دو و میدانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
دو و میدانی
بالاترین نهاد ورزشی IAAF
مشخصات
تماس ندارد
تفکیک جنسیت تکی
محل برگزاری فضای باز
داخل سالن
المپیک از نخستین دوره بازی‌ها در سال ۱۸۹۶ تا به امروز
پارالمپیک از نخستین دوره بازی‌ها در سال ۱۹۶۰ تا به امروز

دو و میدانی از ورزش‌های محبوبِ بازی‌های المپیک است که شامل دوها، پرش‌ها، پرتاب‌ها و رشته‌های ترکیبی است.

مسابقات[ویرایش]

مسابقات دو و پیاده‌روی[ویرایش]

200metres Helsinki2005.jpg

مسابقات دو در یک پیست مخصوص دو و میدانی به طول ۴۰۰ متر برگزار می‌شود. طول پیست دو داخل سالن ۲۰۰ متر است. بر اساس استانداردهای فدراسیون جهانی برگزاری مسابقات دو نباید بیش از ۲۵ دور در فضای باز و ۱۵ دور در سالن طول بکشند به همین جهت حداکثر مسافت دو در استادیوم ۱۰ هزار متر و در سالن ۳ هزار متر است و مسافت‌های طولانی‌تر مانند ماراتن در جاده برگزار می‌شوند. دو و میدانی ناب‌ترین و اصیل ترین رشته ورزشی است که از ریشه یونانی اتلوس به معنی مبارزه و تلاش گرفته شده و به اندازه تاریخ آفرینش انسال قدمت دارد پیشینه برگزاری اولین مسابقات دو، پرش و پرتاب در جهان باستان به یونان و ایرلند بازمی‌گردد. دو و میدانی نمادهای گوناگونی دارد:۱- نماد کشوری (که در هر کشور مربوط به ایین انها می‌شود) ۲- نماد معمول (که انواع و اقسام مختلفی از ان وجود دارد

در مورد تاریخچه دو و میدانی در بازی‌های المپیک روایات مختلفی وجود دارد اما نام کوروبوس به عنوان اولین قهرمان این مسابقات در ۸۸۴ سال قبل از میلاد ثبت شده است. کوروبوس در مسابقه دو ۲۰۰ متر که تنها مسابقه ادوار اولیه بوده، برنده شده است. یونانی‌ها به برگزاری مسابقات دو سرعت، پرش طول، پرتاب دیسک و نیزه ادامه دادند و قهرمانانشان به اوج شهرت رسیدند تا هنگامی که تئودوسیوس امپراطور روم، در سال ۳۹۳ پس از میلاد پایان دوران باستانی بازی‌ها را اعلام کرد. از آن زمان تا قرن نوزدهم میلادی، دو و میدانی در مسابقات نظامیان اروپایی به حیات خود ادامه داد تا اینکه در انگلیس شکل مدرن این ورزش پایه‌گذاری شد.

در سال ۱۸۹۶ که آغاز دوره مدرن بازی‌های المپیک بود، دو و میدانی همان مفهومی را داشت که امروزه از آن استنباط می‌شود. از این ورزش در کنار مسابقات شنا به عنوان قلب بازی‌های المپیک یاد شده است.

شعار دو و میدانی در المپیک به زبان یونانی سیتیوس، آلتیوس، فورتیوس به‌معنی سریعتر، بالاتر و قوی‌تر است. طولانی‌ترین رقابت در میان مواد مختلف دو و میدانی، دوی ۴۲ کیلومتر و ۱۹۵ متر ماراتن است که ریشه در تاریخ یونان باستان دارد.

پرش طول، پرش ارتفاع و سه گام به علاوه پرش با نیزه موادی هستند که در زمین واحد انجام می‌شوند. رشته‌های پرتابی شامل پرتاب وزنه، چکش، دیسک و نیزه است، اما رقابت مورد علاقه یونانیان باستان، مواد چندگانه شامل دهگانه برای مردان و هفتگانه برای زنان است. امروزه دو و میدانی با رشته‌هایی همچون فوتبال، بسکتبال، تنیس و والیبال به‌عنوان پرتحرک‌ترین رشته‌های ورزشی جهان رقابت می‌کند.

دوهای سرعت[ویرایش]

دوهای نیمه‌استقامت[ویرایش]

دوهای استقامت[ویرایش]

دوهای بامانع[ویرایش]

دوهای امدادی[ویرایش]

در این دوها چهار دونده تشکیلِ یک گروه می‌دهند و هریک چوب (باتون فلزی) را به مسافت مشخصی حمل می‌کند و به دیگری می‌دهد.

مسابقات جاده[ویرایش]

مسابقاتی هستند که در جاده‌های آزاد برگزار می‌شوند و گاه در پیست پایان می‌پذیرند. این مسابقات مشتملند بر:

  • ۵ کیلومتر
  • ۸ کیلومتر
  • ۱۰ کیلومتر
  • ۱۲ کیلومتر
  • ۲۰ کیلومتر
  • نیمه‌ماراتن (۲۱٫۰۹۷۵ کیلومتر)
  • ماراتن (۴۲٫۱۹۵ کیلومتر): ماراتن تنها مسابقه دو جاده است که در مسابقات رسمی، مانند المپیک، برگزار می‌گردد و با اتمام این رشته المپیک پایان می‌یابد.
  • ۵۰ کیلومتر
  • ۱۰۰ کیلومتر

مسابقات پیاده‌روی[ویرایش]

  • ۱۰ کیلومتر
  • ۲۰ کیلومتر
  • ۵۰ کیلومتر

مسابقات میدانی[ویرایش]

  • پرتاب‌ها و پرش‌ها.

پرتاب‌ها[ویرایش]

پرش‌ها[ویرایش]