پادشاهی عربی سوریه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
پادشاهی عربی سوری
0.2em
al-Mamlakah al-‘Arabīyah al-Sūriyya
پادشاهی مشروطه

۱۹۱۸–۱۹۲۰
 

 

پرچم

پادشاهی عربی سوری با مرزبندی رسمی، و مناطق زیر پوشش این دولت (بعضی از قسمت‌ها به دلیل اشغال مستقیم از طرف فرانسه و بریتانیا ممکن است امروزه جزء این کشور نباشد)
پایتخت دمشق
زبان‌(ها) عربی (زبان رسمی)
ساختار سیاسی پادشاهی مشروطه
پادشاه
 - ۱۹۲۰ فیصل یکم
نخست‌وزیر
 - ۱۹۲۰ رضاپاشا الرکابی
 - ۱۹۲۰ هاشم الاتاسی
دوره تاریخی زمان بین دوجنگ جهانی
 -  شروع انقلاب بزرگ عربی ۱۰ ژوئن ۱۹۱۶
 - شروع زمان فیصل ۱۹۱۸
 - افتتاح کنگره مردم سوریه ۱۹ ژوئن ۱۹۱۹
 - بیعت با پادشاه فیصل یکم ۸ مارس ۱۹۲۰
 - جنگ میسلون ۲۴ ژوئیه ۱۹۲۰
 - خارج شدن پادشاه فیصل از سوریه ۲۸ ژوئیه ۱۹۲۰
 - انقراض ۱۹۲۰
مساحت ۳۹۱۱۰۰کیلومترمربع (۱۵۱٬۰۰۵مایل‌مربع)
یکای پول پول رسمی: دینار سوریه

پول‌های رایج: لیره ترک و پوند مصر و فرانک فرانسه

امروزه بخشی از  سوریه
 لبنان
 اردن
 حکومت خودگردان فلسطین
 اسرائیل
 عراق
 ترکیه

پادشاهی عربی سوری (به عربی: المملكة العربية السورية) اولین دولت مستقل سوریه بعد از شکست امپراتوری عثمانی پس از انقلاب بزرگ عربی و پایان جنگ جهانی اول است. حدود نظریه این دولت سوریه عثمانی یعنی سرزمین شام کنونی را شامل می‌شود. فیصل یکم در رأس این حکومت در بین سال‌های ۱۹۱۸–۱۹۲۰ به عنوان امیر و بعد از اعلام استقلال در ۸ مارس ۱۹۲۰ به عنوان پادشاه قرار داشت. اعلام استقلال به وسیلهٔ هیئت قانونی که متشکل از نمایندگان سرشناس مناطق مختلف سوریه، در سال ۱۹۱۹ بود که بعدها، به اسم «کنگره مردم سوریه» شناخته شد انجام گرفت. این دولت اولین حکومت قانونیه سوریه در دوران معاصر است. متن قانون به عنوان «قانون اساسی» شناخته شد که طبق گفتهٔ این قانون؛ کشور سوریه باید دارای پادشاهی مشروطه، تمرکززدایی، برخورداری از آزادی سیاسی اقتصادی، محترم شمردن ادیان و برابری بین شهروندان باشد.

با وجود اینکه فیصل یکم در قرارداد فیصل ژرژ کلمانسو قیمومت فرانسه بر سوریه را پذیرفته بود نیروهای متفقین این دولت را به رسمیت کامل نشناخت و پس از تحولاتی که بعدها اتفاق افتاد و دیدگاه فرانسه نسبت به فیصل به صفت «متحد بریتانیا»، باعث شد که فرانسه به سوریه حمله کند و پس از سه روز و شکست سوری‌ها در جنگ میسلون در تاریخ ۲۸ ژوئیه ۱۹۲۰، این پادشاهی را منحل و فیصل را هم تبعید کردند.[۱]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. المسألة السوریة المزدوجة، میشیال کریستیان دافت، ترجمة جبرائیل البیطار، مطبوعات وزارة الدفاع، دمشق 1987. ص.45