نبرد ایوو جیما

مختصات: ۲۴°۴۷′ شمالی ۱۴۱°۱۹′ شرقی / ۲۴٫۷۸۳°شمالی ۱۴۱٫۳۱۷°شرقی / 24.783; 141.317
از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
نبرد ایوو جیما
بخشی از جنگ اقیانوس آرام، جنگ جهانی دوم
37mm Gun fires against cave positions at Iwo Jima.jpg
یک توپ ضدتانک ایالات متحده علیه مواضع غارهای ژاپنی در ضلع شمالی تپه سوریباچی آتش می‌زند.
تاریخ۱۹ فوریه – ۲۶ مارس ۱۹۴۵
(۱ ماه و ۱ هفته)
مکان
نتیجه پیروزی آمریکا
طرفین درگیر
 ایالات متحده آمریکا الگو:Country data Japanese Empire
فرماندهان و رهبران
U.S. Navy:
چستر نیمیتز
ریمند اسپرونس
Marc A. Mitscher
William H.P. Blandy
U.S. Marine Corps:
Holland M. Smith
Harry Schmidt
Graves B. Erskine
Clifton B. Cates
Keller E. Rockey
تادامیچی کوری‌بایاشی 
تاکیچی نیشی 
Sadasue Senda 
Rinosuke Ichimaru 
واحدهای درگیر

Ground units:
USMC V Amphib Corps.png V Amphibious Corps

Aerial units:
Seventh Air Force - Emblem (World War II).svg
Seventh Air Force

Naval units:
United States Fifth Fleet insignia 2006.png ناوگان پنجم نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا


Additional naval, air and ground support elements

Ground units:
امپراتوری ژاپن 109th IJA Division

  • Headquarters Group
  • 2nd Mixed Brigade
  • 3rd Battalion, 17th Mixed Regiment
  • 26th Tank Regiment
  • 145th Infantry Regiment
  • Brigade Artillery Group

Naval Units:
امپراتوری ژاپن نیروی دریایی امپراتوری ژاپن

  • Naval Guard Force (mainly AA and Art.)
Additional support units and کامی‌کازه
قوا
۱۱۰٬۰۰۰ سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا، نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا، نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا hospital corpsmen, Seabees, نیروهای هوایی ایالات متحده personnel, and others
500+ ships
20,530–21,060 troops[۲]
23 tanks[۳]
438 artillery pieces
33 naval guns
69 anti-tank guns
~300 anti-aircraft guns[۴][۵]
تلفات و ضایعات
26,040 total casualties
6,821 killed
2 captured but recovered[۶]
19,217 wounded[۲]
1 escort carrier sunk
یواس‌اس ساراتوگا (سی‌وی-۳) severely damaged
یواس‌اس لانگا پوینت (سی‌وی‌ای-۹۴) lightly damaged
137 tanks destroyed[۷]

17,845–18,375 dead and missing[۲]
216 taken prisoner[۲]

~3,000 in hiding[۸]
بمباران ایو جیما قبل از اشغال.
تندیس یادبود نبرد ایو جیما، نیروهای تفنگدار دریایی ایالات متحده آمریکا واقع در آرلینگتون در ایالت ویرجینیا، همچنین ببینید برافراشتن پرچم در ایو جیما.

نبرد ایوو جیما در اواخر جنگ جهانی دوم بین نیروهای دریایی ایالات متحده و ژاپن در ژانویه و فوریه ۱۹۴۵ انجام شد و در طی آن جزیره ایوو جیما به اشغال ایالات متحده درآمد. این نبرد پنج‌هفته‌ای شاهد برخی از شدیدترین و خونین‌ترین نبردهای جنگ دوم جهانی دراقیانوس آرام بود.

به‌رغم نبردهای خونین و تلفات شدید هر دو طرف، پیروزی آمریکا از همان ابتدا تضمین شده بود. برتری بسیار آمریکا در شمار سربازان و جنگ‌افزار و همچنین برتری کامل هوایی، همراه با عدم امکان عقب‌نشینی یا تقویت ژاپنی‌ها، و همچنین کمبود غذا و آذوقه برای آن‌ها، شرایط را به ضرر ژاپنی‌ها رقم می‌زد.

عکس جو رزنتال از خبرگزاری آسوشیتدپرس از برافراشتن پرچم ایالات متحده در بالای کوه ۱۶۹ متری سوریباچی در این جزیره توسط شش تفنگدار دریایی ایالات متحده به تصویری نمادین از نبرد و تلاش‌های جنگی آمریکا در اقیانوس آرام تبدیل شد. بر اساس داستان نبرد ایوو جیما تاکنون فیلم آمریکایی پرچم‌های پدران ما و فیلم ژاپنی نامه‌هایی از ایوجیما هر دو فیلم با کارگردانی کلینت ایستوود در سال ۲۰۰۶، ساخته شده‌است.

