شاخص پراکندگی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

در آمار و احتمال، شاخص پراکندگی (به انگلیسی: Index of dispersion یا Coefficient of dispersion یا Variance-to-mean ratio) یک شاخص استاندارد شده برای سنجش میزان پراکندگی یک توزیع احتمال است. شاخص پراکندگی به صورت کسر واریانس \sigma^2 بر میانگین  \mu تعریف می‌شود:

D = {\sigma^2 \over \mu }.

شاخص پراکندگی فقط برای توزیع‌هایی تعریف‌شده‌است که میانگین غیرصفر داشته باشند و معمولاً برای متغیرهایی که همیشه مثبت هستند، مانند متغیر تصادفی نمایی، استفاده می‌شود.

منابع[ویرایش]

Wikipedia contributors, "Index of dispersion," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed December 31, 2012).