زبان آینو (چین)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
زبان آینو
Äynu
زبان بومی در: جمهوری خلق چین
منطقه سین‌کیانگ
تعداد گویشوران
۰۷۵,۶  (بدون تاریخ)
زبان‌های آلتایی
کدهای زبان
ایزو ۶۳۹-۳ aib
{{{mapalt}}}

در زمان ساسانیان پس از هجوم اعراب به ایران، گروهی از مردم ایران به چین و شرق جایی که امروزه ژاپن نامیده می‌شود، مهاجرت کردند این مطلب مورد تأیید بسیاری از تاریخ نگاران از جمله پروفسور کریسیتن سن در کتاب ایرانیان در زمان ساسانیان می‌باشد. به خاطر تبعیض نژادی شدید این زبان که از ریشه ایرانی است، در آستانه نابودی است. قومی که بنام (مردم آینو یا عبدال(عبدالله)) در شرق چین زندگی می‌کنند و ایرانی هستند؛ تلفظ شمارش اعداد آنها کاملاً به فارسی است:[۱]

Äynu numerals are borrowed from Persian:

1 yäk, 2 du, 3 si, 4 čar, 5 pänǰ, 6 šäš, 7 häp(t), 8 häš(t), 9 noh, 10 dah, 20 bist, 100 säd, 1000 hazar

منابع[ویرایش]