امیل بنونیست

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

امیل بنونیست (به فرانسوی: Émile Benveniste) (زادهٔ ۱۹۰۲ در حلب- مرگ ۱۹۷۶) خاورشناس، زبان‌شناس و ایران‌شناس فرانسوی بود. او شاگرد آنتوان میه بود. نام‌آوری او بیشتر از برای کار بر روی زبان‌های هندواروپایی بود.

او کتاب دستور زبان فارسی میه را بازنگری کرد و در ۱۹۳۱ به چاپ رساند. وی در ۱۹۳۷ جانشین میه در کولژ دوفرانس گردید. آثار او در برگیرندهٔ هجده کتاب و ۵۹۱ مقاله بود.

بیشتر پژوهش‌های بنونیست دربارهٔ اثرهای به جا مانده از پارسی میانه، دستور زبان اوستایی، بررسی واژه‌ها و اصطلاحات پارسی باستان و اوستایی، پژوهش‌های ریشه‌شناسانه دربارهٔ زبان‌های ایرانی، زرتشتی‌گری، مانوی‌گری، زروان‌باوری، جامعه‌شناسی و نظام طبقاتی ایران باستان، پزشکی در ایران باستان، وام‌واژه‌های ایرانی در زبان ارمنی، متن‌های سغدی و موضوعاتی از این دست است.

اثرها[ویرایش]

  • طرح دستور زبان سغدی؛ ۱۹۲۹
  • دین ایرانی برپایهٔ متن‌های یونانی؛ ۱۹۲۹
  • ورتره و ورثرغنه، (پژوهشی دربارهٔ اسطوره‌شناسی هندوایرانی)؛ ۱۹۳۴
  • مصادر اوستایی؛ ۱۹۳۵
  • مبانی ساخت نام‌ها در زبان‌های هندواروپایی؛ ۱۹۳۵
  • مغ‌ها در ایران باستان؛ ۱۹۳۸
  • متون سغدی؛ ۱۹۴۰
  • اسم فاعل و اسم مصدر در زبان‌های هندواروپایی، ۱۹۴۸
  • تحقیقاتی دربارهٔ زبان آسی؛ ۱۹۵۹
  • زبان هیتی و زبان‌های هندواروپایی؛ ۱۹۶۲
  • عناوین و اسامی خاص در زبان‌های ایران باستان؛ ۱۹۶۶
  • مشکلات اصلی زبان‌شناسی، ۱۹۶۶
  • واژگان و نهادهای هندواروپایی؛ ۱۹۶۹
  • جامعه و زبان هندواروپایی؛ ۱۹۶۹
  • زبان، سخن، جامعه

منابع[ویرایش]

  • روزنامهٔ اطلاعات، شمارهٔ ۲۳۶۵۷، تاریخ ۳۱/۳/۸۵، صفحهٔ ۶

Wikipedia contributors, "Émile Benveniste," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=%C3%89mile_Benveniste&oldid=275585563 (accessed May 1, 2009).