قاسم‌آباد (شهر)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
قاسم‌آباد
کشور  ایران
استان خراسان رضوی
شهرستان خواف
بخش بخش جلگه زوزن
سال شهرشدن ۱۳۸۲
مردم
جمعیت ۵٬۱۴۵ نفر (۱۳۹۵)
رشد جمعیت ۱۷٪+ (۵سال)
جغرافیای طبیعی
ارتفاع از سطح دریا ۹۷۰ متر
آب‌وهوا
میانگین بارش سالانه ۱۱۰
روزهای یخبندان سالانه ۲۰ روز
اطلاعات شهری
شهردار دلیری
پیش‌شماره تلفنی ٠٥١٥
شناسهٔ ملی خودرو ٤٢  ایران
کد آماری ۲۴۳۹
تابلوی خوش‌آمد به شهر

قاسم‌آباد شهری در بخش جلگه زوزن شهرستان خواف استان خراسان رضوی ایران است. شهر قاسم‌آباد در ۶۰ کیلومتری خواف قرار دارد.

مردم[ویرایش]

مذهب اکثریت غالب مردم این شهر تشیع می‌باشد. بیشتر اهالی این شهر از طایفه زنگنه و جوانشیری می‌باشند. محصولات عمده کشاورزی این شهر گندم، جو، پنبه و پسته می‌باشد. سایر محصولات شامل خربزه، هندوانه، زعفران، زیره و خشکبار می‌باشد. دامپروری در این شهرستان به صورت سنتی رایج است و غالباً گوسفند و بز می‌باشد.

جمعیت[ویرایش]

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۵٬۱۴۵ نفر (در ۱٬۳۹۰ خانوار) بوده است.[۱]

جمعیت تاریخی
سال جمعیت  %±
۱۳۸۵ ۴٬۰۲۲
۱۳۹۰ ۴٬۴۱۴ ۹٫۷ ٪
۱۳۹۵ ۵٬۱۴۵ ۱۶٫۶ ٪

آثار و جاذبه‌های تاریخی[ویرایش]

این مسجد در چند صد متری حاشیه شرقی شهر قاسم‌آباد واقع شده‌است از ساختمان اصلی این مسجد که به اوایل قرن هفتم هجری قمری تعلق دارد، چند پایه و دو دیوار و سردری باقی‌مانده‌است و در کتیبه آن نیز تاریخ ۶۰۰ و ۶۱۰ هجری قمری قید شده‌است این مسجد از لحاظ تزیینات و نگاره‌های خط کوفی جالب توجه‌است آثار باقی‌مانده این مسجد معرف معماری و تزیینات قرن هفتم هجری قمری می‌باشند ساختمان ایوان و تاق‌ها و سایر ریزه کاری‌های هنری این بنا موجب شده‌است که مسجد زوزن در شمار زیباترین مساجد تاریخی قرن هفتم هجری قمری محسوب شود این مسجد تحت شماره ۳۴۰ در شمار آثار تاریخی به ثبت رسیده‌است.
آبشارها و طبیعت بکر این کوه خستگی کویر را از تن هر بیننده‌ای می‌زداید نظیر دره (بازه) و علی‌آباد، بیشه و خوخو

بزرگان و مشاهیر[ویرایش]

  • ملک عماد زوزنی حاکم سرزمین زوزن که سعدی شیرازی از وی به نیکی یاد کرده‌است.
  • ابونصر مشکان در یکی از سال‌های نیمه اول قرن چهارم هجری در ولایت زوزن به دنیا آمد. صاحب دیوان رسائل سلطان محمود و مسعود غزنوی است. او از جمله بهترین نویسندگان رسائل است و آنچه به قلم او نوشته شده در میان رسائل ساده فارسی از بلیغ‌ترین است. وی در سال ۴۰۱ هجری قمری بعد از به وزارت رسیدن شمس الدّین الکفاه احمد بن حسن میمندی، به صاحب دیوانی رسائل دولت غزنوی برگزیده شد و از آن پس همواره در این شغل باقی ماند. ابونصر بر دو زبان فارسی و عربی تسلّط داشت. شاگرد او، ابوالفضل بیهقی، چند نامه فارسی او را در تاریخ نقل کرده که همه آن‌ها در نهایت زیبایی و رسایی کلام است. وی در سال ۴۳۱ هجری قمری درگذشت.[نیازمند منبع]

شهرداری[ویرایش]

  1. محبی (شهردار اسبق)
  2. حسن‌زاده (شهردار اسبق)
  3. شهریار تولایی پور (شهردار اسبق)
  4. روح‌الله ایزدی (شهردار اسبق)
  5. فعلا معرفی نشده است.

منابع[ویرایش]