اسدآباد (همدان)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
اسدآباد
Asadabad.JPG
کشور Flag of Iran.svg ایران
استان همدان
شهرستان اسدآباد
نام(های) قدیمی سعدئوآ
مردم
جمعیت ۵۵،۰۲۴ نفر در سال ۱۳۹۰ [۱]
اطلاعات شهری
پیش‌شماره تلفنی ۰۸۱۲
خوش آمایی

اسدآباد یکی از شهرهای استان همدان و مرکز شهرستان اسدآباد در مجاورت استان کرمانشاه قرار دارد. بجز محلات و شهرک‌های جدید بافت اصلی شهر شامل چند محله است: محله میدان، در گاراژ، قلعهٔ بالا، سیدان، سر ویر، محمود بیگی و سیامکی جزء این محله‌هاست. هنوز آثار خانه‌های قدیمی و کوچه باغها در بعضی از آنها باقی و پیداست.

قدمت قدیمی‌ترین شهرک اسدآباد، به بیشتر از دو دهه نمی‌رسد. در سالهای گذشته و به تناسب رشد جمعیت این شهر، چند شهرک در اطراف آن ساخته شده‌است. شهرک شهید قندی بزرگترین و قدیمی‌ترین آنهاست. شهرک‌های فرهنگیان، سید احمد، شهرداری و شهید خزائی، به ترتیب اهمیت و جمعیت، شهرک‌های دیگر اسدآباد هستند.

محلات وشهرک‌ها[ویرایش]

بافت اصلی شهر شامل چند محله‌است. محله میدان، در گاراژ، قلعهٔ بالا، سیدان، سرویر، محمود بیگی و سیامکی بعضی از این محله هاست. هنوز آثار خانه‌های قدیمی و کوچه باغها در بعضی از آنها باقی و پیداست.

قدمت قدیمی‌ترین شهرک اسدآباد، به بیشتر از سه دهه نمی‌رسد. در سالهای گذشته و به تناسب رشد جمعیت این شهر، چند شهرک در اطراف آن ساخته شده‌است. شهرک شهید قندی بزرگترین و قدیمی‌ترین آنهاست. شهرک‌های فرهنگیان، سید احمد، شهرداری و شهید خزائی، به ترتیب اهمیت و جمعیت، شهرک‌های دیگر اسدآباد هستند.

پیشینه تاریخی[ویرایش]

تعدادی از ایل آذری زبان افشاردر زمان سلجوقیان به این منطقه کوچ کردند و سپس نادر شاه افشار گروه دیگری از افشارها را به این منطقه وارد کرد به همین علت به اسدآباد افشار نیز معروف است

اسدآباد شهری است که به فرمان سعدوقاص تقریباً در محل امروزی شهر بنام سعدآباد بنا شده که همین اسدآباد کنونی می باشد.این شهر زادگاه سید جمال‌الدین اسدآبادی نیزاست.

مردم[ویرایش]

اسدآباد، شهری است در غرب استان همدان. شاید اسدآباد به لحاظ ترکیب جمعیتی در ایران کم نظیر باشد. در محدودهٔ این شهرستان روستاهای همجواری هستند که متعلق به دو گروه زبانی متفاوت می باشند. هر چند زبان ساکنان اصلی شهر اسدآباد فارسی است. بعد از انقلاب اسلامی، مهاجرت ترکها و کردهای روستاهای مجاور به این شهر سرعت بیشتری گرفته، عموماً اهالی هر روستا در یکی از محله‌های حاشیه شهر و اتفاقاً در منتهی‌الیه مسیر مواصلاتی آن روستا به شهر ساکن شده‌اند. برای مثال اهالی روستای خاکریز در محدوده «چهارراه خاکریز»، اهالی روستای شیرزلی، در ابتدای جاده منتهی به این روستا، واقع در بلوار کشاورز، و به همین ترتیب اهالی روستاهای ترخین آباد، ملحمدره و بیاج در خیابان رفسنجانی، و اهالی روستاهای خنداب و قاسم آباد در محله پشت بیمارستان ساکن شده‌اند.

تراکم جمعیتی شهرستان اسدآباد، به نظر بالاتر از متوسط کشور است. روستاهای نسبتاً زیادی در اطراف این شهر پراکنده‌اند. اهالی این روستاها عمدتاً به زبان‌های آذری، کردی و چند آبادی هم به زبان‌های لری و لکی صحبت می کنند. جنت آباد، گذرکجین، بادخوره، مزرعه بید، دهنوش,دهبزان، خاکریز، چنارعباس خان، ملحمدره، بیاج، هودرج و ترخین آباد، آجین، بوجین، سیراوند بهراز روستاهای آذری زبان هستند؛ آبادی‌های قاسم آباد (به زبان آذری ، کردی ، لری و لکی صحبت می کنند)، موسی آباد،یوسف اباد و[لک لک]]، چشمه علی (چهچه قلی)، شمس آباد، کَمک، چارق، آقاجان بلاغی، امین آباد، سمیران، دهنو، ماوا،علی آباد، ایوراع،قره بلاغ، محمدآباد، حسن آباد، قره کن، ملاولی، دهبور، ده سفید، سوتپه، آهوتپه، طویلان علیا، طویلان سفلی، حیدرآباد و نادرآباد روستاهای کرد زبان هستند؛ چنار شیخ، حسین آباد و ویرایی (شیرزلی)، لر زبان هستند؛ و وندرآباد و خنداب و قاسم آباد هم لکی صحیت می کنند.

جاذبه‌های گردشگری[ویرایش]

در اسدآباد حدود ۱۱۰ جاذبهٔ گردشگری وجود دارد که ۵۲ عدد آن در آثار ملی و حتی جهانی ثبت شده است که بعضی از آنها حدود ۶ تا ۷ هزار سال قدمت دارند. جاذبه‌های توریستی اسدآباد عبارتند از: کتیبه آقاجان بلاغی، حمام گلستان، بنای یادبود سیدجمال الدین اسدآبادی، مسجد سلطانی (مسجد جامع)، پل شکسته خسروآباد، روستای ملهمدره، دربند، دره ی خنداب، بهمن دره، گردنهٔ اسدآباد، پارک جنگلی، آب انبار شاه عباس و تالاب پیر سلیمان[۲]. با وجود سالها زندگی در این شهر، بار اول بود که نام حمام گلستان را می شنوم. درباره حمام گلستان می خوانیم: این حمام در محله «در کاروانسرا» واقع شده است . زمان ورود به حمام با فضایی ۶ ضلعی که سقفی گنبدی شکل دارد مواجه می شوید. قبل از حمام رخت کنی هشت ضلعی وجود دارد که به آن «سربینه» می گویند. در این حمام حوضچه‌هایی با آب سرد و گرم وجود داشته است. در بنای این حمام آجر، گچ و مرمر به کار رفته است. به احتمال زیاد ساخت این حمام به دوره صفویه بر می گردد.

کشاورزی[ویرایش]

دشت افشار در اسدآباد از لحاظ کشاورزی بسیار حاصلخیز می‌باشد و انواع محصولات کشاورزی و صیفی جات در آن کشت می‌شود و می‌توان این منطقه را خود کفا دانست. دشت افشار اسدآباد محل زندگی پرنده‌ای کمیاب به نام میش مرغ یا دقداق است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. «نتایج سرشماری سال ۱۳۹۰». معاونت برنامه ریزی استانداری خراسان جنوبی (به نقل از مرکز آمار ایران)، ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۲. بازبینی‌شده در ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۲. 
  2. در اسدآباد پیر سلیمان گفته می‌شود.