استودان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
تصویر چند دخمه (جایی که زرتشتیان اموات خود را در آن می‌گذاشتند.) در کوه خواجه در سیستان و بلوچستان.

اَستودان یا ستودان واژه استودان از دو بخش اَستو- (هسته :استخوان) و -دان (جایگاه) درست شده‌است. و به معنی جایگاه نگهداری استخوان است.

استوان حفره‌هایی است که به صورت‌های منظم و چهارضلعی یا بدون ترتیب و ساده‌تر در درون سنگ کوه ایجاد کرده، مردگان را در آن می‌نهاده‌اند و استخوان‌های آنها در آن جمع‌آوری می‌شده است. بعضی از استودان‌های عهد ساسانی مشتمل بر نوشته‌های مذهبی و نام، در گذشته بوده‌است.[۱] گوردخمه نیز روشی مشابه برای مردگان است.

این رسم، یکی از رسوم زرتشتیان است و بازمانده استودان‌های کهن را می‌توان در شوشتر، نقش رستم، شهر ری و استان یزد، ایران مشاهده کرد.

پانویس[ویرایش]

  1. دانشنامهٔ مزدیسنا، ص ۱۰۶

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

اوشیدری، جهانگیر. دانشنامهٔ مزدیسنا، واژه نامهٔ توضیحی آیین زرتشت. تهران: نشر مرکز، ۱۳۷۱ ، ISBN 964-305-307-5