تلفات[ویرایش]

در نبرد ایوو جیما، شمار تلفات جنگی ژاپنی‌ها سه برابر تعداد کشته‌های آمریکایی‌ها بود، اما مجموع تلفات آمریکایی‌ها (کشته‌ها و مجروحان) بیشتر از جمع آمار کشته و زخمی‌های ژاپنی‌ها شد که این امر در بین نبردهای تفنگداران دریایی در اقیانوس آرام استثنا به‌شمار می‌آید.

در طی این نبرد که ۳۵ روز طول کشید از مجموع تقریباً ۲۱٬۹۰۲ نظامی ژاپنی موجود در جزیره همگی کشته شدند و تنها ۲۱۶ نفر به اسارت تفنگداران دریایی آمریکا درآمدند. تلفات نیروهای آمریکایی شامل ۶٬۸۲۱ نفر کشته و ۲۶٬۵۰۴ نفر مجروح بوده‌است.

از ۲۱۰۰۰ سرباز ژاپنی در ایوو جیما در ابتدای نبرد، تنها ۲۱۶ نفر به اسارت درآمدند که برخی از آنها فقط به این دلیل اسیر شدند که بیهوش یا زخمی شده بودند. بیشتر بقیه در عملیات کشته شدند، اما تخمین زده شده‌است که حدود ۳۰۰۰ نفر برای چندین روز پس از فتح جزیره توسط آمریکا به مقاومت در تونل‌های زیرزمینی ادامه دادند تا اینکه در نهایت تسلیم جراحات خود شدند.

پیش‌زمینه[ویرایش]

در این مقطع از جنگ، نیروهای آمریکایی پس از تسخیر جزایر ماریانا، از این جزایر به عنوان سکویی برای اعزام هواپیماهای دورپرواز بمب‌افکن بی-۲۹ برای بمباران شهرهای اصلی ژاپن استفاده کردند. اما بمب‌افکن‌های بی-۲۹ هدف هواپیماهای جنگنده کوچک ژاپنی قرار می‌گرفتند. دلیل آن نیز این بود که آمریکا در آن مقطع هنوز هواپیماهای جنگنده‌ای نداشت که تا این مسافت‌های دور بتوانند بی-۲۹ را اسکورت کنند. جزیره ایوو جیما جزیره‌ای است که حدوداً در میانه مسیر جزایر ماریانا به خاک اصلی ژاپن واقع شده و تسخیر این جزیره می‌توانست موقعیتی را پدیدآورد که بمب‌افکن‌های بی-۲۹ بتوانند از آن پس با اسکورت هواپیماهای جنگنده عملیات‌های کم‌خطرتری را به سوی شهرهای ژاپن انجام بدهند.

ژاپنی‌ها در طول جنگ از جزیره ایوو جیما برای رهگیری بمب‌افکن‌های آمریکایی در مسیر حملات بمباران خود به ژاپن استفاده کرده بودند و اکنون آمریکایی‌ها می‌توانستند از این جزیره به عنوان پایگاهی برای حملات به سرزمین اصلی ژاپن استفاده کنند.

هدف تهاجم آمریکایی‌ها در این نبرد، تصرف جزیره با دو فرودگاه صحرایی آن بود: فرودگاه جنوبی و فرودگاه مرکزی. مواضع ارتش ژاپن در جزیره به شدت مستحکم بود و با شبکه‌ای متراکم از سنگرها، مواضع توپخانه پنهان، و ۱۸ کیلومتر تونل زیرزمینی پشتیبانی می‌شد.

درگیری[ویرایش]

در ۱۹ فوریه ۱۹۴۵ در ساعت ۲ بامداد، ناوهای جنگی آمریکایی در آغاز روز شروع به گلوله‌باران جزیره کردند. پس از آن، صدها بمب‌افکن به بمباران جزیره پرداختند و پس از آن توپخانه‌های نیروی دریایی دوباره وارد عمل شدند. در ساعت ۸:۳۰ صبح، اولین گروه از ۳۰ هزار تفنگدار دریایی در سواحل ایوو جیما پیاده شدند. این تفنگداران دریایی با زمین و ساحل سختی روبه‌رو شدند متشکل از خاکستر آتشفشانی که به راحتی می‌توان روی آن لغزید و سنگربندی در آن غیرممکن بود. آن‌ها با تعجب متوجه عدم حمله دشمن به خود شدند و تا غروب تمامی ۳۰ هزار تفنگدار دریایی آمریکایی وارد این سواحل شدند.

