گولیلمو مارکونی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
گولیلمو مارکونی
Guglielmo Marconi.jpg
متولد ۲۵ آوریل ۱۸۷۴(۱۸۷۴-04-۲۵)
بولونیا
مرگ ۲۰ ژوئیه ۱۹۳۷ میلادی (۶۳ سال)
رم
ملیت  ایتالیا
رشته فعالیت مهندسی برق
دانش‌آموختهٔ دانشگاه بولونیا
دلیل شهرت اختراع سیستم بی‌سیم تلگرافی یا همان رادیو
جوایز مدال فرانکلین (۱۹۱۸)
Nobel prize medal.svg جایزه نوبل فیزیک
مدال افتخار انجمن مهندسان برق و الکترونیک (۱۹۲۰)

گولیلمو مارکونی (به ایتالیایی: Guglielmo Marconi)‏ تلفظ ایتالیایی: [ɡuʎˈʎɛlmo marˈko:ni] (زادهٔ ۲۵ آوریل ۱۸۷۴ – درگذشتهٔ ۲۰ ژوئیهٔ ۱۹۳۷) مهندس برق ایتالیایی و دریافت‌کنندهٔ جایزهٔ نوبل بود که در گسترش سیستم بی‌سیم تلگرافی یا همان رادیو تأثیر بسیاری داشت. مارکونی رئیس فرهنگستان ایتالیا[۱] و عضو شورای عالی فاشیستی ایتالیا بود.[نیازمند منبع]

ابتدای زندگی[ویرایش]

گولیلمو مارکونی در شهر بولونیای ایتالیا زاده شد. وی دومین پسر خانوادهٔ جوزپه مارکونی[۲] و آنی جیمسون[۳] بود که از خانواده‌های اشراف و متشخصان ایتالیا به شمار می‌رفتند. مادرش، آنی، دختر اندرو جیمسون[۴] از نوادگان دافنه[۵] در وکسفورد[۶] ایرلند برای خود تاریخچهٔ بزرگی خانوادگی داشت.

مارکونی به طور خصوصی درس خواند و تحصیلاتش را زیرنظر آموزگاران کارکشتهٔ ایتالیایی در بولونیا و فلورانس ادامه داد. به عنوان یک پسربچه، علاقهٔ زیادی به فیزیک و علوم الکترونیکی داشت و کارها و پژوهش‌های کسانی مانند ماکسول، هرتز و دیگران را بررسی و مطالعه می‌کرد.

در سال ۱۸۹۵ تجربیات و فعالیت‌های آزمایشگاهی‌اش را در آزمایشگاه پدرش در پونتکیو[۷] شروع کرد؛ جایی که اولین سیگنال‌ها و نشانه‌های رادیوییِ تلگراف بی‌سیم را در فاصلهٔ یک و نیم مایلی مخابره کرد. در سال ۱۸۹۶ مارکونی تجهیزات آزمایشگاهی خود را به انگلستان برد و در آنجا با سِر ویلیام پریس،[۸] مهندس الکترونیکِ ادارهٔ پست آشنا شد و بعد از یک سال حق ثبت امتیاز نخستین سیستم تلگراف بی‌سیم را دریافت کرد و این اختراع را به نام خود ثبت کرد.

تأسیس کمپانی مارکونی[ویرایش]

یکی از دستگاه‌های فرستنده رادیویی مارکونی او با موفقیت تمام سیستم مخابره بی‌سیم خود را در لندن بین ایستگاه مخابراتی سالیزبوری[۹] و بریستول[۱۰] در معرض نمایش گذاشت و در ژولای ۱۸۹۷ کمپانی تلگراف بی‌سیم و سیگنال[۱۱] &[۱۲] را با مسوولیت محدود تأسیس کرد. این شرکت در سال ۱۹۰۰ به کمپانی تلگراف بی‌سیم مارکونی تغییر نام داد. در همان سال سیستم بی‌سیم خود را در حضور مقامات دولتی ایتالیا در اسپتزیا[۱۳] به معرض نمایش گذاشت. این نمایش در ایتالیا در فاصله ۱۲ مایلی انجام شد که رکوردی چشمگیر تا آن زمان بود.

در سال ۱۸۹۹ ارتباط تلگراف بی‌سیم میان دو کشور فرانسه و انگلیس برقرار شد. او ایستگاه‌های بی‌سیم ثابتی را در نیدلز،[۱۴] ایسل آو ویت،[۱۵] بورن موث[۱۶] و پس از آن در هاون هتل،[۱۷] پول[۱۸] و دورست[۱۹] ایجاد کرد. وی همچنین در سال ۱۹۰۰ شماره مشهور ۷۷۷۷ را برای امتیاز مخابرات بی‌سیم هم فرکانس را به نام خود ثبت کرد.

