طریقت صفویه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

طریقت صفویه طریقتی در تصوف بود[۱][۲] که توسط صفی‌الدین اردبیلی[۳][۴][۵] تأسیس شد. این طریقت تأثیرات زیادی بر اجتماع و سیاست شمالغرب ایران در سده چهاردهم و پانزدهم داشت اما امروزه به خاطر قدرت دادنش به حکومت صفویان داشت شناخته می‌شود. اگرچه در ابتدا از زیرشاخه‌های شافعی محسوب می‌شد اما با اضافه شدن گفتمان شیعی به ویژه امامت توسط فرزندان و نوادگان صفی باعث شد که این طریقت مطلقاً در ارتباط با شیعه دوازده‌امامی مطرح شود.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. http://whc.unesco.org/en/list/1345, Sheikh Safi al-Din
  2. http://archnet.org/sites/1595/media_contents/40812
  3. Newman, Andrew J. , Safavid Iran: Rebirth of a Persian Empire, (I.B. Tauris & Co. Ltd. , 2006), 152.
  4. R.M. Savory. Ebn Bazzaz. Archived 2009-05-29 at the Wayback Machine. Encyclopædia Iranica
  5. V. Minorsky, "The Poetry of Shāh Ismā‘īl I," Bulletin of the School of Oriental and African Studies, University of London 10/4 (1942): 1006–53.