صرف و نحو
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد.
صرف و نحو با هم دستور یک زبان را تشکیل میدهند. به صرف واژهشناسی و به نحو جملهشناسی نیز گفته میشود. صرف یا واژهشناسی بررسی و شناخت اجزاء یک واژه مانند تکواژها و وندها و پسوندهای تصریفی است. نحو یا جملهشناسی بررسی و شناخت کارکرد و جایگاه واژهها در یک جمله و همچنین شیوه پیوند جملهها به یکدیگر است.
[ویرایش] منابع
- توصیف ساختمان دستوری زبان فارسی، مولف: محمد رضا باطنی، انتشارات امیر کبیر، تهران، چاپ پنجم ۱۳۷۳
