پارک‌های ملی ایران

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

پارک‌های ملّی ایران، یکی از مناطق چهارگانه حفاظت محیط زیست ایران می‌باشد.

پارک ملی به محدوده‌ای از منابع طبیعی کشور اعم از جنگل، مرتع، بیشه‌های طبیعی، اراضی جنگلی، دشت و آب و کوهستان اطلاق می‌شود که نمایانگر نمونه‌های برجسته‌ای از مظاهر طبیعی ایران می‌باشد و به منظور حفظ همیشگی وضع زندگی و طبیعی آن و همچنین ایجاد محیط مناسب برای تکثیر و پرورش جانوران وحشی و رشد رستنیها در شرایط کاملاً طبیعی تحت حفاظت قرار می‌گیرد.[۱]

تاریخچه[ویرایش]

در سال ۱۳۴۶، امکان اختصاص بخش‌هایی از کشور به پارک‌های ملی (در آن زمان پارک حیات وحش نامیده می‌شد) و منطقه‌های حفاظت شده با تعریف‌های معین فراهم شد. در این سال پیشنهاد تأسیس دو پارک ملی و پانزده منطقه حفاظت شده به‌عنوان نخستین گروه از مناطق حفاظت شده ایران به تصویب شورای‌عالی شکاربانی و نظارت بر صید رسید.[۲]

فهرست پارک‌های ملی ایران[ویرایش]

پارک‌های ملی ایران[۳]
نام مساحت () استان
ارومیه ۵۴۱۳۱۵ آذربایجان غربی و شرقی
کنتال ۶۹۹۱ آذربایجان شرقی
ارسباران ۸۹۲۳ آذربایجان شرقی
کلاه قاضی ۴۷۲۶۲ اصفهان
قمیشلو ۲۹۸۸۶ اصفهان
موته ۳۲۵۷۲ اصفهان
نای‌بند ۴۷۷۵۹ بوشهر
دیر نخیلو ۲۰۴۳۴ بوشهر
خجیر ۱۰۶۹۲ تهران
سرخه‌حصار ۸۶۹۴ تهران
لار ۳۵۷۶۵ تهران
تنگ صیاد ۴۳۷۲ چهارمحال و بختیاری
تندوره ۳۵۵۴۲ خراسان رضوی
سالوک ۸۲۳۱ خراسان شمالی
ساری‌گل ۷۰۳۸ خراسان شمالی
ضامن آهو ۱۵۲۷۳ خراسان شمالی
دز ۴۱۱۸ خوزستان
کرخه ۷۴۷۶ خوزستان
توران ۱۰۱۰۷۳ سمنان
کویر ۴۴۲۲۱۲ سمنان
بختگان ۱۷۵۴۰۹ فارس
بمو ۴۸۲۱۱ فارس
قطرویه ۳۱۷۵۵ فارس
خبر ۱۴۹۹۸۲ کرمان
دنا ۲۵۸۳۹ کهگیلویه و بویر احمد
گلستان ۹۰۹۶۰ گلستان
بوجاق ۳۴۷۷ گیلان
پابند ۲۷۷۱۷ مازندران
کیاسر ۹۲۶۵ مازندران
سیاه‌کوه ۷۸۳۳۴ یزد

منابع[ویرایش]

  1. فصل اول-ماده ۲ آیین‌نامه اجرایی قانون حفاظت و بهسازی محیط زیست مصوب ۳/۱۲/۱۳۵۴ هیئت وزیران (ص۳۳۲ کتاب قوانین و مقررات جهاد سازندگی معاونت حقوقی وامور مجلس –چاپ ۱۳۷۶)
  2. آشنایی با تاریخچه مناطق حفاظت شده
  3. «پارک‌های ملی». سازمان حفاظت محیط زیست. بازبینی‌شده در ‏۸ ژانویهٔ ۲۰۱۹.