آتشبس کاسیبیله
ترک مخاصمات کاسیبیله (انگلیسی: Armistice of Cassibile) آتشبسی بود که در ۳ سپتامبر ۱۹۴۳ امضا شد و در ۸ سپتامبر بین پادشاهی ایتالیا و متفقین در طول جنگ جهانی دوم علنی شد.
متارکه جنگ کاسیبیله[۱] (به ایتالیایی: Armistizio di Cassibile) در ۳ سپتامبر ۱۹۴۳ بین ایتالیا و متحدین امضا شد و نشاندهنده پایان خصومتها بین آنها در طول جنگ جهانی دوم بود. این آتشبس به تأیید ویکتور امانوئل سوم و مارشال پیترو بادولیو که در آن زمان نخستوزیر ایتالیا بود، رسید. امضای این متارکه جنگ در آن روز مخفی نگه داشته شد و در ۸ سپتامبر به رسانهها اعلام گشت.
این قرارداد توسط سرلشکر والتر بدل اسمیت برای متحدین و سرتیپ جوزپه کاستلانو برای ایتالیا، در نشستی در یک اردوگاه نظامی متحدین در کاسیبیله در سیسیل که به تازگی توسط متحدین اشغال شده بود، امضا شد. آلمان نازی که انتظار داشت ایتالیاییها با متحدین صلح کنند، با حمله به نیروهای ایتالیایی در ایتالیا، جنوب فرانسه، یونان، یوگسلاوی، دودکانس و آزاد کردن بنیتو موسولینی در ۱۲ سپتامبر واکنش نشان داد. نیروهای مسلح ایتالیا در شمال و مرکز کشور به زور منحل شدند و بیشتر خاک ایتالیا توسط آلمانیها اشغال شد که یک دولت دستنشانده به نام جمهوری اجتماعی ایتالیا به رهبری موسولینی تأسیس کردند. پادشاه، دولت ایتالیا و بیشتر نیروی دریایی به جنوب ایتالیا تحت حفاظت متحدین گریختند. یک جنبش مقاومت ایتالیا نیز در مناطق تحت اشغال آلمان شکل گرفت.
پیشزمینه
[ویرایش | اشتراکگذاری]
پس از تسلیم نیروهای محور در نبرد شمال آفریقا در ۱۳ مه ۱۹۴۳، متحدین در ۱۶ مه رم را بمباران کردند، در ۱۰ ژوئیه به سیسیل حمله کردند و برای پیاده شدن در خاک اصلی ایتالیا آماده شدند.
در بهار ۱۹۴۳، بنیتو موسولینی، دیکتاتور ایتالیا که نگران وضعیت فاجعهبار ارتش ایتالیا در جنگ بود، چندین شخصیت را از دولت برکنار کرد که به نظر او نسبت به ویکتور امانوئل سوم وفادارتر از رژیم فاشیستی بودند.
برای کمک به اجرای نقشه برکناری، پادشاه از دینو گراندی (نخستین کنت موردانو)، یکی از اعضای برجسته سلسلهمراتب فاشیست که در جوانی تنها جایگزین معتبر برای موسولینی به عنوان رهبر حزب ملی فاشیست در نظر گرفته میشد، کمک خواست. پادشاه همچنین به دلیل سوءظن به اینکه ایدههای کنت موردانو درباره فاشیسم ممکن است ناگهان تغییر کند، انگیزه داشت. سفرای مختلف، از جمله خود پیترو بادولیو، امکان مبهم جانشینی موسولینی به عنوان دیکتاتور را پیشنهاد کردند.
