پرش به محتوا

منچوکو

مختصات: ۴۳°۵۳′ شمالی ۱۲۵°۱۹′ شرقی / ۴۳٫۸۸۳°شمالی ۱۲۵٫۳۱۷°شرقی / 43.883; 125.317
از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از مانچوکوئو)
ایالت مانچو (۱۹۳۲–۱۹۳۴)
滿洲國 یا 满洲国  Mǎnzhōuguó  (چینی)
満州国  مانشو-کُوکو  (ژاپنی)

امپراتوری مانچوکوئو (بزرگ)(۱۹۳۴–۱۹۴۵)
大滿洲帝國 یا 大 满洲帝国
دا منژو دیگو  (چینی)
満州帝国 大   مانشو تی‌کُوکو (دای)  (ژاپنی)

۱۹۳۲–۱۹۴۵
پرچم مانچوکوئو مانشو (به تلفظ ژاپنی)
پرچم
نشان امپراتوری مانچوکوئو مانشو (به تلفظ ژاپنی)
نشان امپراتوری
محل منچوکو همراه با مناطق تحت نفوذ ژاپن که با رنگ (قرمز) مشخص شده است.
محل منچوکو همراه با مناطق تحت نفوذ ژاپن که با رنگ (قرمز) مشخص شده است.
وضعیتدولت دست‌نشاندهِ امپراتوری ژاپن
پایتختچانگچون
زبان(های) رایجژاپنی
زبان ماندارین
مغولی
زبان مانچویی (unofficial)[۱]
حکومتنظام تک‌حزبی زیر نظر پادشاهی مشروطه
فرمانده کل 
• ۱۹۳۲–۱۹۳۴
پویی (آخرین امپراتور چین)
امپراتور منچوکو 
• ۱۹۳۴–۱۹۴۵
پویی
نخست‌وزیر 
• ۱۹۳۲–۱۹۳۵
ژنگ شیائوژو
• ۱۹۳۵–۱۹۴۵
ژنگ جینگ هوئی
قوه مقننهLegislative Council
تاریخ 
• بنیان‌گذاری
۱۹۳۲
• فروپاشی
۱۹۴۵
واحد پولیوان مانچوکوئو
پیشین
پسین
جمهوری چین
جمهوری چین
جمهوری خلق چین
امروز بخشی از چین
 مغولستان
 کره شمالی
 روسیه

منچوکو که نام رسمی آن تا پیش از سال ۱۹۳۴ میلادی دولت منچوری[الف] و پس از آن امپراتوری منچوری بزرگ بود دولت دست نشانده‌ امپراتوری ژاپن در شمال شرقی چین بود. این دولت پس از تهاجم امپراتوری ژاپن به منچوری در سال ۱۹۳۲ میلادی تاسیس و تا پایان جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۵ به حیات خود ادامه داد. این دولت دست نشانده که در ظاهر یک جمهوری بود مرکب از سه ایالت شمال شرقی چین تشکیل می‌شد که پس از حمله ژاپن به منچوری به اشغال ژاپنی‌ها درآمده بودند. نوع حکومت آن در سال ۱۹۳۴ میلادی به پادشاهی مشروطه بدل شد اما در عمل تغییرات اندکی در کارکردهای حکومت به وجود آمد. کشورهای جهان این اقدامات ژاپن را تقبیح کردند و تنها دولت‌های محدودی که عضوی از نیروهای محور بودند کشور منچوکو را به رسمیت می‌شناختند.[۲] در سال ۱۹۳۳ میلادی جامعه ملل ژاپن را به سبب اشغال خاک چین محکوم کرد. ژاپن نیز از این سازمان کناره گرفت و به توسعهٔ ارضی خود ادامه داد.[۳]

ناحیه‌ای که منچوری نام دارد به صورت تاریخی موطن مردمان منچو اما در سده ۲۰ میلادی این گروه قومی دیگر اکثریت جمعیت این ناحیه را تشکیل نمی‌دادند و مردم هان بدل به اکثریت شده بودند. دودمان چینگ که خود تباری منچو داشت و از سده ۱۷ میلادی بر تمام چین حکم می‌راند پس از انقلاب شین‌های در سال ۱۹۱۱ میلادی سرنگون شد و پویی آخرین امپراتور چین که تنها شش سال داشت مجبور شد از سلطنت کناره‌گیری کند. هنگامی که در سال ۱۹۳۱ میلادی پس از حادثه موکدن ژاپن به منچوری حمله کرد ژاپنی‌ها پو را به عنوان نائب‌السلطنه دولت دست‌نشانده خود منصوب کردند اما در عمل پو قدرت خاصی نداشت. تمام تصمیمات و حتی اداره دربار و امنیت شخصی پو با ژاپنی‌ها بود و ایشان پس از تبدیل کردن این جمهوری دست‌نشانده به پادشاهی، پو را به عنوان امپراتور منچوکو منصوب کردند.

پانویس

[ویرایش]

منابع

[ویرایش]
  • پاسبان، محمد؛ یاماگوچی، ماسایو (۱۳۷۹). جشن‌ها و آیین‌های ژاپن همراه با گاه‌شماری رویدادها. تهران: نشر میترا. شابک ۹۶۴-۵۹۹۸-۶۱-۱.
  • حسنی، عطاءالله (۱۳۸۱). «تاریخ ژاپن و انقلاب میجی». کتاب ماه تاریخ و جغرافیا (۵۷–۵۶).

پیوند به بیرون

[ویرایش]


  1. Mitani, Hiromi (1996). "A STUDY OF MANCHUKUO'S LANGUAGE POLICY: THE REPRESENTATION OF NATION AND NATIONAL LANGUAGE IN THE NEW SCHOOL SYSTEM". Essays and studies. ۴۶ (۲).
  2. حسنی، «تاریخ ژاپن و انقلاب میجی»، ۴۴.
  3. ۱۳۷۹، پاسبان و یاماگوچی، جشن‌ها و آیین‌های ژاپنی، ۶۶.