یک فرضیه با اثبات تجربی[ویرایش]

در دسامبر سال ۱۹۰۱ او توانست فرضیه امواج رادیویی که تحت تأثیر چرخش زمین و در مدار آن قرار نمی‌گرفتند را اثبات کند. او با بیان این فرضیه اقدام به مخابره کردن اولین سیگنالهای امواج رادیویی در اقیانوس اطلس میان پولدهو،[۲۰] کورن وال[۲۱] و سنت جونز،[۲۲] نیوفوندلند به فاصله ۲۱۰۰ مایلی مخابره کرد.

سالهای ۱۹۰۲ تا ۱۹۱۲ او اختراعات دیگری را به ثبت رساند. در ۱۹۰۲ در طول سفر دریایی خود به فیلادلفیای آمریکا تأثیرات روشنایی روز و ارتباط مستقیم آن با ارتباطات و امواج بی‌سیم را کشف کرد و در همان سال امتیاز ردیاب مغناطیسی خود را که پس از آن تبدیل به گیرنده استاندارد امواج رادیویی شد ثبت نمود. این گیرنده برای سالهای طولانی یک الگوی استاندارد و جامع بود.

مخابره اولین پیام تلگرافی و امواج کوتاه[ویرایش]

مارکونی به همراه همسر دوم و فرزندشان در دسامبر ۱۹۰۲ او اولین پیغام کامل تلگرافی را از ایستگاه‌هایی در گلاس بی،[۲۳] نووا اسکوشیا[۲۴] و پس از آن کیپ کود[۲۵] و ماساچوست به پولدهو[۲۶] مخابره شد. این آزمایش‌ها در سال ۱۹۰۷ در آیین گشایش نخستین سرویس بازرگانی آن سوی اقیانوس اطلس بین گالاس بی و کلیفدن[۲۷] ایرلند به اوج خود رسید.

این ماجرا پس از آن بود که نخستین سرویس همگانی تلگراف بی‌سیم در فاصله‌ای کوتاهتر میان باری در ایتالیا و آویداری در مونته‌نگرو برقرار شد.

مارکونی در سال ۱۹۰۵ امتیاز آنتن هوایی رادیویی را نیز به نام خود ثبت کرد. در سال ۱۹۱۴ به عنوان ستوان ارتش ایتالیا و پس از آن درسال ۱۹۱۶ در سمت ناخدای ناوگان ایتالیایی و سرکرده آنان، در ارتش خدمت کرد.

در سال ۱۹۱۷ او عضو هیئت اعزامی ایتالیا به آمریکا بود و در سال ۱۹۱۹ به عنوان نماینده تام‌الاختیار ایتالیا در کنفرانس صلح پاریس شرکت کرد. او نشان افتخار ارتش ایتالیا را به خاطر خدمت صادقانه به ارتش این کشور در سال ۱۹۱۹ دریافت کرده و طی سالهای خدمت در ارتش به پژوهش در مورد امواج کوتاه ادامه داد و اولین آزمایش‌ها پیرامون این امواج را به طور عملی انجام داد، در سال ۱۹۲۳ با همکارانش در انگلیس به آزمایش روی این سری از امواج پرقدرت میان ایستگاه رادیویی پولدهو و قایق تفریحی مارکونی که در آتلانتا و مدیترانه بود پرداخت.

پیشنهادهای استفاده از این سیستم به معنای امپراتوری باشکوه ارتباطات بود که از سوی دولت انگلستان پذیرفته گشت و بدین ترتیب اولین ایستگاه ارتباطی میان انگلیس و کانادا در سال ۱۹۲۶ شکل گرفت و ایستگاه‌های بعدی متعاقباً در سالهای بعد اضافه شدند.

کشف امواج کوتاه[ویرایش]

در سال ۱۹۳۱ مارکونی پژوهشهای گسترده خود را دربارهٔ انتشار گسترده امواج کوتاه از سر گرفت که نتیجه آن در سال ۱۹۳۲ در قالب اولین تلفن بی‌سیم که از امواج کوتاه الکترومغناطیسی بهره می‌برد ارائه داد که میان واتیکان رم و کستل گاندولفو،[۲۸] شهری که پاپ تابستان‌ها در آنجا مستقر بود بکار گرفته شد. دو سال بعد در سستری لوانته[۲۹] امواج کوتاه رادیویی که برای هدایت کشتی کشف کرده بود را در برابر نیروی دریایی به معرض نمایش گذاشت. او پس از این اختراعات، مدرک دکترای افتخاری دانشگاه‌های بسیاری را در سراسر اروپا کسب کرد و در مجامع جهانی جوائز و افتخارات زیادی را به نام خود ثبت نمود که از میان آنها می‌توان به جایزه نوبل با مشارکت فردیناند برون در فیزیک در سال ۱۹۰۹، نشان آلبرت از جامعه سلطنتی هنری،[۳۰] نشان جان فریتز،[۳۱] نشان کلوین[۳۲] و ... اشاره کرد.

