زبان منچو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

زبان منچو یک زبان شدیداً در خطر از زبان‌های تونگوزی است که در شمال خاوری چین سخن گفته می‌شود. منچو زبان بومی مردمان منچو و زبان رسمی دودمان چینگ (۱۶۳۶–۱۹۱۲). بیتشر منچوها هم اکنون به زبان چینی ماندارین سخن می‌گویند. بر پایه داده‌های یونسکو از میان ده میلیون نفر تیره قومی منچو تنها ده سخنور بومی زبان منچو در جهان وجود دارد.

نمونه‌ای از خط و زبان منچو

منابع زبان منچو دو کاربرد بنیادین برای تاریخ‌پژوهان چین به ویژه دودمان چینگ دارد. نخست این که اطلاعات را فراهم می‌کنند که به زبان چینی در دسترس نیستند، دو دوم این که زمانی که برای یک متن دو نگارش چینی و منچو وجود دارد، زبان منچو توان کنترل بیشتری را برای دریافت منابع چینی در دسترس قرار می‌دهد.

همانند بیشتر زبان‌هایی ریشه گرفته در آسیای مرکزی مانند زبان‌های ترکی‌تبار و زبان‌های مغولی، منچو نیز یک زبان چسبانشی است که هماهنگی واکه‌ای اندکی را نشان می‌دهند. گفته شده است که این زبان عمدتاً از زبانی به نام جورچن ریشه گرفته است، گرچه بسیاری از وام‌واژهها از مغولی و چینی برگرفته شده است. خط این زبان به گونه عمودی نوشته می‌شود و از الفبای مغولی گرفته شده است (که آن خود به میانجی خط اویغوری و الفبای سغدی برگرفته از الفبای آرامی است).

اگر چه زبان منچو آن گونه از جنسیت دستور زبانی که در بسیاری از زبان‌های هندواروپایی هست را ندارد، با این حال برخی واژه‌ها مانند "اَمهَ" (پدر) و "اِمهِ" (مادر) با واکههای متفاوتی جدا می‌شود.

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Manchu language»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۴ ژانویه ۲۰۱۶).