رافضی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

رافضی اصطلاحی‌ست که برخی از مسلمانان در اشاره به شیعیان از آن استفاده می‌کنند.

این واژه از ریشه «رفض» به معنای رد کردن آمده و نخست بار زیدیان همه شیعیان غیر از خود را رافضی گفتند، زیرا امامت زید بن علی را رفض می‌کردند.(شاید) از اینجا این نام برای شیعه به وجود آمد. شیعه آن را نمی‌پسندد، چرا که به‌تدریج از معنای اصلی‌اش منحرف و کنایه‌ای از ترک مذهب گشته‌است.[۱]یعنی فرد مورد نظر از دین دور شده است و کلمه ای مترادف کلمه خوارج است که به گروهی از مسلمانان میدهند.

در فرهنگ معین علت آنکه برخی سنیان شیعه را به این نام می خوانند، عدم پذیرش رای صحابه در بیعت با ابوبکر و عمر ذکر شده است.[۲]

کلینی در اصول کافی از امام جعفر صادق علیه السلام امام ششم نقل می کند که سابقه رفض به قوم موسی بازمی گردد که از ضلالت فرعون رفض (رد) کردند. پس همانطور بر شیعیان اطلاق شده چنانکه شر را رفض و رد کردند. [۳]
در میان اهل سنت نیز، امام شافعی خود را از رافضی دانسته است. [۴]

امروزه برخی از اهل سنت برای توهین به شیعه‌ها، رافضی می‌گویند.[۵]

پانویس[ویرایش]

  1. عبدالرحمن بن خلدون. مقدمه ابن خلدون، محمدپروین گنابادی، تهران: علمی و فرهنگی، ۱۳۸۶، ISBN 964-445-253-4
  2. «رافضی». فرهنگ معین. 
  3. اصول کافی، ج۸، ص۳۴، کِتَابُ الرَّوْضَة،خُطْبَةُ الطَّالُوتِیَّةِ ؛ / و الجواهر السنیة، کلیات حدیث قدسى، محدث عاملى، ص۹۶ .
  4. اِن کان رفَضاً حبُّ آلِ محمد فلیشهَد الثقلانَ اِنّی رافضی
    اگر علاقه و محبت آل بیت محمد رفض است پس آدمیان و پریان گواه باشند که من رافضی هستم. دیوان شافعی، ۵۵؛ ویکی‌پدیای عربی
  5. پرسمان