امیل بنونیست
امیل بنونیست (به فرانسوی: Émile Benveniste) (زادهٔ ۱۹۰۲ در حلب- مرگ ۱۹۷۶) خاورشناس، زبانشناس و ایرانشناس فرانسوی بود. او شاگرد آنتوان میه بود. نامآوری او بیشتر از برای کار بر روی زبانهای هندواروپایی بود.
او کتاب دستور زبان فارسی میه را بازنگری کرد و در ۱۹۳۱ به چاپ رساند. وی در ۱۹۳۷ جانشین میه در کولژ دوفرانس گردید. آثار او در برگیرندهٔ هجده کتاب و ۵۹۱ مقاله بود.
بیشتر پژوهشهای بنونیست دربارهٔ اثرهای به جا مانده از پارسی میانه، دستور زبان اوستایی، بررسی واژهها و اصطلاحات پارسی باستان و اوستایی، پژوهشهای ریشهشناسانه دربارهٔ زبانهای ایرانی، زرتشتیگری، مانویگری، زروانباوری، جامعهشناسی و نظام طبقاتی ایران باستان، پزشکی در ایران باستان، وامواژههای ایرانی در زبان ارمنی، متنهای سغدی و موضوعاتی از این دست است.
[ویرایش] اثرها
- طرح دستور زبان سغدی؛ ۱۹۲۹
- دین ایرانی برپایهٔ متنهای یونانی؛ ۱۹۲۹
- ورتره و ورثرغنه، (پژوهشی دربارهٔ اسطورهشناسی هندوایرانی)؛ ۱۹۳۴
- مصادر اوستایی؛ ۱۹۳۵
- مبانی ساخت نامها در زبانهای هندواروپایی؛ ۱۹۳۵
- مغها در ایران باستان؛ ۱۹۳۸
- متون سغدی؛ ۱۹۴۰
- اسم فاعل و اسم مصدر در زبانهای هندواروپایی، ۱۹۴۸
- تحقیقاتی دربارهٔ زبان آسی؛ ۱۹۵۹
- زبان هیتی و زبانهای هندواروپایی؛ ۱۹۶۲
- عناوین و اسامی خاص در زبانهای ایران باستان؛ ۱۹۶۶
- مشکلات اصلی زبانشناسی، ۱۹۶۶
- واژگان و نهادهای هندواروپایی؛ ۱۹۶۹
- جامعه و زبان هندواروپایی؛ ۱۹۶۹
- زبان، سخن، جامعه
[ویرایش] منبع
- روزنامهٔ اطلاعات، شمارهٔ ۲۳۶۵۷، تاریخ ۳۱/۳/۸۵، صفحهٔ ۶
Wikipedia contributors, "Émile Benveniste," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=%C3%89mile_Benveniste&oldid=275585563 (accessed May 1, 2009).
