North America- Challenges for Wildlife Managers» (انگلیسی). Lincoln: University of Nebraska. بازبینیشده در ۳۰ مارس ۲۰۱۱.
- ↑ ۱۰٫۰ ۱۰٫۱ ۱۰٫۲ The Chesapeake Bay Mute Swan Working Group. «Mute Swan in Chesapeake Bay: A Bay-Wide Management Plan» (انگلیسی). United States Fish and Wildlife Services, Chesapeake Bay Field Office. بازبینیشده در ۳۰ مارس ۲۰۱۱.
- ↑ Jeffrey M. Black (1996). «Partnerships in Birds» (انگلیسی). Oxford University Press. ISBN 0198548605.. بازبینیشده در ۲۲ مارس ۲۰۱۱.
- ↑ Bruce Bagemihl (1999). «Biological Exuberance: Animal Homosexuality and Natural Diversity» (انگلیسی). St. Martin's Press. ۴۹۱-۴۸۷. بازبینیشده در ۲۹ مارس ۲۰۱۱.
- ↑ «How Long Can Birds Live?» (انگلیسی). Stanford University. بازبینیشده در ۲۵ مارس ۲۰۱۱.
- ↑ ۱۴٫۰ ۱۴٫۱ ۱۴٫۲ ۱۴٫۳ ۱۴٫۴ مقدس. احسان (۱۳۸۶) :پرورش، نگهداری و بیماریهای پرندگان آبزی، انتشارات کتاب محمدی، تهران
- ↑ ۱۵٫۰ ۱۵٫۱ «The Maryland Mute Swan Task Force recommendation» (انگلیسی). Maryland Department of Natural Resources(2001). بازبینیشده در ۳۱ مارس ۲۰۱۱.
- ↑ Wildlife Information. «Cygnus olor» (انگلیسی). بازبینیشده در ۳۱ مارس ۲۰۱۱.
- ↑ ۱۷٫۰ ۱۷٫۱ Snow, D. W.; & Perrins, C. M. (1998). «The Birds of the Western Palearctic (Concise ed.)» (انگلیسی). Oxford University Press. ISBN 0-19-854099-X. بازبینیشده در ۲۰ مارس ۲۰۱۱.
- ↑ «جانوران ملی» (انگلیسی). سیبیسی. بازبینیشده در ۳۱ اکتبر ۲۰۱۱.
- ↑ ۱۹٫۰ ۱۹٫۱ ۱۹٫۲ Dan Rosenberg, Tom Rothe. «Swans» (انگلیسی). State of Alaska Department of Fish and Game. بازبینیشده در ۲۰ مارس ۲۰۱۱.
- ↑ Joseph Grinnell, Harold Child Bryant, Tracy Irwin Storer (1918). «The Game Birds of California» (انگلیسی). University of California Press. ASIN: B00086885K. ۲۵۴. بازبینیشده در ۲۹ مارس ۲۰۱۱.
- ↑ U.S. Fish and Wildlife Service: T. J. Moser. 2005 North American Trumpeter Swan Survey. بازدید در تاریخ ۲۵ مارس ۲۰۱۱
- ↑ Wildlife Information. «Cygnus buccinator» (انگلیسی). بازبینیشده در ۳۱ مارس ۲۰۱۱.
- ↑ Wildlife Information. «Cygnus cygnus» (انگلیسی). بازبینیشده در ۳۱ مارس ۲۰۱۱.
- ↑ Mondadori, Arnoldo, ed. Great Book of the Animal Kingdom. نیویورک، آمریکا: Arch Cape Press، ۱۹۸۸. ۱۸۲.
- ↑ «Cygne chanteur» (فرانسوی). Oiseaux .net. بازبینیشده در ۲۲ مارس ۲۰۱۱.
- ↑ «The Birds of North America» (انگلیسی). Cornell Lab of Ornithology. بازبینیشده در ۲۰ مارس ۲۰۱۱.
- ↑ Iain Bain. Bewick, Thomas. A memoir of Thomas Bewick. لندن، انگلستان؛ نیویورک، آمریکا: Oxford University Press، ۱۹۷۵.
- ↑ William Yarrell, Alfred Newton, Howard Saunders(2010). «A history of British birds, Volume 1» (انگلیسی). Nabu Press. بازبینیشده در ۴ آوریل ۲۰۱۱.
- ↑ ۲۹٫۰ ۲۹٫۱ Madge, Steve; Burn, Hilary (1988). «Waterfowl: an Identification Guide to the Ducks, Geese, and Swans of the World» (انگلیسی). هوستون، آمریکا: Houghton Mifflin. ISBN 0395467276. بازبینیشده در ۲۲ مارس ۲۰۱۱.
- ↑ George Abbey(2007). «The Balance Of Nature And Modern Conditions Of Cultivation - A Practical Manual Of Animal Foes And Friends For The Gardener And The Farmer» (انگلیسی). Frazer Press. ISBN 1406717762. بازبینیشده در ۴ آوریل ۲۰۱۱.
- ↑ «همه چیز درباره پرندگان» (انگلیسی). بازبینیشده در ۲۰ مارس ۲۰۱۱.
- ↑ «Tundra "Whistling" Swan» (انگلیسی). بازبینیشده در ۲۲ مارس ۲۰۱۱.
- ↑ «سایت دانشگاه آلاسکا» (انگلیسی). دانشگاه آلاسکا. بازبینیشده در ۲۲ مارس ۲۰۱۱.
- ↑ CSIRO and N.S.W. Fauna Panel. Waterfowl in New South Wales. سیدنی، استرالیا: CSIRO، ۱۹۶۴. ۱۲-۱۱.
- ↑ Pizzey, G. (2003). «A Field Guide to the Birds of Australia» (انگلیسی). Hushion House ISBN 0207198217. بازبینیشده در ۲۵ مارس ۲۰۱۱.
- ↑ «New Zealand Birds, Black Swan». بازبینیشده در ۲۱ مارس ۲۰۱۱.
- ↑ Wildlife Information. «Cygnus melanocorypha» (انگلیسی). بازبینیشده در ۲۰ مارس ۲۰۱۱.
- ↑ BirdLife species factsheet. «Black-necked Swan (Cygnus melancoryphus)» (انگلیسی). بازبینیشده در ۲۰ مارس ۲۰۱۱.
- ↑ «Dead swans test positive for bird flu in Germany» (انگلیسی). The Independent Newspaper. بازبینیشده در ۲ مارس ۲۰۱۱.
- ↑ Lawrence J. Blus (1994). «A review of lead poisoning in swans» (انگلیسی). Elsevier Science Inc.. بازبینیشده در ۲۹ مارس ۲۰۱۱.
- ↑ «سایت دولت استرالیای غربی». دولت استرالیای غربی. بازبینیشده در ۲۲ مارس ۲۰۱۱.
- ↑ «سایت رسمی خاندان پادشاهی انگلستان» (انگلیسی). بازبینیشده در ۲۲ مارس ۲۰۱۱.
- ↑ «Hindu Deities: Goddess Saraswati» (انگلیسی). Kashmiri Overseas Association, (KOA). بازبینیشده در ۱۷ ژوین ۲۰۱۱.
| در ویکیانبار پروندههایی دربارهٔ قو موجود است. |