کلینتون دیویسون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
کلینتون دیویسون
Clinton Davisson.jpg
متولد۲۲ اکتبر ۱۸۸۱
بلومینگتون، ایلینوی، آمریکا
مرگ۱ فوریهٔ ۱۹۵۸ (۷۶ سال)
شارلوتزویل، ویرجینیا، آمریکا
ملیتآمریکا
رشته فعالیتفیزیک
محل کاردانشگاه پرینستون
دانشگاه کارنگی ملون
آزمایشگاه‌های بل
دانش‌آموختهٔدانشگاه شیکاگو
دانشگاه پرینستون
استاد راهنمااون ویلانز ریچاردسون
دلیل شهرتپراش الکترون
تأثیراتویلیام شاکلی
جوایزجایزه کامستاک در فیزیک (۱۹۲۸)
مدال الیوت کرسون (۱۹۳۱)
Nobel prize medal.svg جایزه فیزیک نوبل (۱۹۳۷)

کلینتون ژوزف دیویسون (به انگلیسی: Clinton Joseph Davisson) (متولد ۲۲ اکتبر ۱۸۸۱ - درگذشته ۱ فوریه ۱۹۵۸), یک فیزیک‌دان آمریکایی بود که در سال ۱۹۳۷ به علت پدیدهٔ پراش الکترونها به واسطه کریستال‌ها موفق به دریافت جایزه فیزیک نوبل گردید. او این جایزه را به همراه جرج پاجت تامسون که به صورت جداگانه اما همزمان موفق به این کشف شده بود مشترکاً دریافت کرد.

او تحصیلاتش را در دانشگاه شیکاگو آغاز کرد و در سال ۱۹۱۱ در دانشگاه پرینستون از تز دکترایش دفاع کرد.[۱] او مدتی در دانشگاه کارنگی ملون مشغول به کار بود. او بعدها در شرکت وسترن الکتریک(هم اکنون آزمایشگاه‌های بل) کار کرد. او در این آزمایش‌ها به صورت تجربی پدیدهٔ پراش الکترون‌ها به واسطه کریستال‌ها را مشاهده کرد.

منابع[ویرایش]

  1. Nobel Foundation (1937), Clinton Joseph Davisson: The Nobel Prize in Physics 1937 (Les Prix Nobel ed.) Retrieved on 2007-09-17.