شهرستان چابهار

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
شهرستان چابهار
تصویری از شهرستان چابهار
اطلاعات کلی
کشور Flag of Iran.svg ایران
استان سیستان و بلوچستان
مرکز چابهار
نام‌های پیشین چه‌هبار
سال شهرستان شدن ۱۳۲۶
مردم
جمعیت ۲۸۳٬۲۰۴ نفر (۱۳۹۵)
مذهب اهل سنت [۱]
جغرافیای طبیعی
مساحت ۲۴۷۲۹ کیلومتر مربع
آب‌وهوا
بارش سالانه ۲/۱۱۴ میلی‌متر
شهرها
چابهار، نگور
تعداد بخش‌ها
مرکزی، بخش دشتیاری، پلان


ساحل صخره‌ای چابهار

شهرستان چابهار (به بلوچی: چَهبار، چاوار) (نیز چاه‌بهار) یکی از شهرستان‌های استان سیستان و بلوچستان است. مرکز این شهرستان، شهر چابهار است. جمعیت این شهرستان بر طبق سرشماری سال ۱۳۹۵، برابر با ۲۸۳،۲۰۴ نفر بوده‌است.[۲]

تقسیمات کشوری[ویرایش]

شهرستان چابهار با مساحت ۲۴۷۲۹ کیلومتر مربع، در جنوب شرقی بلوچستان قرار گرفته و فاصله مرکز شهرستان تا مرکز استان ۶۹۱ کیلومتر است. این شهرستان دارای ۳ مرکز شهری و ۳ بخش، ۶ دهستان و ۴۴۶ آبادی دارای سکنه است.

شهرستان چابهار[ویرایش]

بخش مرکز بخش شهر نام دهستان مرکز دهستان جمعیت دهستان ۱۳۹۵
مرکزی چابهار چابهار پیرسهراب پیرسهراب ۲۵٬۲۶۵ نفر
کمبل سلیمان کمبل سلیمان ۳۸٬۲۶۸ نفر
دشتیاری نگور نگور نگور نوبندیان پایین ۲۱٬۰۹۲ نفر
باهوکلات باهوکلات ۳۴٬۷۴۸ نفر
سند میرثوبان سند میرثوبان ۱۸٬۴۰۱ نفر
پلان پلان پلان پلان پلان ۳۳٬۰۰۴ نفر

عوارض طبیعی[ویرایش]

سرچشمه رودخانه‌های منتهی به شهرستان چابهار تماماً بخشی از حوزه آبریز بزرگ دریای عمان را تشکیل می‌دهند. آن بخش از این حوزه آبریز که در این شهرستان واقع شده‌است را حوزه آبریز رودخانه‌های سرباز، کاجو، کهیر و راپیچ تشکیل می‌دهد که از ارتفاعات مکران سرچشمه می‌گیرند و از شمال به جنوب جریان دارند و در انتها به دریا می‌ریزند. از نظر هیدروژنولوژیکی محدوده شهرستان چابهار را هفت محدوده مطالعاتی تشکیل می‌دهد. در این شهرستان، در حال حاضر تقریباً تمام بهره‌برداری از منابع زیرزمینی صورت می‌گیرد ولی این منابع شدیداً وابسته به جریان‌های سطحی اند و به همین دلیل منابع حساس و آسیب‌پذیری هستند.

حوزه آبریز و شبکه رودخانه‌ها[ویرایش]

آب این شهرستان از طریق ۱۰۴۲ حلقه چاه ۱۳ رشته قنات ---رشته چشمه با میزان آبدهی ۵/۹۵ میلیون متر مکعب و رودخانه‌های سرباز و با میزان آبدهی متوسط سالانه ۵۰۰ هزار میلیون متر مکعب تأمین می‌شود.

اقلیم[ویرایش]

شهرستان چابهار دارای اقلیم بیابانی گرم و مرطوب می‌باشد. میانگین بارش سالانه در این شهرستان ۲/۱۱۴ میلی‌متر و متوسط دمای آن در سال ۸۲ از ۸/۴۰ + الی ۸/۹+ درجه سانتی گراد در تغییر است.

مردم شناسی و فرهنگ[ویرایش]

مردم چابهار بلوچ و اهل سنت هستند. [۳] و به لهجه ی بلوچی مکرانی سخن می گویند. لهجه ی مکرانی بیشتر در مرکز و جنوب بلوچستان و همچنین در بندر جاسک رواج دارد.

جاذبه‌های تاریخی و گردشگری[ویرایش]

  • مسجد جامع تیس
مسجد جامع تیس

خوراکی های سنتی[ویرایش]

صنایع دستی[ویرایش]

وضعیت اقتصادی[ویرایش]

کشاورزی و منابع طبیعی[ویرایش]

در سال زراعی ۸۳–۱۳۸۲ سطح زیر کشت محصولات زراعی و باغی شهرستان چابهار بالغ بر۹۹۸۷ هکتار است که۲/۶ درصد از سطح کشت زیر کشت استان را تشکیل می‌دهد. از این مقدار ۴۶ درصد به کشت باغات و۵۴ درصد به زراعت‌های سالانه اختصاص دارد. محصولات عمده زراعی شهرستان سبزیجات، محصولات جالیزی و نباتات علوفه‌ای می‌باشد. طی همان سال، ۲ واحد صنعتی پرورش و نگهداری دام و طیور در سطح شهرستان فعال بوده‌است. همچنین میزان تولید شیر، گوشت قرمز، گوشت مرغ و عسل به ترتیب ۶، ۷/۵، ۳/۰ و هزار تن بوده‌است.

صنعت و معدن[ویرایش]

تعداد صنایع موجود شهرستان چابهار ۷۶ واحد می‌باشد که تعداد – واحد آن در نقاط روستایی و تعداد – واحد بقیه در نقاط شهری مستقر می‌باشند. در سال ۱۳۸۲ تعداد ۲ کارگاه فعال مسئولیت استخراج معادن را به عهده داشته که عمده‌ترین معادن موجود در سطح این شهرستان عبارت‌اند از: سنگ لاشه ساختمانی. سهم شهرستان از کارگاه‌های معدنی فعال استان ۳/۱۳ درصد می‌باشد.

پانویس[ویرایش]

  1. https://www.sbportal.ir/fa/cities/chabahar معرفی شهرستان چابهار
  2. «سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵، جمعیت تا سطح آبادی‌ها بر حسب سواد». مرکز آمار ایران. ۱۳۹۵. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۲.
  3. https://www.sbportal.ir/fa/cities/chabahar معرفی شهرستان چابهار