ولفگانگ پاولی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
ولفگانگ پاولی
Wolfgang Pauli young.jpg
متولد ۲۵ آوریل ۱۹۰۰
وین، اتریش-مجارستان
مرگ ۱۵ دسامبر ۱۹۵۸ (۵۸ سال)
زوریخ، سوئیس
ملیت اتریشی
رشته فعالیت فیزیک‌دان
استاد راهنما آرنولد زامرفلد
دلیل شهرت به خاطر کشف اصل طرد پاولی
جوایز Nobel prize medal.svg جایزه نوبل در فیزیک (۱۹۴۵)
مدال فرانکلین (۱۹۵۲)
مدال ماکس پلانک (۱۹۵۸)
دین بی دین و دِئیست (دادارباور)[۱]

ولفگانگ ارنست پاولی (به آلمانی: Wolfgang Ernst Pauli) (زاده ۲۵ آوریل ۱۹۰۰ وین، اتریش - درگذشته ۱۵ دسامبر ۱۹۵۸ زوریخ، سوئیس)، فرزند ولفگانگ پاولی استاد شیمی (او و پدرش هم نام بودند) و پسر تعمیدی ارنست ماخ فیزیکدان بزرگ بود.

خود او فیزیکدان بلندپایه اتریشی/سوئیسی بود. مهم‌ترین کار وی کشف اصل طرد است. پاولی سال ۱۹۴۵ جایزه نوبل فیزیک را به دست آورد.

ابتدا در گوتینگن دستیار ماکس بورن بود و سپس به جمع فیزیکدانان کپنهاگ پیوست و دستیار نیلز بور شد. در زمان جنگ جهانی دوم به پرینستن رفت و در ۱۹۴۵ جایزه نوبل فیزیک را گرفت. اصل طرد و پیش بینی وجود نوترینو که در سال ۱۹۳۰ با مطالعه بر روی واپاشی ذره بتا انجام شد، از کشفیات مهم اوست. پاولی مطالعاتی نیز در مورد اسپین الکترون‌ها انجام داده بود.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Charles Paul Enz (2002). No Time to Be Brief: A Scientific Biography of Wolfgang Pauli. Oxford University Press. ISBN 9780198564799. "At the same time Pauli writes on 11 October 1957 to the science historian Shmuel Sambursky whom he had met on his trip to Israel (see Ref. [7], p. 964): 'In opposition to the monotheist religions – but in unison with the mysticism of all peoples, including the Jewish mysticism – I believe that the ultimate reality is not personal.'"