طریقت صفویه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

طریقت صفویه طریقتی در تصوف بود[۱][۲] که توسط صفی‌الدین اردبیلی[۳][۴][۵] تأسیس شد. این طریقت تأثیرات زیادی بر اجتماع و سیاست شمال‌غرب ایران در سده چهاردهم و پانزدهم داشت اما امروزه به خاطر قدرت دادنش به حکومت صفویان شناخته می‌شود. اگرچه در ابتدا از زیرشاخه‌های سنی شافعی محسوب می‌شد اما با اضافه شدن گفتمان شیعی به ویژه امامت توسط فرزندان و نوادگان صفی باعث شد که این طریقت مطلقاً در ارتباط با شیعه دوازده‌امامی مطرح شود.

بنیان‌گذاری

صفی‌الدین اردبیلی در اردبیل بزرگ شد، اما به دلیل کمبود معلم و استاد کافی، آنجا را ترک کرد و به شیراز و سپس به گیلان سفر کرد. در گیلان، شاگرد زاهد گیلانی، رهبر صوفیان زاهدیه شد. وی سرانجام شاگرد اصلی زاهد شد و با دخترش ازدواج کرد. پس از مرگ زاهد گیلانی است، طریقت زاهدیه تحت رهبری صفی الدین درآمد و به طریقت صفویه تغییر نام داد.

جستارهای وابسته

منابع

  1. http://whc.unesco.org/en/list/1345, Sheikh Safi al-Din
  2. http://archnet.org/sites/1595/media_contents/40812
  3. Newman, Andrew J. , Safavid Iran: Rebirth of a Persian Empire, (I.B. Tauris & Co. Ltd. , 2006), 152.
  4. R.M. Savory. Ebn Bazzaz. بایگانی‌شده در ۲۰۰۹-۰۵-۲۹ توسط Wayback Machine Encyclopædia Iranica
  5. V. Minorsky, "The Poetry of Shāh Ismā‘īl I," Bulletin of the School of Oriental and African Studies, University of London 10/4 (1942): 1006–53.