وزنه‌برداری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
تمبر کشور مولداوی که وزنه‌برداری را نشان می‌دهد.

وزنه‌برداری ورزشی است که در آن ورزشکار هالتری با سنگین‌ترین وزن ممکن را بالای سر می‌برد. مسابقات وزنه‌برداری در دو رقابت یک‌ضرب و دوضرب انجام می‌شود و در هر بخش وزنه‌بردار حق انجام سه حرکت را دارد. موفقیت در وزنه‌برداری فقط به قدرت بدنی بستگی ندارد. توانایی‌های پرتابی بدن (قدرت انفجاری) برای اجرای سریع حرکت در موفقیت وزنه‌برداران نقش دارد و حرکات وزنه‌برداری در مقایسه با حرکات قدرتی دیگر از جابجایی بیشتر و دامنه حرکتی وسیعتری تشکیل می‌شوند.

این ورزش از نخستین دوره بازی‌های المپیک (۱۸۹۶) جزو رشته‌های المپیکی بود اما وزنه‌برداری زنان از المپیک ۲۰۰۰ سیدنی وارد برنامه المپیک شد. اکنون وزنه‌برداری در بخش مردان در هشت وزن و در زنان در هفت وزن برگزار می‌شود.

حرکات وزنه‌برداری[ویرایش]

حرکت یکضرب
حرکت دوضرب
  • یکضرب وزنه‌ها با یک حرکت از زمین تا بالای سر انتقال داده می‌شود.
  • دوضرب این حرکت در دو مرحله انجام می‌شود:
    • مرحله اول: از زمین تا روی سینه
    • مرحله دوم: از روی سینه تا بالای سر

مجموع حرکت یکضرب و دوضرب به عنوان رده‌بندی نهایی در نظر گرفته می‌شود.

رده‌های وزنی[ویرایش]

رقابت ورزشکاران بر اساس وزن بدن آن‌ها بوده و از ماه نوامبر ۲۰۱۸ تاکنون رده‌های وزنی به صورت زیر است:

رده وزنی مردان[ویرایش]

مسابقات جهانی

  • ۵۵ کیلوگرم (۱۲۱ پوند)
  • ۶۱ کیلوگرم (۱۳۴ پوند)
  • ۶۷ کیلوگرم (۱۴۸ پوند)
  • ۷۳ کیلوگرم (۱۶۱ پوند)
  • ۸۱ کیلوگرم (۱۷۹ پوند)
  • ۸۹ کیلوگرم (۱۹۶ پوند)
  • ۹۶ کیلوگرم (۲۱۲ پوند)
  • ۱۰۲ کیلوگرم (۲۲۵ پوند)
  • ۱۰۹ کیلوگرم (۲۴۰ پوند)
  • 109 kg and over (240 lb+)

مسابقات المپیک

  • ۶۱ کیلوگرم (۱۳۴ پوند)
  • ۶۷ کیلوگرم (۱۴۸ پوند)
  • ۷۳ کیلوگرم (۱۶۱ پوند)
  • ۸۱ کیلوگرم (۱۷۹ پوند)
  • ۹۶ کیلوگرم (۲۱۲ پوند)
  • ۱۰۹ کیلوگرم (۲۴۰ پوند)
  • 109 kg and over (240 lb+)

رده وزنی زنان[ویرایش]

مسابقات جهانی

  • ۴۵ کیلوگرم (۹۹٫۲ پوند)
  • ۴۹ کیلوگرم (۱۰۸ پوند)
  • ۵۵ کیلوگرم (۱۲۱ پوند)
  • ۵۹ کیلوگرم (۱۳۰ پوند)
  • ۶۴ کیلوگرم (۱۴۱ پوند)
  • ۷۱ کیلوگرم (۱۵۷ پوند)
  • ۷۶ کیلوگرم (۱۶۸ پوند)
  • ۸۱ کیلوگرم (۱۷۹ پوند)
  • ۸۷ کیلوگرم (۱۹۲ پوند)
  • 87 kg and over (191 lb+)

مسابقات المپیک

  • ۴۹ کیلوگرم (۱۰۸ پوند)
  • ۵۵ کیلوگرم (۱۲۱ پوند)
  • ۵۹ کیلوگرم (۱۳۰ پوند)
  • ۶۴ کیلوگرم (۱۴۱ پوند)
  • ۷۶ کیلوگرم (۱۶۸ پوند)
  • ۸۷ کیلوگرم (۱۹۲ پوند)
  • 87 kg and over (191 lb+)

وزن صفحات[ویرایش]

صفحات وزنه‌برداری
رنگ وزن (کیلوگرم) وزن (پوند)
۲۵ ۵۵٫۱۲
۲۰ ۴۴٫۰۹
۱۵ ۳۳٫۰۷
۱۰ ۲۲٫۰۵
۵ ۱۱٫۰۲
۲٫۵ ۵٫۵۱
۲ ۴٫۴۱
۱٫۵ ۳٫۳۱
۱ ۲٫۲۰
۰٫۵ ۱٫۱۰

قوانین وزنه‌برداری[ویرایش]

