راه‌گزینی بسته کوچک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

راه گزینی بسته کوچک دراین تکنولوژی بسته‌های مخصوصی که مورد نیاز است بدون‌اینکه مسیر خاصی برای آنها در نظر گرفته شود فرستاده می‌شوند. این کار بر عهده هر بسته‌است که راه مخصوص به خود را برای رسیدن به مقصد پیدا کند. در واقع خطوط ارتباطی بین گره‌ها به صورت اشتراکی استفاده می‌شوند. این مفهوم در مقابل مفهوم مدارگزینی قرار دارد.


در ارتباطات از راه دور ، سوئیچینگ بسته روشی است برای گروه بندی داده ها که از طریق شبکه دیجیتال به بسته ها منتقل می شود. بسته ها از یک هدر و یک محموله ساخته می شوند. داده های موجود در سرصفحه توسط سخت افزار شبکه برای هدایت بسته به مقصد مورد استفاده قرار می گیرد ، جایی که محموله بارگیری می شود و توسط نرم افزار کاربردی مورد استفاده قرار می گیرد. سوئیچینگ بسته پایه اصلی ارتباطات داده در شبکه های رایانه ای در سراسر جهان است.


در اوایل دهه 1960 ، پل باران ، دانشمند علوم کامپیوتر آمریکایی ، مفهوم Distributed Adaptive Message Block Switching را با هدف ارائه روش مسیریابی متحمل خطا و کارآمد برای پیام های مخابراتی به عنوان بخشی از یک برنامه تحقیقاتی در شرکت RAND ، با بودجه وزارت دفاع ایالات متحده ، توسعه داد . این مفهوم با توسعه ارتباطات از راه دور در سیستم بل مغایرت داشت. این مفهوم جدید بعد از زمان کار مستقل دانشمند علوم کامپیوتر انگلیسی ، دونالد دیویس در آزمایشگاه فیزیکی ملی (انگلستان) در سال 1965 ، در میان مجریان شبکه طنین اندکی پیدا کرد.

مفهوم[ویرایش]

یک تعریف ساده از سوئیچینگ بسته این است: مسیریابی و انتقال داده ها با استفاده از بسته های آدرس دهی شده به گونه ای که یک کانال در حین انتقال بسته فقط اشغال شود و پس از اتمام انتقال کانال برای انتقال سایر ترافیک در دسترس باشد.

سوئیچینگ بسته تحویل جریان داده های متغیر نرخ بیت را که به صورت توالی بسته ها تحقق می یابند ، از طریق یک شبکه رایانه ای فراهم می کند که انتقال منابع را در صورت لزوم با استفاده از تکنیک های آماری یا تخصیص پهنای باند پویا ، اختصاص می دهد. همانطور که از سخت افزار شبکه عبور می کنند ، مانند سوئیچ ها و روترها ، بسته ها دریافت می شوند ، بافر می شوند ، در صف قرار می گیرند و مجدداً منتقل می شوند (ذخیره و ارسال می شوند) ، و در نتیجه تأخیر و توان متغیری بسته به ظرفیت پیوند و بار ترافیکی شبکه ایجاد می شود. بسته ها به طور معمول توسط گره های شبکه میانی با استفاده از بافر اول در ابتدا ، به صورت غیر همزمان ارسال می شوند ، اما ممکن است طبق برخی از برنامه های زمان بندی برای صف های عادلانه ، شکل گیری ترافیک ، یا برای کیفیت خدمات متفاوت یا تضمین شده مانند صف های عادلانه وزنی یا سطل نشتی ارتباط مبتنی بر بسته ممکن است با یا بدون گره های میانی حمل و نقل (سوئیچ ها و روترها) اجرا شود. در صورت وجود یک رسانه فیزیکی مشترک (مانند رادیو یا 10BASE5) ، بسته ها ممکن است طبق یک طرح دسترسی چندگانه تحویل داده شوند.


تاریخچه[ویرایش]

مفهوم راه گزینی بسته کوچک برای اولین بار توسط پل باران در اوایل دهه 1960 در ایالات متحده و دونالد دیویس در آزمایشگاه فیزیکی ملی (NPL) در انگلستان در سال 1965 به طور مستقل مورد بررسی قرار گرفت.

در اواخر دهه 1950 ، نیروی هوایی ایالات متحده شبکه گسترده ای را برای سیستم دفاع راداری نیمه زمینی زمینی (SAGE) ایجاد کرد. آنها به دنبال سیستمی بودند که بتواند از یک حمله هسته ای جان سالم به در ببرد تا بتواند پاسخی ارائه دهد ، بنابراین از جذابیت اولین امتیاز حمله توسط دشمنان کاسته می شود. باران مفهوم distributed adaptive message block switching را در حمایت از ابتکار نیروی هوایی توسعه داد. این مفهوم برای اولین بار در تابستان 1961 به عنوان جلسات توجیهی B-265 به نیروی هوایی ارائه شد بعداً به عنوان گزارش RAND P-2626 در سال 1962 منتشر شد و سرانجام در گزارش RM 3420 در سال 1964 منتشر شد. گزارش P-2626 معماری کلی را برای یک شبکه ارتباطی در مقیاس بزرگ ، توزیع شده توصیف کرده است. این کار بر روی سه ایده اصلی متمرکز شده است: استفاده از یک شبکه غیرمتمرکز با چندین مسیر بین هر دو نقطه ، تقسیم پیام های کاربر به بلوک های پیام و تحویل این پیام ها توسط سوئیچ ذخیره و جلو.

دیویس به طور مستقل در سال 1965 مفهوم مسیریابی پیام مشابهی را ایجاد کرد. وی اصطلاح سوییچ بسته را ایجاد کرد و ساخت یک شبکه سراسری را در انگلستان پیشنهاد کرد. وی در سال 1966 درباره این پیشنهاد صحبت كرد و پس از آن شخصی از وزارت دفاع درباره كار باران به او گفت. راجر اسكانتلبوری ، یكی از اعضای تیم دیویس ، در سال 1967 در سمپوزیوم روی اصول سیستم های عامل(Symposium on Operating Systems Principles ) با لارنس رابرتز ملاقات كرد و آن را برای استفاده در ARPANET پیشنهاد داد. دیویس پارامترهای مشابه با باران را برای طراحی شبکه اصلی خود انتخاب کرده بود ، مانند اندازه بسته 1024 بیتی. در سال 1966 ، دیویس پیشنهاد کرد که باید شبکه ای در آزمایشگاه ساخته شود تا بتواند نیازهای NPL را تأمین کند و امکان تعویض بسته را اثبات کند. برای مقابله با تغییر مکان بسته ها (به دلیل تنظیمات به روز شده به صورت پویا) و از بین رفتن داده ها (که هنگام ارسال منابع سریع به مقصد کند ، اجتناب ناپذیر است) ، وی فرض کرد که "همه کاربران شبکه نوعی کنترل خطا را برای خود فراهم می کنند" ، بدین ترتیب آنچه را که به عنوان اصل پایان به پایان (end-to-end principle) شناخته شد ، اختراع کرد. پس از آزمایش در سال 1969 ، شبکه ارتباطات داده NPL در سال 1970 وارد سرویس شد.


این مقاله در دست ترجمه است لطفا حذف نشود.