برنامه تادامیچی کوریبایاشی، فرمانده نیروهای ژاپنی این بود که نخست اجازه دهد همه سربازان آمریکایی در کرانه‌ها پیاده شوند و سپس همه را از مواضع مرتفع هدف گلوله‌باران قرار دهد. نیروهای آمریکایی کمی بعد زیر آتش شدید ژاپنی‌های مستقز در غارها و سنگرهای آتشفشان سوریباچی در جنوب جزیره قرار گرفتند.

تیراندازی علیه پیاده‌نظام ژاپنی که به خوبی مستقر شده بودند بی فایده بود. سربازان آمریکایی ناچار بودند سنگرهای ژاپنی‌ها را یک به یک با شعله‌افکن و نارنجک از بین ببرند. در جریان نبردها ۴۰ هزار تفنگدار دیگر آمریکایی وارد جزیره شدند.

رسیدن به قله آتشفشان سوریباچی برای آمریکایی‌ها تا ۲۳ فوریه طول کشید. در ساعت ۱۰ صبح، تفنگداران دریایی از هنگ ۲۸ یک پرچم آمریکا را بر روی قله نصب کردند. این اتفاق چند ساعت بعد تکرار شد و یکی از معروف‌ترین عکس‌های جنگ جهانی دوم را رقم زد. جو روزنتال، عکاس آسوشیتدپرس، جوایز متعددی را برای این عکس از جمله جایزه پولیتزر در سال ۱۹۴۵ دریافت کرد. با این حال، هنگام برافراشته شدن پرچم، تمام مواضع دفاعی ژاپن در آتشفشان گرفته نشده بود. در روزهای بعد نبردهای شدیدی درگرفت.

منطقه ساحلی تا حدی با تصرف آتشفشان امن شد و اکنون تفنگداران دریایی و تجهیزات سنگین بیشتری به ساحل می‌آمدند. تهاجم برای کنترل فرودگاه‌ها و بقیه جزیره گسترش یافت. در هفته‌های بعد، نبرد در سراسر جزیره بسیار سخت باقی ماند. ژاپنی‌ها با شجاعت سنتی تا پای جان جنگیدند. تنها ۲۰۰ نفر از ۲۲۰۰۰ مدافع ژاپنی اسیر شدند. نیروهای متفقین ۲۱۰۰۰ تلفات را شمارش کردند که از این تعداد ۷۰۰۰ نفر کشته شده بوند. یک چهارم از جوایز مدال افتخار که به تفنگداران دریایی ایالات متحده در طول جنگ جهانی دوم اعطا شد، برای عملیات در ایوو جیما بود. در ۲۶ مارس ۱۹۴۵، جزیره امن اعلام شد.

دریاسالار چستر دبلیو نیمیتز این جنگ را این‌گونه توصیف می‌کند: «در میان مردانی که در ایوو جیما می‌جنگیدند، شجاعت غیرعادی یک ویژگی رایج بود.»

پس از این نبرد مشخص شد که قدرت باقی‌مانده هواپیماهای جنگنده ژاپنی به آن اندازه‌ای نبود که عملیات بمب‌افکن‌های بی-۲۹ را تا آن اندازه مخاطره‌آمیز کند که نیاز به قربانی کردن این تعداد سرباز برای تصرف ایوو جیما را توجیه کند. اما از سویی دیگر، تا پایان جنگ،۲۴۰۰ بمب‌افکن بی-۲۹ با ۲۷۰۰۰ خدمه در جزیره فرود اضطراری داشتند، که این امتیازی برای نیروهای آمریکایی در منطقه به‌وجود آورد.


منابع[ویرایش]

  1. PacificWrecks.com. "Pacific Wrecks".
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ ۲٫۳ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام Burrell83 وارد نشده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  3. Taki, "The History of Battles of Imperial Japanese Tanks" بایگانی‌شده در ۴ مارس ۲۰۱۶ توسط Wayback Machine.
  4. Crumley, B.L. (18 December 2012). The Marine Corps: Three Centuries of Glory. ISBN 978-1-908273-96-3. Archived from the original on 18 March 2020.
  5. The total breaks down as follows: 361 artillery pieces of 75 mm caliber or larger, 12 320 mm spigot mortars, 65 medium and light mortars, 33 naval guns, 94 anti-aircraft guns of 75 mm or larger, 200+ anti-aircraft guns of 20 mm or 25 mm, and 69 37 mm or 47 mm anti-tank guns.
  6. خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام morison وارد نشده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  7. "Survey of Allied tank casualties in World War II" بایگانی‌شده در ۱۷ ژوئیه ۲۰۱۹ توسط Wayback Machine, Technical Memorandum ORO-T-117, Department of the Army, Washington D.C. , Table 1.
  8. John Toland, The Rising Sun: The Decline and Fall of the Japanese Empire, 1936–1945 , p. 669