اصول تشیع
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
توحید، نبوت و معاد اصول دین اسلاماند و دو اصل امامت و عدل از اصول تشیع هستند و هر کس به آنها ایمان ندارد از مذهب شیعه بیرون است؛ گرچه از اسلام بیرون نیست.[۱]
محتویات |
[ویرایش] اصول تشیع
- توحید: به معنای یگانگی خداوند متعال است.
- نبوت: به معنای پیامبری محمد بن عبدالله و دیگر پیامبران الهی است.
- معاد: به معنای آن است که روزی همه مکلفان برای بازخواست و حساب در پیشگاه الهی گرد هم میآیند و هر کس به پاداش و کیفر خویش میرسد.
- عدل: به معنای آن است که افعال خداوند متعال از سر دادگری و شایستگی است و به هیچ کس ستم نمیکند و هر چیزی را در جای خویش نگه میدارد و با هر موجودی، چنانکه شایستهاست رفتار میکند.
- امامت: بدین معنا که پس از پیامبر اسلام دوازده امام معصوم منصب خلافت و امامت را بر عهده دارند و آنان منصوب خداوند متعالاند.
[ویرایش] پانویس
- ↑ آموزش دین، ۱۸
[ویرایش] جستارهای وابسته
[ویرایش] منابع
- سجادی، سید جعفر. فرهنگ معارف اسلامی. چاپ اول. تهران: شرکت مؤلفان و مترجمان ایران.
- محمد خطیبی و دیگران، فرهنگ شیعه، انتشارات زمزم هدایت، ۱۳۸۵، شابک: ۷- ۷۳- ۸۷۶۹- ۹۶۴
[ویرایش] پیوند به بیرون
مرکز نشر اعتقادات - بخش اصول دین
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||
