کلینتون دیویسون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
کلینتون دیویسون
Clinton Davisson.jpg
زادهٔ۲۲ اکتبر ۱۸۸۱
بلومینگتون، ایلینوی، آمریکا
درگذشت۱ فوریهٔ ۱۹۵۸ (۷۶ سال)
شارلوتزویل، ویرجینیا، آمریکا
ملیتآمریکا
محل تحصیلدانشگاه شیکاگو
دانشگاه پرینستون
شناخته‌شده برایپراش الکترون
جایزه(ها)جایزه کامستاک در فیزیک (۱۹۲۸)
مدال الیوت کرسون (۱۹۳۱)
Nobel prize medal.svg جایزه فیزیک نوبل (۱۹۳۷)
پیشینه علمی
شاخه(ها)فیزیک
محل کاردانشگاه پرینستون
دانشگاه کارنگی ملون
آزمایشگاه‌های بل
استاد راهنمااون ویلانز ریچاردسون
تأثیر گرفته ازویلیام شاکلی

کلینتون ژوزف دیویسون (به انگلیسی: Clinton Joseph Davisson) (متولد ۲۲ اکتبر ۱۸۸۱ - درگذشته ۱ فوریه ۱۹۵۸), یک فیزیک‌دان آمریکایی بود که در سال ۱۹۳۷ به علت پدیدهٔ پراش الکترونها به واسطه کریستال‌ها موفق به دریافت جایزه فیزیک نوبل گردید. او این جایزه را به همراه جرج پاجت تامسون که به صورت جداگانه اما همزمان موفق به این کشف شده بود مشترکاً دریافت کرد.

او تحصیلاتش را در دانشگاه شیکاگو آغاز کرد و در سال ۱۹۱۱ در دانشگاه پرینستون از تز دکترایش دفاع کرد.[۱] او مدتی در دانشگاه کارنگی ملون مشغول به کار بود. او بعدها در شرکت وسترن الکتریک(هم اکنون آزمایشگاه‌های بل) کار کرد. او در این آزمایش‌ها به صورت تجربی پدیدهٔ پراش الکترون‌ها به واسطه کریستال‌ها را مشاهده کرد.

منابع

  1. Nobel Foundation (1937), Clinton Joseph Davisson: The Nobel Prize in Physics 1937 (Les Prix Nobel ed.) Retrieved on 2007-09-17.