روحانی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
- برای دیگر کاربردها روحانی (ابهامزدایی) را ببینید.
فرد روحانی انسانی است که بر دستورات و تعالیم ادیان مسلط بوده و به آنها عامل است. در بعضی از ادیان، روحانی به فردی گفته میشود که علاوه بر تسلط بر دستورات و تعالیم آن دین، دیگران را نیز راهنمائی کند.
ریشه کلمه از ترکیب مغبد به معنی فرمانده و مهتر مغان (روحانیون) گرفته شده و اولین مغبد کرتیر بوده است. [۱]
فهرست مندرجات |
[ویرایش] اسلام
معادل آن در زبان فارسی و برای دین اسلام، آخوند و امروزه بیشتر روحانی میباشد. درگذشته همچنین در زبان فارسی به روحانی مسلمان، ملا گفته میشد. واژه ملا (Mullah)، اکنون در زبانهای دیگر، از جمله زبان انگلیسی[۱]، به معنای روحانی بکار میرود. در دین اسلام حد اعلای روحانی مجتهد نامیده میشود.
[ویرایش] دین بهائی
در دین بهائی طبقه روحانی دینی مانند آخوند، مجتهد، کشیش و خاخام وجود ندارد. بهائیان فردی را فرد روحانی میدانند، که عامل به تعالیم الهی باشد. بهائیان معتقد به تطابق دین با علم و عقل هستند و هر انسان را قادر به درک حقائق روحانی میدانند، به علاوه یکی دیگر از تعالیم بهائیان، تحری حقیقت است که هر فرد را قادر به کشف حقیقت میدانند.
[ویرایش] مسیحیت
در دین مسیحیت نامهای مختلفی برای روحانیان وجود دارد. کاتولیک ها به روحانیون مرد، پدر یا کشیش میگویند. در کلیسای کاتولیک روحانیون زن وجود ندارند. در دِیر ها یا صومعه ها - که محل زندگی و عبادت زنان و مردان تارک دنیاست - مردان برادر و پدر و زنان خواهر و مادر خوانده میشوند.
در میان مسیحیان پروتستان، کشیش و شبان به روحانیون مرد و زن اطلاق میگردد.
[ویرایش] یهودیت
در دین یهودیت به فرد روحانی اصطلاحاً خاخام گفته میشود.
[ویرایش] زرتشتی
در دین زرتشت و مزدیسنا به فرد روحانی اصطلاحا موبد گوفته میشود.
[ویرایش] منابع
- ↑ بررسیهای تاریخی. شماره مخصوص دوهزار و پانصدمین سال بنیانگذاری شاهنشاهی ایران. مهر 1350 دکتر پرویز رجبی
