چینی مین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
مین
閩語 / 闽语
اقوام:تئوچئویی، فوژویی، هوکلویی، پوتیانی، هاینانی و غیره
پراکنش:سرزمین اصلی چین: فوجیان، گوانگ‌دونگ (اطراف چاوژو-شانتو و شبه‌جزیره لیژوهاینان، چجیانگ (شهرستان شنگسی، پوتو و شهرستان سانگنانتایوان، جوامع دور از وطن چینی در جنوب شرق آسیا و شمال‌شرقی ایالات متحده
تبار:چینی-تبتی
نیا:نیا-مین
زیرگروه‌ها:
ایزو ۶–۶۳۹mclr
زبان شناسی79-AAA-h to 79-AAA-l
گلاتولوگminn1248
گونه‌های نخستین
نامِ چینی
نویسه‌های چینی سنتی閩語
نویسه‌های چینی ساده‌شده闽语
پوژ هاکینBân gú
{{{mapalt}}}
پراکندگی زبان‌های مین

زبان‌های مین (چینی ساده‌شده: 闽语، چینی سنتی: 閩語، پین‌یین: Mǐn yǔ) خانواده‌ای از زبان چینی هستند که توسط ۳۰ میلیون نفر در استان فوجیان و مناطقی در شبه‌جزیره لیژو و هاینان، همین‌طور بومیان چائوشان در ژونگشان، سه شهرستان در جنوب ونژو، جواشان و تایوان بدان‌ها سخن گفته می‌شود.[۱] نام این خانواده از روی رود مین ریشه گرفته‌است. گویشوران گونه‌های مین نسبت به یکدیگر و سایر زبان‌های چینی فهم متقابل ندارند.

بسیاری از زبان‌های مین ویژگی‌های قابل توجه از زبان چینی کهن را حفظ کرده‌اند و شواهد زبانی وجود دارد که نشان می‌دهد بیشتر گونه‌های مین مستقیماً از دودمان‌های چینی میانه سوئی و تانگ سرچشمه گرفته‌اند. گویشوران فراوانی از مین در میان جوامع چینی در جنوب شرق آسیا حضور دارند. مین جنوبی پرگویشورترین گونه مین خارج از فوجیان است و به نام هاکین-تایوانی نیز شناخته می‌شود.

گروه‌های گویشی مین براساس اطلس زبانی چین:

منابع

  1. Chinese Academy of Social Sciences (2012). 中国语言地图集(第2版):汉语方言卷 [Language Atlas of China (2nd edition): Chinese dialect volume]. Beijing: The Commercial Press. p. 110.