هشام بن عبدالملک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
هشام بن عبدالملک
Siria (damasco), califfo hisham, dirhem omayyade, 724-743.JPG
دوران ۱۰۵–۱۲۵ ه‍.ق ۲۶ ژانویه ۷۲۴ – ۶ فوریه ۷۴۳
زادروز ۷۲ ه‍.ق ۶۹۱
زادگاه دمشق، سوریه
درگذشت ۱۲۵ ه‍.ق ۶ فوریه ۷۴۳
محل درگذشت الرصافه، سوریه
پیش از ولید دوم
پس از یزید دوم
کاخ کاخ هشام
قصر الحیر غربی
قصر الحیر شرقی
دودمان مروانیان
پدر عبدالملک مروان
مادر فاطمه بنت هشام

هشام بن عبدالملک، (۱۰۵–۱۲۵ ه‍.ق) ابوالولید اموی دمشقی است که در سال ۷۲ /۶۹۱ متولد شد او در سی و چهار سالگی پس از مرگ برادرش یزید دوم به خلافت رسید.

اقدامات هشام بن عبدالملک[ویرایش]

او با عقل و تدبیرش توانست اوضاع وخیم را موقتاً آرام کند[۱] و به گونه‌ای در جمع‌آوری پول و صرف آن‌ها در کارهای مشروع و دقت در حساب‌های بیت المال و نیز دادن حق به صاحبان حق عادل بوده‌است[۲] اقداماتی نظیر کندن قنات برای آبیاری، حفر چاه در مسیر راه‌های حج و شکوفا شدن صنعت پارچه ابریشمی و مخملی در دوران حکومتش انجام داد[۳] هشام بن عبدالملک در زمینهٔ اوضاع داخلی علویان را تحت نظر گرفت تا شورش نکنند[۴]

نبردهای مسلمانان[ویرایش]

در زمینهٔ اوضاع خارجی جبههٔ شرق را که شاهد ناآرامی بود باعث کاهش متصرفات اسلامی و عقب‌نشینی مسلمانان از برخی سرزمین‌های ماوراءالنهر از جمله بخارا شد[۵] جبههٔ ارمنستان و آذربایجان که امیران مسلمان در آن جا حاکم بودند به دلیل ضعف نیروی نظامی تحت تصرف ترکان درآمد[۶] در جبههٔ روم که مسلمانان شهرهای زیادی را فتح و محاصره کردند زمانی که به سمت آسیای صغیر پیش می‌رفتند جنگ بزرگی بین روم و مسلمانان رخ داد که شکست مسلمانان را در پی داشت و این جنگ، آخرین جنگ میان اموی‌ها و رومیان به حساب می‌آید[۷] در جبههٔ شمال آفریقا امویان در دو جنگ اصنام و قرن پیروز شدند[۸] در جبههٔ اندلس هم مناطقی را فتح کردند[۹] اما مسلمانان در نبرد تور از شارل شکست خوردند و پراکنده شدند[۱۰] مدت خلافت هشام نوزده سال و شش ماه و چند روز بود که سرانجام در روز چهارشنبه در ربیع الآخر ۱۲۵ /شباط ۷۴۳ درگذشت[۱۱]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. طقوش، محمد سهیل. دولت اموبان. ۱۳۸۹. صص ۱۸۷–۱۸۹. 
  2. طقوش، محمد سهیل. دولت امویان. ۱۳۸۹. ص۱۸۹. 
  3. طقوش، محمد سهیل. دولت امویان. ۱۳۸۹. ص ۱۸۹. 
  4. طقوش، محمد سهیل. دولت امویان. ۱۳۸۹. ص ۱۹۲. 
  5. طقوش، محمد سهیل. دولت اموبان. ۱۳۸۹. ص ۲۰۲. 
  6. طقوش، محمد سهیل. دولت امویان. ۱۳۸۹. ۲۰۲ ۲۰۳. 
  7. طقوش، محمد سهیل. دولت امویان. ۱۳۸۹. ۲۰۴ ۲۰۵. 
  8. طقوش، محمد سهیل. دولت امویان. ۱۳۸۹. ص ۲۰۵. 
  9. طقوش، محمد سهیل. دولت امویان. ۱۳۸۹. ۲۰۵ ۲۰۶. 
  10. طقوش، محمد سهیل. دولت امویان. ۱۳۸۹. ص ۲۰۷. 
  11. طقوش، محمد سهیل. دولت امویان. ۱۳۸۹. ص ۲۰۸. 

منابع[ویرایش]

  • طقوش، محمد سهیل. دولت امویان. ۱۳۸۹.