ناوردایی گالیله‌ای

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

ناوردایی گالیله ای یا نسبیت گالیله ای بیان می کند که قوانین حرکت در تمام چارچوبهای لخت یکسان هستند. گالیلئو گالیله نخستین بار در سال ۱۶۳۲ در کتاب گفتگو در باب دو سامانه بزرگ جهان توصیف نمود. او در این توصیف از مثال یک کشتی استفاده نمود که با سرعت ثابت وبدون تکان در یک دریای آرام در حال حرکت است و هر ناظری که در پایین عرشه قرار دارد نمی تواند بگوید که آیا کشتی در حال حرکت ویا ثابت است.

منبع[ویرایش]

ویکیپدیای انگلیسی