هندریک لورنتز

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
هندریک آنتون لورنتز
Hendrik Antoon Lorentz
Hendrik Antoon Lorentz.jpg
هندریک لورنتز
متولد ۱۸ ژوئیه ۱۸۵۳
آرنهم,  هلند
مرگ ۴ فوریه ۱۹۲۸
هارلم,  هلند
ملیت هلندی
رشته فعالیت فیزیک
محل کار دانشگاه لیدن
استاد راهنما پیتر رایکه
دلیل شهرت کشف اثر زیمان
جوایز Nobel prize medal.svg جایزه نوبل فیزیک (۱۹۰۲)
مدال کاپلی (۱۹۱۸)
مدال فرانکلین (۱۹۱۷)

هندریک آنتون لورنتز (به هلندی: Hendrik Antoon Lorentz) (زاده ۱۸ ژوئیه ۱۸۵۳ - درگذشته ۴ فوریه ۱۹۲۸) فیزیکدان هلندی بود که در سال ۱۹۰۲ جایزه نوبل را بصورت مشترک با پیتر زیمان بخاطر کشف اثر زیمان برنده شد.

تبدیلات لورنتز که بعداً آلبرت اینشتین برای توصیف فضا و زمان از آن بهره گرفت از کارهای هندریک لورنتز است. کارهای لورنتز بیشتر در زمینه پژوهش نظری در مورد ویژگی‌های الکترومغناطیسی ماده بود. وی به این نتیجه رسید که اندازه اجسام تحت تأثیر سرعت و جرم آن‌ها قرار دارد. او هم‌چنین این‌گونه فرض کرد که سرعت نور بالاترین سرعت ممکن است. لورنتز با این کار بنیادهای نظریه نسبیت ویژه انیشتین را پی‌ریزی کرد.

آلبرت انیشتین به لورنتز به دیده تحسین می‌نگریست.

منابع[ویرایش]

  • «امروز در تاریخ»(فارسی). بازبینی‌شده در ۲۲ خرداد ‍۱۳۸۷. 
  • G.L. de Haas-Lorentz (ed.): H.A. Lorentz. Impressions of his life and work, Amsterdam, 1957