شورشیان مخفی بعداً جوزپه بوتای، یکی دیگر از اعضای عالی مدیریت فاشیست و وزیر فرهنگ، و گالئاتسو چانو (دومین کنت کورتلازو و بوکاری)، دومین مرد قدرتمند حزب فاشیست و داماد موسولینی را درگیر کردند. توطئهگران یک «دستور کار» برای جلسه بعدی شورای عالی فاشیسم (Gran Consiglio del Fascismo) تدوین کردند که حاوی پیشنهادی برای بازگرداندن کنترل مستقیم سیاست به پادشاه بود. پس از تشکیل شورا در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳، با رأی اکثریت «دستور کار» تصویب شد و سپس موسولینی برای ملاقات با پادشاه فراخوانده و از سمت نخستوزیری برکنار شد. موسولینی هنگام خروج از جلسه توسط «کارابینیری» بازداشت و به جزیره پونزا منتقل شد. بادولیو رئیس شورای وزیران یا نخستوزیر ایتالیا شد. با این حال، به گراندی گفته شده بود که ژنرال دیگری با ویژگیهای شخصی و حرفهای برجستهتر (مارشال انریکو کاویلیا) این سمت را بر عهده خواهد گرفت. در ۲۷ ژوئیه، دولت اول بادولیو با ممنوع کردن تمام سازمانهای فاشیستی در سراسر ایتالیا و همچنین انحلال حزب ملی فاشیست و سایر عناصر مرتبط با آن، اقداماتی را آغاز کرد.
انتصاب بادولیو موقعیت ایتالیا را به عنوان متحد آلمان در جنگ تغییر نداد. با این حال، بسیاری از کانالها به دنبال پیمان صلح با متحدین بودند. در همین حال، آدولف هیتلر چندین لشکر را به جنوب آلپ فرستاد، رسماً برای کمک به دفاع از ایتالیا در برابر پیادهنظام متحدین، اما در واقع برای کنترل کشور.
سه ژنرال ایتالیایی (از جمله سرتیپ جوزپه کاستلانو) به طور جداگانه به لیسبون فرستاده شدند تا با دیپلماتهای متحدین تماس بگیرند. با این حال، برای شروع روند، متحدین باید تعیین میکردند که مقتدرترین فرستاده کیست و سه ژنرال در مورد اینکه چه کسی بالاترین مقام را دارد، شروع به مشاجره کرده بودند. در نهایت، به کاستلانو اجازه داده شد تا با متحدین در سفارت بریتانیا صحبت کند تا شرایط آتشبس ایتالیا را تعیین نماید. در میان نمایندگان متحدین، سفیر بریتانیا در پرتغال، سر رونالد هیو کمبل، و دو افسر ارشد اعزامی توسط دوایت آیزنهاور حضور داشتند: سرلشکر والتر بدل اسمیت (ارتش آمریکا، رئیس ستاد آیزنهاور) و سرتیپ کنت استرانگ (ارتش بریتانیا، دستیار رئیس ستاد آیزنهاور در امور اطلاعات).
در ۲۷ اوت، ژنرال کاستلانو به ایتالیا بازگشت و سه روز بعد، بادولیو را در جریان درخواست متحدین برای نشستی در سیسیل که توسط سفیر بریتانیا در واتیکان پیشنهاد شده بود، قرار داد.
برای تسهیل ارتباط بین متحدین و دولت ایتالیا، یک مامور اسیر شده سازمان عملیات ویژه بریتانیا (SOE) به نام دیک مالابی از زندان ورونا آزاد و مخفیانه به کاخ کوئیرینال منتقل شد. برای آلمانیها حیاتی بود که از هرگونه پیشنهاد تسلیم ایتالیا بیاطلاع بمانند و SOE امنترین روش در آن شرایط بود.[۲]
شرایط
[ویرایش | اشتراکگذاری]بادولیو هنوز فکر میکرد که امکان به دست آوردن شرایط مساعد در ازای تسلیم وجود دارد. او به کاستلانو دستور داد اصرار کند که هرگونه تسلیم ایتالیا مشروط به پیاده شدن نیروهای متحدین در خاک اصلی ایتالیا باشد. متحدین در آن زمان فقط سیسیل و برخی جزایر کوچک را در اختیار داشتند.
در ۳۱ اوت، سرتیپ کاستلانو با هواپیما به ترمینی ایمرزه در سیسیل رسید و به کاسیبیله، شهرکی در نزدیکی سیراکوز منتقل شد. به زودی مشخص شد که دو طرف در مذاکرات مواضع نسبتاً متفاوتی اتخاذ کردهاند. کاستلانو بر درخواست دفاع از خاک ایتالیا در برابر واکنش اجتنابناپذیر «ورماخت» آلمان پس از امضا پافشاری کرد. در مقابل، او فقط وعدههای مبهمی دریافت کرد، از جمله پرتاب یک لشکر چترباز بر فراز رم. علاوه بر این، این اقدامات قرار بود همزمان با امضا انجام شود، نه پیش از آن، آنطور که ایتالیاییها میخواستند.
