تلگراف بی‌سیم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
اپراتور دستگاه تلگراف بیسیم در حال دریافت پیام از طریق امواج رادیویی

تلگراف بی‌سیم (انگلیسی: Wireless telegraphy) تکنولوژی ارسال تلگراف از طریق امواج رادیویی است.

مخابرات بی‌سیم رادیویی حدود سال ۱۸۹۷ میلادی توسط گولیلمو مارکونی ابداع شد.[۱] مارکونی موفق به ارسال تلگراف بی‌سیم برای حرف S در فاصله حدود سه کیلومتری شد.[۲] تلگراف بی‌سیم برای اولین بار توسط ارتش انگلستان در آفریقای جنوبی در سال ۱۹۰۰ در جنگ بوئر دوم مورد استفاده قرار گرفت. در این جنگ نیروی دریایی انگلیس از دستگاه مارکونی برای مکالمه میان کشتی‌هایش در خلیج دلاگوا استفاده کرد.[۲] تا سال ۱۹۰۱ میلادی پوشش رادیویی در سرتاسر اقیانوس آتلانتیک فراهم شده بود.[۱] از آنجایی که دریانوردان اولین مشتریان تلگراف بی‌سیم بودند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ David Tse, Pramod Viswanath. Fundamentals of Wireless Communication. Cambridge University Press، 2005. pp. 1-3. شابک ‎۰۵۲۱۸۴۵۲۷۰. 
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ Joshua S. Gans, Stephen P. King and Julian Wright. Handbook of Telecommunications Economics, Volume 2: Technology Evolution and the Internet, ch. 7. North Holland، 2006. p. 243-244. شابک ‎۰۴۴۴۵۱۴۲۳۶.