نبرد اقیانوس اطلس (۱۹۳۹–۱۹۴۵)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
نبرد آتلانتیک
بخشی از جنگ جهانی دوم
Officers on the bridge.jpg
افسران بر روی عرشه ناوشکن بریتانیا در حال نگهبانی با نگاه دقیق به بیرون برای پیدا کردن زیردریایی‌های دشمن، ۱۹۴۱م
تاریخ۳ دسامبر ۱۹۳۹ تا ۷ مه ۱۹۴۵
مکان
نتیجه پیروزی متفقین
طرفین درگیر
Flag of the United Kingdom.svg پادشاهی متحده بریتانیا *Dominion of Newfoundland Red Ensign.svg جزیره نیوفاوندلند
Flag of Canada 1921.svg کانادا
Flag of Norway.svg نروژ
Flag of Poland.svg لهستان
Flag of Free France (1940-1944).svg فرانسه آزاد
Flag of Belgium.svg بلژیک
Flag of the Netherlands.svg هلند
US flag 48 stars.svg آمریکا (۱۹۴۱–۱۹۴۵)
Flag of Germany 1933.svg آلمان نازی
Flag of Italy (1861-1946) crowned.svg ایتالیا (۱۹۴۰–۱۹۴۳)
قوا
۱۱٬۴۰۰ کشتی جنگی ۱٬۱۵۰ کشتی جنگی
تلفات و ضایعات

۳۰٬۲۶۴ دریانورد بازرگان
۳٬۵۰۰ کشتی بازرگانی
۱۷۵ کشتی جنگی

۱۱۹ هواپیما

۲۸٬۰۰۰ دریانورد

۷۸۳ زیردریایی

نبرد آتلانتیک طولانی‌ترین رشته عملیات نظامی جنگ جهانی دوم بود.

چرچیل این واژه را در ۶ مارس ۱۹۴۱م برای توصیف نبردهایی که برای نگهداری و مهار راه‌های حیاتی بریتانیا به جهان خارج در جریان بود، به کار گرفت. در این نبردها که از آغاز تا پایان جنگ جهانی دوم در اروپا ادامه داشت آلمانی‌ها با یورش به کشتی‌ها و زیردریاییها و با بمباران و مینگذاری به وسیله زیردریایی، آسیب‌های زیادی به دشمن وارد کردند.[۱]

در سال ۱۹۴۲م متفقین ماهانه به‌طور میانگین ۹۶ کشتی از دست می‌دادند. در تابستان همان سال ایده اسکورت کشتی‌ها در کرانه‌های آمریکا، از تهدید زیردریایی‌های آلمانی کاست ولی در آب‌های میان آمریکا و اروپا خطر همچنان وجود داشت. در مارس ۱۹۴۳م زیردریایی‌های آلمانی ۱۰۸ کشتی بازرگانی را غرق کردند در حالی که خودشان فقط یک فروند کشتی از دست دادند. دو ماه پس از آن اقدام‌های انگلیس و آمریکا مؤثر افتادند، ایجاد پایگاه نیروی هوایی در ایسلند، استفاده از ناوهای هواپیمابر برای اسکورت کشتی‌ها، گسترش رادار و گسترش ناوشکنها سبب وارد آمدن تلفات سنگینی بر زیردریایی‌های آلمانی شد. آلمانی‌ها در مقابل به بهبود وضع زیردریایی‌ها پرداختند ولی در ادامه جنگ دیگر نتوانستند مانند سال ۱۹۴۲م بر متفقین فشار آورند. در آخرین سال جنگ ماهانه به‌طور میانگین تنها ۱۲ کشتی بازرگانی متفقین غرق می‌شدند.[۱]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ فرهنگ تاریخ جلد اوّل، ترجمهٔ احمد تدین، شهین احمدی، مؤسسه انتشارات آگاه، تابستان ۱۳۶۹، ص. ص۱۴