کابل ارتباطی زیردریایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
سطح مقطع یک کابل ارتباطی زیردریایی مدرن
۱ – پلی‌اتیلن
۲ – نوار مایلار
۳ – سیم استیل استاندارد
۴ – پوشش ضدآب آلومینومی
۵ – پلی‌کربنات
۶ – لوله آلومینومی یا مسی
۷ – ژل نفت
۸ – فیبر نوری

کابل ارتباطی زیردریایی، کابلی مستقر در بستر دریا و میان دو ایستگاه زمینی است که انتقال سیگنال‌های مخابراتی را در امتداد اقیانوس ممکن می‌سازد.

منابع[ویرایش]