فَروهَر یا صورت اوستائی آن فَروَشی یا در فارسی باستان فَرورتی و در پهلوی فَروَهر و در فارسی فروهر یکی از نیروهای باطنی است که به عقیدهٔ مزدیسنان پیش از پدید آمدن موجودات، وجود داشته و پس از مرگ و نابودی آنها، به عالم بالا رفته و پایدار میماند. این نیروی معنوی را که میتوان جوهر حیات نامید، فناپذیر و زوالی نیست.
تمام آفریدههای اهورامزدا چه مینوی و چه مادی حتی خود اهورامزدا دارای فَروهَر هستند. در وندیداد اهورامزدا به زرتشت میگوید: فروهر من را که بسیار بلند پایه، نیکو، زیبا، ثابت قدم و در پارسائی تمام است، ستایش کن.
در بندهش آمده، اهورامزدا پیش از آنکه فروهرها از صورت مینوی[۱] به حالت مادی درآیند، با آنها مشورت نمود و آنها را آزاد گذاشت که جاویدان در عالم مینوی بمانند یا به صورت جسمانی درآمده و بر ضد سپاه اهریمن ستیز کنند، فروهرها پذیرفتند که در جهان مادی ستیز کنند چون میدانستند که دیوها را شکست خواهند داد و بدی از جهان نابود خواهد گشت. در اوستا از پنج نیروی باطنی بدین ترتیب سخن رفتهاست.
- اهو (جان)
- دئنا (وجدان)
- بئوذ (قوهٔ ادراکه)
- اورون (روان)
- فروشی (فروهر) دربارهٔ هر یک از این نیروها در بخشهای اوستا و نوشتههای پهلوی سخنانی آمدهاست.[۲]
- ↑ غیر مادی، بهشتی
- ↑ اساطیر و فرهنگ ایران در نوشتههای پهلوی. ص ۵۷۶ و ص ۵۷۷
[ویرایش] جستارهای وابسته
- عفیفی، رحیم. اساطیر و فرهنگ ایران در نوشتههای پهلوی. چاپ اول. تهران: انتشارات توس ۱۳۷۴
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا، «فروهر»، ویکیپدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۹ آبان ۱۳۹۱).
- محمدپناه، بهنام. کهن دیار. ISBN 964-8249-34-2
[ویرایش] پیوند به بیرون
|
اساطیر ایران |
|
| کلیات |
|
|
|
| خدایگان |
|
|
| آفریدگان مینوی |
|
|
| آفریدگان دنیوی |
|
|
| پادشاهان |
|
|
| پهلوانان |
|
|
| جایها |
|
|
| نسکها |
|
|
|
جغرافیای اوستا |
|
|
|
|
| اشارههای وندیداد |
|
 |
|
| اشارههای یَشتها |
|
|
منزلگاههای خانمانهای آریایی (اَیریو.شَیانَه): کوه هَرا · ایشکاته · پروته · هَرویوه · سغد · خوارزم
|
|
|
|
زادگاههای چند شخصیت که از نیروی فَرَوَشی برخوردار بودند: موژا · رَوژدیا · تَنیا · اَنهوی · اَپَخشیرا
|
|
|
|
رودهای: خواسترا · هوَسپا · فَرَدَثا · خوَرنَهوَیتی · اوشتَوَیتی · اوروَذا · اِرِزی · زورِنومَیتی · هَئِتومَنت
|
|
|
