قروه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: شرقی‌۴۷°۴۸′ شمالی‌۳۵°۱۰′ / °۴۷٫۸شرقی °۳۵٫۱۷شمالی / ۴۷٫۸;۳۵٫۱۷

قروه
Sarab.jpg
کشور Flag of Iran.svg ایران
استان کردستان
شهرستان قروه
بخش مرکزی
نام(های) قدیمی اسفندآباد
مردم
جمعیت ۶۵٬۸۴۲ نفر[۱]
زبان‌ گفتاری

کردی[۲] ،

ترکی[۳]
مذهب شیعه[۴] ، سنی[۴]
جغرافیای طبیعی
مساحت 4628
ارتفاع از سطح دریا 1900
اطلاعات شهری
پیش‌شماره تلفنی 0872
وبگاه فرمانداری قروه

قُروه یکی از شهرهای استان کردستان و مرکز شهرستان قروه است. این شهر در ۹۳ کیلومتری شرق سنندج و در دشت وسیعی قرار گرفته‌است. رشد و توسعهٔ قروه در طول سال‌های اخیر در امتداد جادهٔ سنندج-همدان انجام پذیرفته‌است. این شهر پیش‌تر باعنوان اسفندآباد شناخته می‌شده‌است.[۴]

قروه در منطقه‌ای کوهستانی واقع شده و اغلب کوه‌های پیرامون آن در بیش‌تر ماه‌های سال پوشیده از برف‌اند. از مهم‌ترین کوه‌های این شهر می‌توان به بدر، پریشان، پنجه‌علی (پنجه)، حاج‌آقا، قره‌یارکه، قلوز و کولاره اشاره کرد.

رود شور مهم‌ترین رود قروه بوده و آب این رود به همراه سایر رودهای منطقه به قزل‌اوزن می‌ریزد. از سایر رودهای قروه می‌توان اوزون، تلخه‌رود، تهماسب‌قلی و قره‌چای را نام برد.

محتویات

مردم [ویرایش]

مردم شهر قروه به زبان های کردی و ترکی صحبت می‌کنند .[۵] برپایهٔ سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۸۵ خورشیدی، جمعیت قروه در این سال بالغ بر ۶۵٬۸۴۲ نفر بوده که از این تعداد، ۳۲٬۴۴۶ نفر مرد و ۳۳٬۳۹۶ نفر زن بوده‌اند. هم‌چنین شمار خانوارهای ساکن این شهر، ۱۶٬۳۰۹ خانوار بوده‌است.[۱]

کشاورزی [ویرایش]

دشت قروه از مناطق حاصل‌خیز و مستعد کشاورزی بوده و انگور، جو، چغندر، سیب‌زمینی، صیفی‌جات، گندم و یونجه از مهم‌ترین محصولات آن به‌شمار می‌رود. همین وضعیت جلوی مهاجرت‌های بی‌رویه از این شهر و روستاهای تابع‌اش را گرفته‌است؛ به گونه‌ای که منبع اصلی درآمد مردم قروه کشاورزی و نیز در برخی موارد دامداری است.[۴]

صنعت و معدن [ویرایش]

قروه سه شهرک صنعتی به نام‌های آونگان، دلبران و سه‌راهی میهم را در خود جای داده‌است؛ همچنین ۸۰ واحد صنعتی در این شهر مشغول به فعالیت‌اند.[۴]

قروه معادن سنگ و طلای بسیاری را در خود جای داده و نیاز منطقه به سنگ‌های مختلف را تأمین می‌کند. معادن مختلف آنتیموان، پوکهٔ معدنی، شن کوهی، گرانیت، ماسهٔ کوهی، مرمر و مرمریت در این شهر قرار گرفته‌اند. همچنین از مهم‌ترین سنگ‌های معدنی استخراجی از معادن این شهر می‌توان به چینی سفید، کریستال و گرانیت اشاره کرد.[۴]

تعداد کارگاه‌های استخراج معدن قروه در سال ۱۳۸۳ خورشیدی، بالغ بر ۴۶ کارگاه بوده که این کارگاه‌ها مسئولیت استخراج معادن این منطقه را برعهده داشته‌اند. در سال ۱۳۸۴ خورشیدی، شرکت استرالیایی ریوتیتنو یکی از معادن بزرگ طلا را در منطقهٔ داش‌کسن در غرب قروه کشف کرد. پروانه بهره برداری این معدن اکنون با نام ساریگونی صادر شده است و دو شرکت داخلی با همکاری یک شرکت قزاقستانی در حال آماده سازی این معدن به منظور بهره برداری از آن هستند.[۴]

جای‌های دیدنی [ویرایش]

دریاچهٔ سراب.
فرح دیبا در دیدار از قروه.
طرح جامع شهر قروه در سال ۱۳۵۲ خورشیدی.

جای‌های دیدنی قروه:

  • چشمه باد معروف با کانیبا واقع در میهم سفلی
  • آرامگاه شیدای نازار.
  • امامزاده سید جمال‌الدین باباگرگر.
  • پارک رضوان.
  • پارک شهید بهشتی.
  • پل فرهادآباد.
  • جزیرهٔ سراب‌کوثر.
  • چشمهٔ باباگرگر.
  • چشمهٔ سرانجیک.
  • چشمهٔ وینسار.
  • حمام قصلانو.
  • منطقهٔ خالصه.
  • منطقهٔ سنگ‌سیاه.
  • منطقهٔ فرهادتراش.
  • منطقهٔ مانگاودول و سیفه.
  • منطقه آبشارهای سنگین آباد.

جستارهای وابسته [ویرایش]

پیوند به بیرون [ویرایش]

منابع [ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ «نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۸۵ خورشیدی». درگاه ملی آمار. بازبینی‌شده در ‏۲۸ مارس ۲۰۱۰. 
  2. [۱]
  3. [۲]
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ ۴٫۲ ۴٫۳ ۴٫۴ ۴٫۵ ۴٫۶ «معرفی شهرستان». وبگاه فرمانداری قروه. بازبینی‌شده در ‏۱۰ مهٔ ۲۰۱۲. 
  5. مرجع شهرهای ایران