هندریک لورنتز

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
هندریک آنتون لورنتس
Hendrik Antoon Lorentz
Hendrik Antoon Lorentz.jpg
هندریک لورنتس
متولد۱۸ ژوئیهٔ ۱۸۵۳
آرنهم، هلند
مرگ۴ فوریهٔ ۱۹۲۸ (۷۴ سال)
هارلم، هلند
ملیتهلندی
رشته فعالیتفیزیک
محل کاردانشگاه لیدن
استاد راهنماپیتر ریکه
دلیل شهرتکشف اثر زیمان
جوایزNobel prize medal.svg جایزه نوبل فیزیک (۱۹۰۲)
مدال کاپلی (۱۹۱۸)
مدال فرانکلین (۱۹۱۷)

هندریک آنتون لورنتس[۱] (به هلندی: Hendrik Antoon Lorentz) (زاده ۱۸ ژوئیه ۱۸۵۳ - درگذشته ۴ فوریه ۱۹۲۸) فیزیکدان هلندی بود که در سال ۱۹۰۲ جایزه نوبل را به صورت مشترک با پیتر زیمان بخاطر کشف اثر زیمان برنده شد.

تبدیلات لورنتس که بعداً آلبرت اینشتین برای توصیف فضا و زمان از آن بهره گرفت از کارهای هندریک لورنتس است. کارهای لورنتس بیشتر در زمینه پژوهش نظری در مورد ویژگی‌های الکترومغناطیسی ماده بود. وی به این نتیجه رسید که اندازه اجسام تحت تأثیر سرعت و جرم آن‌ها قرار دارد. او هم‌چنین این‌گونه فرض کرد که سرعت نور بالاترین سرعت ممکن است. لورنتس با این کار بنیادهای نظریّهٔ نسبیت خاص انیشتین را پی‌ریزی کرد.

آلبرت انیشتین به لورنتس به دیده تحسین می‌نگریست.

منابع[ویرایش]

  1. «Right pronunciation of Hendrik Lorentz ( Dutch ) - page 23». www.rightpronunciation.com. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۸-۱۶.
  • «امروز در تاریخ». دریافت‌شده در ۲۲ خرداد ‍۱۳۸۷. کاراکتر zero width joiner character در |تاریخ بازدید= در موقعیت 10 (کمک); تاریخ وارد شده در |تاریخ بازدید= را بررسی کنید (کمک)
  • G.L. de Haas-Lorentz (ed.): H.A. Lorentz. Impressions of his life and work, Amsterdam, 1957