پیوتر کاپیتسا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
پیوتر لئونیدوویچ کاپیتسا
Pyotr L Kapitsa Russian physicist 1964.jpg
متولد ۸ ژوئیه ۱۸۹۴
کرونشتات، امپراتوری روسیه
مرگ ۸ آوریل ۱۹۸۴
مسکو , شوروی
شهروند روسیه، شوروی
ملیت روسی
دلیل شهرت ابرشاره و قانون کاپیتزا
جوایز نشان فارادی (۱۹۴۲)
مدال فرانکین (۱۹۴۴)
جایزه نوبل فیزیک (۱۹۷۸)

پیوتر لئونیدوویچ کاپیتسا (به روسی:Пётр Леони́дович Капи́ца و به رومانیایی:Petru Căpiţă؛۸ ژولای ۱۸۹۴-۸ آوریل ۱۹۸۴) یک فیزیک‌دان و برنده جایزه نوبل فیزیک شوروی/روسی-مولداوی است.

کاپیتسا در شهر کرونشتات زاده شد و در سال ۱۹۱۸ از دانشگاه فنی سنت پیترزبورگ فارغ تحصیل شد. او بیش از ۱۰ سال با ارنست رادرفورد در آزمایشگاه کاوندیش در کمبریج کار کرد. او در سال ۱۹۲۰ فنونی را به اجرا درآورد تا یک میدان مغناطیسی بسیار قدرتمند بسازد و برای این کار جریان الکتریکی بسیار قدرتمندی را در بازه زمانی کوتاه به الکترومغناطیس با هسته هوا وارد کرد. در سال ۱۹۲۸ او وابستگی خطی مقاومت در میدان الکتریکی برای فلزهای مختلف را در میدان‌های قدرتمند مغناطیسی کشف کرد.

او از نزدیکترین دوستان پل دیراک بود.

منابع[ویرایش]

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Pyotr Kapitsa»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۲ مهر ۱۳۸۹).