تقی محمد

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

تقی محمد (نام کامل وی: أبوالحسین الإمام أحمد المکتوم التقی بن الوفی أحمد المستور) نهمین امام در مذهب شیعه اسماعیلی شاخه نزاری و دهمین امام در شاخه مستعلی است. وی در ۱۷۴ هجری زاده شد و در ۲۱۲ هجری مُرد. در طول سی و سه سال، او پیشوای معنوی و مذهبی اسماعیلیا دانسته می‌شد. او را در روایات اسماعیلی، صاحب الرسائل نیز نامیده اند. اسماعیلیان نزاری و مستعلی، خلفای فاطمی را از نسل او می‌دانند. محل اقامت او، شهر سلمیه در غرب سوریه بوده است؛ وی دومین امام اسماعیلی بود که زندگیش را در خفا زیست. وی معاصر با مأمون بود، اسماعیلیان اعتقاد دارند که مأمون به دستگیری و قتل تقی محمد دستور داد، اما وی موفق شد از سلمیه بگریزد. محل مرگ وی نامعلم است. وی پسرش زکی عبدالله را به جانشینی خود برگزید.

کتابشناسی/ یادکردها[ویرایش]

  • ویلیام بوردهی. تحقیقی در آیین اسماعیلیه. ترجمهٔ زهرا سعیدی. مشهد: تابناک، ۱۳۶۴=. 
  • محمد بن زین العابدین. تاریخ جماعت اسمعیلیه:هدایت المومنین الطالبین. ترجمهٔ هما خاقان زاده. الکساندر سیمونوف. تهران: اساطیر، ۱۳۶۲=.