او همچنین از طرف تزار روسیه نیز مفتخر به کسب عنوان شد و حتی از سوی سنت آن،[۳۳] پادشاه ایتالیا به لقب فرمانده ارشد نایل آمد. بسیاری دیگر نیز در همان زمان به استعداد و نبوغ او واقف بودند. در ۱۹۱۴ او در مجلس سنای ایتالیا به مقام سناتوری رسید و در انگلستان به عنوان یک نجیب زاده در رویال ویکتورین[۳۴] به شهرت رسید و پس از آن در سال ۱۹۲۹ به عنوان موروثی مارچس[۳۵] دست پیدا کرد.

زندگی شخصی[ویرایش]

در سال ۱۹۰۵ با بئاتریس اوبرین[۳۶] دختر بارون چهاردهم اینچیگوئین[۳۷] ازدواج کرد. ازدواجی که تا ۱۹۲۷ بیشتر دوام نداشت و در همان سال با کنتس بتزی-اسکالی[۳۸] از شهر رم پیمان زناشویی بست. مارکونی از ازدواج اولش یک پسر و دو دختر داشت و از همسر دومش فقط صاحب یک دختر شد. تفریح او در زمان فراغتش شکار، دوچرخه سواری و خودرورانی بود. وی در نهایت در ۲۰ ژوئیه ۱۹۳۷ در رم درگذشت.

تصورات نادرست[ویرایش]

گولیلمو مارکونی رادیو را اختراع نکرد بلکه آنرا برای ارتباطات و بکارگیری عمومی گسترش داد.[۳۹] اختراع رادیو به نام مارکنی ثبت شده و امروزه همه او را به عنوان مخترع این وسیله می‌شناسند، در حالی که در سال ۱۹۴۳ دادگاه عالی آمریکا به دلیل اینکه تسلا سال‌ها پیش رادیو را اختراع کرده بود، حق اختراع مارکنی را باطل کرد! امواج رادیویی هم از فرکانس‌هایی هستند که نیاز به فرستنده و گیرنده دارند و تسلا در سال ۱۸۹۳ طی سمینار ملی لامپ‌های الکتریکی این موضوع را عنوان کرده بود. در سال ۱۸۹۷ تسلا اختراع رادیو را در اداره ثبت اختراعات آمریکا به ثبت رساند؛ با این حال در سال ۱۹۰۴ این اداره تصمیمش را عوض و اختراع رادیو را به نام مارکنی ثبت کرد. حمایت توماس ادیسون و آندره کارنجیو از مارکنی دلیل اصلی این موضوع بود که تسلا را از دریافت مزایای اختراعش محروم کرد![۱]

یادداشت‌ها[ویرایش]

^ در زبان ایتالیایی ترکیب gli «لیی» تلفظ می‌شود.

پانویس[ویرایش]

  1. Accademia d'Italia
  2. Jiuseppe Marconi
  3. Annie Jameson
  4. Andrew Jameson
  5. Daphne
  6. Wexford
  7. Pontecchio
  8. William Preece
  9. Salisbury
  10. Bristol
  11. Signal
  12. The Wireless Telegraph
  13. Spezia
  14. Needles
  15. Isle of Wight
  16. Bournemouth
  17. Haven Hotel
  18. Poole
  19. Dorset
  20. poldhu
  21. Cornwall
  22. St. John's
  23. Glace Bay
  24. Nova Scotia
  25. Cape Cod
  26. Poldhu
  27. Clifden
  28. Castel Gandolfo
  29. Sestri Levante
  30. The Royal Society of Art
  31. John Fritz
  32. Kelvin
  33. St.Anne
  34. Royal Victorian
  35. Marchese
  36. Beatrice O'Brien
  37. Inchiquin
  38. Bezzi-Scali
  39. Rhoads, B. Eric. "Just Who Invented Radio And Which Was The First Station?". QSL.net. Retrieved January 13, 2011. 

منابع[ویرایش]

وب‌گاه سیمرغ

  • راهیان علم و دانش، تألیف و ترجمه:محمد عباد زاده کرمانی، انتشارات قصه جهان نما