ریاضیات نسبیت عام

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

ریاضیات نسبیت عام به ساختارها وروشهای ریاضیاتی گوناگونی گفته می شود که در مطالعه و فمولبندی نظریه نسبیت عام آلبرت اینشتین به کار می روند. ابزار اصلی در این نظریه هندسی، میدانهای تانسوری هستند که بر روی یک خمینه شبه ریمانی که فضازمان را نمایش می دهد، تعریف می شوند.

چرا تانسور؟[ویرایش]

اصل هموردایی عام بیان می کند که قوانین فیزیک باید در همه چارچوبهای مرجع شکل ریاضی یکسانی داشته باشند؛ و یکی از نظریه های محوری در ایجاد نسبیت عام بود. واژه "هموردایی عام" در فرمولبندیهای نخستین نظریه نسبیت به کار رفته بود. اگرچه هموردایی عام ویژگی تعریف کننده نسبیت عام نبست و برسر وضعیت کنونی آن در نسبیت عام اختلاف نظر هست، ویژگی ناوردایی قوانین فیزیکی که از اصل نتیجه می شد و همچنین هندسی بودن (هندسه هایی که اقلیدسی نیستند)) ماهیت نظریه پیشنهاد می دادند که نسبیت عام باید به زبان تانسورها فرمولبندی شود.