اخباری‌گری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

اخباری‌گری مبنایی خاص در فقه و حدیث شیعه است که حدوداً از ۱۰۵۰ تا ۱۱۷۰ قمری جریان داشته‌است.

تاریخچه[ویرایش]

جریان اخباریگری در زمان ائمه رواج داشته است و اصحاب ائمه تماما اخباری بودند البته این اسم یعنی اسم اخباری بعد از اقدامات محمد امین استر آبادی به این جریان داده شده این مطلب در کتبی مانند کتاب مرجعیت آقای طالقانی مشهود است . عالمان بزرگی هنچون شیخ صدوق و کلینی نیز اخباری بودند . اصولیون در راه علم به احکام استباط می نمایند . در ابتدای قرن یازدهم هجری و با اقدامات شخصی به نام محمدامین استرآبادی مکتبی بنا شد که اصول فقه را رد می‌کرد و اجتهاد را طرد می‌نمود. این دسته معتقد به حجیت قرآن بودند و اجماع را نیز نمی‌پسندیدند و اکثرا با فلسفه و عرفان هم مخالفت می‌کردند. نگرش تفکیکی‌ها و اخباری‌ها به عقاید تا حدودی شبیه به اشعری‌های سنی است.

اخباری ها[ویرایش]

از مشاهیر اخباری ها می‌توان محمدباقر مجلسی، شیخ حر عاملی، و فیض کاشانی و شیخ یوسف بحرانیا نام برد. ناگفته نماند که اخباری گری شدت و ضعف داشته است و برخی مذاقی بین اصولی و اخباری دارا هستند. به عنوان نمونه علامه مجلسی می گوید من اخباری محض نیستم بلکه در قضیه اصولی-اخباری من "بین بین" هستم. یعنی مذاقی میانه اخباری اصولی هستم. البته شیخ یوسف بحرانی که مشهور به "صاحب حدائق " است از اعتدالیون بوده و در جلد اول از کتاب "الحدائق الناضره فی احکام العتره الطاهره " خود که تقریبا ثلث از آن مجلد را در برمیگیرد, به تدوین مباحث اصولی پرداخته که بر اساس آیات و روایات بنیان شده و این همان دانش اصول فقه مقبول صاحب حدائق می باشد. صاحب کتاب "روضات الجنات" هم در معرفی شیخ او را دارای سبک اعتدالی و میانه اخباری و اصولی میداند و به نظر میرسد قول صحیح همین باشد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منبع[ویرایش]