اودگدیو
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
اودَگ برپایه اسطورههای مزدیسنا نام دیوی است. در بندهش درباره او آمدهاست که:«اودگدیو آن است که مردم [چون] بر مستراح نشینند، یا چون خورشخورند، به مینوئی بدیشان فغانزند که هرزهگوی و فریادزن!که هرزهگویان خورید و هرزهگویان رینید و هرزهگویان میزید که تا بدان بهشت نرسید.»[۱]
همچنین اودگ، ماده دیوی است که کماریگان را هستی داد و همو بود که جم را به لذت جویی واداشت و مردم را به ژاژخایی و سخن گفتن در جایی که نباید سخن گفت، وامی دارد.[۲]
[ویرایش] واژهشناسی
این نام در پارسی میانه ūdag آمدهاست. نام این دیو در اوستای دردست دیدهنمیشود.[۱]
[ویرایش] پانویسها
[ویرایش] منابع
- مهرداد بهار، پژوهشی در اساطیر ایران، چاپ پنجم، پاییز ۱۳۸۴، نشر آگه. ISBN 964-329-009-3
- جان راسل هینز، اساطیر ایران، چاپ دوم، ۱۳۸۵، انتشارات اساطیر. ISBN 964-331-24-X
|
||||||||