دامنه حرکتی یکضرب
  • هر ورزشکار در هر حرکت ۳ نوبت اجازه وزنه زدن دارد.
  • زمان برای هر نوبت، ۱ دقیقه می‌باشد. زمان از لحظه‌ای که صفحه گذار از روی تخته خارج می‌شود شروع می‌شود.
  • اگر یک ورزشکار بخواهد دو حرکت متوالی انجام دهد برای بار دوم ۲ دقیقه وقت دارد.
  • ۳ چراغ سفید یا دو چراغ سفید و یک چراغ قرمز یعنی حرکت صحیح است و ۳ چراغ قرمز یا ۲ چراغ قرمز و یک چراغ سفید یعنی حرکت خطا است.
  • اگر هنگام بالا بردن هالتر دست‌های وزنه‌بردار خم شود و دو مرتبه راست شود خطا است.
  • وقتی وزنه‌بردار موفق شد هالتر را بالای سر ببرد، باید آن را سر جای خود نگهدارد.
  • اگر وزنه‌بردار توانست هالتر را در بالای سر خود ثابت نگهدارد باید یک لحظه کوتاه مکث کند و وقتی داوران اجازه دادند آن را پایین بیاورد، پایین آوردن هالتر بدون فرمان داوران خطاست.
  • داور وسط اگر تشخیص دهد حرکت کامل انجام شده، توسط زنگ به ورزشکار اعلام می‌کند تا وزنه را به پایین بیندازد. با صدای زنگ، باید وزنه به‌طور صحیح به زمین انداخته شود.
  • وزنه‌بردار اگر هالتر را از تخته بیرون بیندازد خطاست. حتی اگر وزنه را به خوبی مهار کند، ولی اگر هنگام پایین آوردن هالتر را بیرون از تخته بیندازد باز هم خطاست.
  • انداختن وزنه از پشت سر به پایین خطا است.[۱]

در ایران[ویرایش]

تا سالها به همراه کشتی آزاد وزنه‌برداری مدال آورترین ورزش ایران بود و نخستین کسی که مدال المپیک را برای ایران به‌دست‌آورد، جعفر سلماسی بود که در بازی‌های المپیک ۱۹۴۸ لندن موفق به این کار شد. پس از او محمود نامجو در مسابقات جهانی وزنه‌برداری سال ۱۹۴۹ در لاهه موفق به کسب مدال شد در المپیک ۱۹۵۶ ملبورن نیز محمد نصیری خروس طلایی ایران در خروس وزن قهرمان المپیک شد و تا سال ۲۰۰۰ در المپیک سیدنی اولین و تنها طلایی ایران در وزنه‌برداری المپیک بود. از آن پس این رشته در ایران مورد توجه قرار گرفت و تبدیل به یک ورزش ملی شد. تا کنون چندین بار لقب قوی‌ترین مردان جهان به وزنه برداران ایرانی داده شده‌است.

وزنه‌برداری با ۱۶ مدال پس از کشتی (۳۸ مدال) پرافتخارترین ورزش ایران در بازی‌های المپیک است.[۲][۳]

وزنه‌برداری در گذشته فقط در بخش آقایان فعالیت می‌کرد اما از سال ۱۳۹۶ وزنه‌برداری در بخش بانوان نیز فعالیت خود را آغاز کرد[۴] و برای اولین بار در تاریخ ایران پس از ۷۰ سال، اولین تیم وزنه‌برداری بانوان به مسابقات بین اللملی اعزام شد.[۵]

پر افتخارترین‌های ایران در مسابقات قهرمانی وزنه‌برداری جهان[ویرایش]

ورزشکار 11 طلا 22 نقره 33 برنز جمع
محمد نصیری ۵ ۱ ۳ ۹
حسین رضازاده ۴ ۰ ۱ ۵
محمود نامجوی ۳ ۲ ۳ ۸
بهداد سلیمی ۲ ۱ ۱ ۴
کیانوش رستمی ۲ ۱ ۰ ۳
سهراب مرادی ۲ ۰ ۰ ۲
علی هاشمی ۲ ۰ ۰ ۲
محمدعلی فلاحتی‌نژاد ۱ ۰ ۰ ۱
شاهین نصیری نیا ۱ ۰ ۰ ۱
کوروش باقری ۱ ۰ ۰ ۱
محمدحسن رهنوردی ۰ ۱ ۳ ۴
علی میرزایی ۰ ۱ ۱ ۲
علی صفاسنبلی ۰ ۱ ۱ ۲
سجاد انوشیروانی ۰ ۱ ۰ ۱
بهادر مولایی ۰ ۱ ۰ ۱
سعید علی‌حسینی ۰ ۱ ۰ ۱
فیروز پژهان ۰ ۰ ۳ ۳
پرویز جلایر ۰ ۰ ۲ ۲
نصرالله دهنوی ۰ ۰ ۲ ۲
محمدحسین برخواه ۰ ۰ ۲ ۲
رسول رئیسی ۰ ۰ ۱ ۱
امیرحسن فردوس ۰ ۰ ۱ ۱
جلال منصوری ۰ ۰ ۱ ۱
هنریک تمرز ۰ ۰ ۱ ۱
محمد عامی تهرانی ۰ ۰ ۱ ۱
سعید محمدپور ۰ ۰ ۱ ۱
سید ایوب موسوی ۰ ۰ ۱ ۱

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • بانک اطلاعاتی ورزش کشور (کتاب سوم) - ۱۳۸۷