فهرست پارک‌های ملی ایران

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از پارک‌های ملی ایران)

پارک‌های ملّی ایران پارک‌هایی هستند که از سوی سازمان حفاظت محیط زیست ایران به عنوان یکی از منطقه‌های چهارگانه حفاظت محیط زیست ایران تعیین شده‌اند. پارک ملی به محدوده‌ای از منابع طبیعی کشور اعم از جنگل، مرتع، بیشه‌های طبیعی، اراضی جنگلی، دشت و آب و کوهستان اطلاق می‌شود که نمایانگر نمونه‌های برجسته‌ای از مظاهر طبیعی ایران می‌باشد و به منظور حفظ همیشگی وضع زندگی و طبیعی آن و همچنین ایجاد محیط مناسب برای تکثیر و پرورش جانوران وحشی و رشد رستنی‌ها در شرایط کاملاً طبیعی تحت حفاظت قرار می‌گیرد و دخالت انسان در پارک‌های ملی مجاز نیست.[۱][۲]

ایران ۳۰ پارک ملی دارد که در مجموع ۲٬۰۵۶٬۵۷۷ هکتار از کل مساحت این کشور را در بر می‌گیرند. این پارک‌ها در ۱۷ استان ایران واقع شده‌اند. نخستین پارک کلی ایران پارک ملی بمو است که در ۲۳ اسفند ۱۳۴۹ تأسیس شد و بزرگ‌ترین پارک ملی ایران پارک ملی ارومیه با مساحت ۵۴۱٬۳۱۵ هکتار است.[۳] ۵ پارک ملی گلستان، کویر، توران، دنا و دریاچه ارومیه به عنوان بخش‌هایی از شبکه جهانی ذخیره‌گاه‌های زیست‌کره در ایران نیز انتخاب شده‌اند.[۴]

تاریخچه[ویرایش]

در ۱۳۴۶، امکان اختصاص بخش‌هایی از کشور به پارک‌های ملی که در آن زمان پارک حیات وحش نامیده می‌شد و منطقه‌های حفاظت شده با تعریف‌های معین فراهم شد. در این سال پیشنهاد تأسیس ۲ پارک ملی و ۱۵ منطقه حفاظت شده به‌عنوان نخستین گروه از مناطق حفاظت شده ایران به تصویب شورای‌عالی شکاربانی و نظارت بر صید رسید.[۵]

فهرست[ویرایش]

پارک ملی لار، استان تهران
راهنما
پارک ملی خبر، استان کرمان
پارک ملی توران، استان سمنان
پارک ملی تندوره، استان خراسان رضوی
پارک ملی نای‌بند، استان بوشهر
پارک‌های ملی ایران[۳][۶]
نام استان مساحت به هکتار تاریخ تأسیس
ارسباران آذربایجان شرقی ۸٬۹۲۳ ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۱
بختگان فارس ۱۷۵٬۴۰۹ ۶ مهر ۱۳۷۴
بمو فارس ۴٬۸۲۱۱ ۲۳ اسفند ۱۳۴۹
بوجاق گیلان ۳٬۴۷۷ ۲۱ خرداد ۱۳۸۱
پابند مازندران ۲۷٬۷۱۷ ۲۷ اسفند ۱۳۸۲
تندوره خراسان رضوی ۳۵٬۵۴۲ ۲۱ شهریور ۱۳۶۱
تنگ صیاد چهارمحال و بختیاری ۴٬۳۷۲ ۶ مهر ۱۳۷۴
توران سمنان ۱۰۱٬۰۷۳ ۲۱ خرداد ۱۳۸۱
خبر کرمان ۱۴۹٬۹۸۲ ۳ شهریور ۱۳۷۸
خجیر تهران ۱۰٬۶۹۲ ۲۱ شهریور ۱۳۶۱
دریاچه ارومیه آذربایجان غربی و شرقی ۵۴۱٬۳۱۵ ۲۱ مرداد ۱۳۵۴
دز خوزستان ۴٬۱۱۸ ۲۲ آذر ۱۳۸۹
دنا کهگیلویه و بویر احمد ۲۵٬۸۳۹ ۱۹ فروردین ۱۳۹۱
دیر نخیلو بوشهر ۲۰٬۴۳۴ ۱۲ بهمن ۱۳۸۶
ساری‌گل خراسان شمالی ۷٬۰۳۸ ۲۱ خرداد ۱۳۸۱
سالوک خراسان شمالی ۸٬۲۳۱ ۲۱ خرداد ۱۳۸۱
سرخه‌حصار تهران ۸٬۶۹۴ ۲۱ شهریور ۱۳۶۱
سیاه‌کوه یزد ۷۸٬۳۳۴ ۱۲ بهمن ۱۳۸۶
ضامن آهو خراسان شمالی ۱۵٬۲۷۳ ۶ مهر ۱۳۹۲
قطرویه فارس ۳۱٬۷۵۵ ۱۲ بهمن ۱۳۸۶
قمیشلو اصفهان ۲۹٬۸۸۶ ۱۲ اسفند ۱۳۷۶
کرخه خوزستان ۷٬۴۷۶ ۲۲ آذر ۱۳۸۹
کلاه قاضی اصفهان ۴۷٬۲۶۲ ۱۲ اسفند ۱۳۷۶
کنتال آذربایجان شرقی ۶٬۹۹۱ ۱۳ مهر ۱۳۹۰
کویر سمنان ۴۴۲٬۲۱۲ ۲۱ شهریور ۱۳۶۱
کیاسر مازندران ۹٬۲۶۵ ۲۷ اسفند ۱۳۸۲
گلستان گلستان ۹۰٬۹۶۰ ۲۱ شهریور ۱۳۶۱
لار تهران ۳۵٬۷۶۵ ۲۵ مهر ۱۳۸۰
موته اصفهان ۳۲٬۵۷۲ ۲ شهریور ۱۳۹۶
نای‌بند بوشهر ۴۷٬۷۵۹ ۲۷ بهمن ۱۳۸۶

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. فصل اول-ماده ۲ آیین‌نامه اجرایی قانون حفاظت و بهسازی محیط زیست مصوب ۳/۱۲/۱۳۵۴ هیئت وزیران (ص۳۳۲ کتاب قوانین و مقررات جهاد سازندگی معاونت حقوقی وامور مجلس –چاپ ۱۳۷۶)
  2. «ایران نما - درگاه ملی خدمات الکترونیکی ایران». irannama.iran.ir. دریافت‌شده در ۲۰۲۰-۰۸-۲۶.
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ «آمار مناطق» (PDF). سازمان حفاظت محیط زیست. دریافت‌شده در ۵ شهریور ۱۳۹۹.
  4. "Biosphere reserves in Asia and the Pacific". UNESCO. 2018-10-29. Retrieved 2020-08-26.
  5. «آشنایی با تاریخچه مناطق حفاظت شده». همشهری آنلاین. ۲۰۰۸-۰۹-۰۸. دریافت‌شده در ۲۰۲۰-۰۸-۲۶.
  6. «پارک‌های ملی ایران». کویرها و بیابان‌های ایران. دریافت‌شده در ۲۰۲۰-۰۸-۲۶.

برای مطالعهٔ بیشتر[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]