فروهر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

فَروهَر یا صورت اوستائی آن فَروَشی یا در فارسی باستان فَرورتی و در پهلوی فَروَهر و در فارسی فروهر یکی از نیروهای باطنی است که به عقیدهٔ مزدیسنان پیش از پدید آمدن موجودات، وجود داشته و پس از مرگ و نابودی آنها، به عالم بالا رفته و پایدار می‌ماند. این نیروی معنوی را که می‌توان جوهر حیات نامید، فناپذیر و زوالی نیست.

مضمون[ویرایش]

تمام آفریده‌های اهورامزدا چه مینوی و چه مادی حتی خود اهورامزدا دارای فَروهَر هستند. در وندیداد اهورامزدا به زرتشت می‌گوید: فروهر من را که بسیار بلند پایه، نیکو، زیبا، ثابت قدم و در پارسائی تمام است، ستایش کن.

در بندهش آمده، اهورامزدا پیش از آنکه فروهرها از صورت مینوی[۱] به حالت مادی درآیند، با آنها مشورت نمود و آنها را آزاد گذاشت که جاویدان در عالم مینوی بمانند یا به صورت جسمانی درآمده و بر ضد سپاه اهریمن ستیز کنند، فروهرها پذیرفتند که در جهان مادی ستیز کنند چون می‌دانستند که دیوها را شکست خواهند داد و بدی از جهان نابود خواهد گشت. در اوستا از پنج نیروی باطنی بدین ترتیب سخن رفته‌است.

  1. اهو (جان)
  2. دئنا (وجدان)
  3. بئوذ (قوهٔ ادراکه)
  4. اورون (روان)
  5. فروشی (فروهر) دربارهٔ هر یک از این نیروها در بخش‌های اوستا و نوشته‌های پهلوی سخنانی آمده‌است.[۲]

پانویس[ویرایش]

  1. غیر مادی، بهشتی
  2. اساطیر و فرهنگ ایران در نوشته‌های پهلوی. ص ۵۷۶ و ص ۵۷۷

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • عفیفی، رحیم. اساطیر و فرهنگ ایران در نوشته‌های پهلوی. چاپ اول. تهران: انتشارات توس ۱۳۷۴
  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «فروهر»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۹ آبان ۱۳۹۱).
  • محمدپناه، بهنام. کهن دیار. ISBN 964-8249-34-2

پیوند به بیرون[ویرایش]