نظریه کالوزا-کلین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

نظریه کالوزا-کلین (به انگلیسی: Kaluza-Klein theory) در فیزیک مدلی است که به دنبال یکپارچه سازی نیروهای بنیادی گرانش و الکترومغناطیس می باشد. این نظریه نخستین بار در سال ۱۹۲۱ انتشاریافت. این نظریه توسط ریاضیدانی به نام تئودور کالوزا که نسبیت عام را به فضازمان پنج بعدی گسترش داده بود، پیشنهاد شد. معادلات حاصل را می توان به مجموعه هایی از معادلات دسته بندی کرد که یکی از این دسته ها هم ارز معادلات میدان اینشتین است، دسته دیگری هم ارز معادلات ماکسول برای میدان الکترومغناطیسی است و دسته آخر نیز یک میدان نرده ای اضافی است که امروزه "رادیون" خوانده می شود.