روز بعد، کاستلانو توسط بادولیو و همراهانش پذیرفته شد. وزیر امور خارجه ایتالیا، رافائل گواریلیا، اعلام کرد که شرایط متحدین باید پذیرفته شود. ژنرالهای دیگر مانند جاکومو کاربونی استدلال کردند که سپاه مستقر در اطراف رم به دلیل کمبود سوخت و مهمات برای محافظت از شهر کافی نیست و متارکه جنگ باید به تعویق بیفتد. بادولیو در جلسه اظهار نظری نکرد. بعد از ظهر، او نزد پادشاه رفت که تصمیم گرفت شرایط آتشبس را بپذیرد.
امضا
[ویرایش | اشتراکگذاری]
یک تلگرام تأیید به متحدین ارسال شد. با این حال، این پیام توسط «ورماخت»، نیروهای مسلح آلمان که از مدتها قبل مشکوک شده بودند ایتالیا به دنبال آتشبس جداگانه است، رهگیری شد. آلمانیها با بادولیو تماس گرفتند و او مکرراً وفاداری تزلزلناپذیر ایتالیا به متحد آلمانی خود را تأیید کرد. آلمانیها به اطمینانبخشیهای او شک کردند و ورماخت شروع به طراحی یک نقشه مؤثر، عملیات آکسه، برای کنترل ایتالیا به محض تغییر وفاداری دولت ایتالیا به سمت متحدین کرد.
در ۲ سپتامبر، کاستلانو دوباره با دستور تأیید پذیرش شرایط متحدین راهی کاسیبیله شد. او هیچ مجوز کتبی از بادولیو، رئیس دولت ایتالیا، نداشت؛ چرا که بادولیو میخواست تا حد امکان خود را از شکست قریبالوقوع کشورش دور نگه دارد.
مراسم امضا در ساعت ۱۴:۰۰ روز ۳ سپتامبر آغاز شد. کاستلانو و بدل اسمیت متن پذیرفته شده را به ترتیب به نمایندگی از بادولیو و ژنرال آیزنهاور امضا کردند. متارکه جنگ شامل این بود که تمام نیروهای زمینی، هوایی و دریایی ایتالیا باید خصومتها را علیه متحدین متوقف کنند. ماموریت بمباران رم توسط ۵۰۰ هواپیما در آخرین لحظه متوقف شد که انگیزه آیزنهاور برای تسریع روند آتشبس بود. هارولد مکمیلان، وزیر نماینده دولت بریتانیا در ستاد متحدین، به وینستون چرچیل اطلاع داد که متارکه جنگ «بدون هیچ گونه اصلاحاتی» امضا شده است.
جستارهای وابسته
[ویرایش | اشتراکگذاری]منابع
[ویرایش | اشتراکگذاری]- ↑ Howard McGaw Smyth, "The Armistice of Cassibile", Military Affairs 12:1 (1948), 12–35.
- ↑ Marks, Leo (1998). Between Silk and Cyanide. London: HarperCollins. chapter 47. ISBN 0-00-255944-7.
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Armistice of Cassibile». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۱۰ ژانویه ۲۰۲۲.
پیوند به بیرون
[ویرایش | اشتراکگذاری]
- ایتالیا در ۱۹۴۳ (میلادی)
- ایتالیا در سده ۲۰ (میلادی)
- ترک مخاصمهها
- روابط ایالات متحده آمریکا و ایتالیا
- سپتامبر ۱۹۴۳ (میلادی)
- سیاست جنگ جهانی دوم
- کارزار ایتالیا
- معاهدههای پادشاهی ایتالیا (۱۹۴۶–۱۸۶۱)
- معاهدههای جنگ جهانی دوم
- معاهدههای صلح اتحاد جماهیر شوروی
- معاهدههای صلح ایالات متحده آمریکا
- معاهدههای صلح ایتالیا
- معاهدههای صلح بریتانیا
- معاهدههای صلح فرانسه
- معاهدههای لازمالاجرا در ۱۹۴۳ (میلادی)
- معاهدههای مصوبشده در ۱۹۴۳ (میلادی)
- سیاست در ۱۹۴۳ (میلادی)
- دوایت آیزنهاور
- روابط ایتالیا و بریتانیا