بیکینی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
یک زن با پوشش بیکینی

مایوی دوتکه یا بیکینی (به فرانسوی: Bikini) نوعی جامه زنانه می‌باشد که دارای دو قسمت مشخص مجزا می‌باشد که یک قسمت پستان، وقسمت دیگر بخش میانی بدن فرد را می‌پوشاند. سایر قسمتهای بدن نیز غیر پوشیده باقی می‌ماند. زنان معمولاً آن را درهوای گرم یا درهنگام شنا می‌پوشند.

بکینی یکی از پرطرفدارترین لباس‌های زنانه در جهان می‌باشد. درآمد سالیانه بکینی حدود ۸۱۱ میلیون دلار می‌باشد.[۱] بکینی در مسابقات ورزشی زنان از جمله والیبال ساحلی استفاده می‌شود.[۲]

تا کنون انواع بیکینی با هفت نو مدل سینه بند و شش نوع شورت روانه بازار شده است. در سال‌های اخیر استفاده از بیکینی با شورت تانگا هرچند رواج یافت اما نتوانست همه‌گیر شود. در این اواخر "میکروکینی" در آمریکا و برزیل از محبوبیت زیادی برخوردار شده است. در این مدل از میزان پارچه باز هم کاسته شده است.

مایوی دوتکه نام خود را از آتول بیکینی در اقیانوس آرام گرفته‌است.[۳]

تاریخچه[ویرایش]

بیکینی در عهد باستان

پوشش لباس شنا دو تکه که در فعالیت‌های ورزشی به کار می‌رفته‌است در آثار هنری به جای مانده از ۱۴۰۰ سال از میلاد مسیح نقش بسته‌است.[۴] همچنین کارهای هنری مربوط به (۲۸۶-۳۰۵ بعد از میلاد مسیح) زنانی با پوششی مشابه بیکینی را نشان می‌دهد.[۵] ولی بیکینی مدرن در سال ۱۹۴۶ توسط یک مهندس به همراه یک طراح مد فرانسوی به بازار عرضه شد.[۶] طراح فرانسوی برای نمایش این لباس نتوانست هیچ مانکنی برای پوشیدن این لباس بیابد ودر نهایت از یک رقاص در رقص برهنه استفاده کرد.[۷] در سالهای اخیر بیکینی برزیلی از رونق زیادی در سطح جهان برخوردار شده است، نوع برزیلی بیکینی برهنه تر از نوع عادی است و همانند یک شورت بنددار تنها بخشی از باسن را می‌پوشاند.[۸]

سرگذشت[ویرایش]

سده چهارم میلادی

در نقاشی‌ها و موزائیک‌کاری‌های باقی‌مانده از سده چهارم میلادی در "ویلا رومانا دل‌کازاله" واقع در جزیره سیسیل ایتالیا، زنانی در کنار آب با لباسی شبیه به بیکینی دیده می‌شوند. هنوز مشخص نیست که این لباس برای ورزش، به‌عنوان لباس زیر و یا برای شنا بوده است.

سال ۱۹۰۰

پس از سده چهارم میلادی در هیچ یک از آثار به‌جا مانده در اروپا نشانی از بیکینی دیده نمی‌شود تا این‌که در سال ۱۹۰۰ میلادی والنتین لهر، اهل فرایبورگ در آلمان لباس شنای دو تکه را طراحی و تولید کرد. این لباس شنا اما فقط از سوی شماری معدود که طرفدار "فرهنگ برهنگی" بودند و آن‌هم در مکان‌های محدود استفاده می‌شد.

دهه بیست میلادی

با رشد صنایع نساجی از سال ۱۹۲۰ لباس شنای بانوان از جنس "جرسی"، "تریکو" و ابریشم تولید شد. در این دوره زنانی که به هنگام شنا از "لباس مناسب" استفاده نمی‌کردند، توسط نیروی پلیس در همان ساحل بازداشت می‌شدند. از سال ۱۹۳۲ نیز پوشیدن لباس دو تکه شنا از سوی حکومت نازی‌ها در آلمان ممنوع اعلام شد.

دهه چهل میلادی

در سال ۱۹۴۶ لویی رآر (Louis Réard) فرانسوی که مکانیک اتومبیل بود و بعدها طراح مد شد، بیکینی را که از چهار پارچه سه‌گوش تشکیل شده بود، طراحی کرد و در ۱۸ ژوئیه سال ۱۹۴۶ رسما به ثبت رساند. با این حال هیچ مانکنی به دلیل "غیراخلاقی بودن" حاضر به نمایش این لباس شنا نشد و او مجبور شد از یک رقاص بنام "میکلینا برناردینی" برای ارائه بیکینی استفاده کند.

آزمایش‌های هسته‌ای آمریکا در جزیره بیکینی و انتشار اخبار آن لویی رآر را برآن داشت تا نام طرح لباس شنای خود را بیکینی بگذارد. او در شعار تبلیغاتی‌اش "le bikini, la première bombe an-atomique" با بازی با واژگان، بیکینی را "نخستین بمب آناتومیک" خواند.

دهه پنجاه میلادی

تا اواخر دهه ۵۰ اثری از بیکینی در مد لباس دیده نمی‌شود و به‌جای آن این مایوهای آستین‌دار بودند که در مجلات مد تبلیغ می‌شدند.

دهه شصت میلادی

تحولات فرهنگی دهه ۶۰ میلادی و انقلاب جوانان باعث شد تا بالاخره استفاده از بیکینی راه خود را به سواحل باز کند.

در اروپا

در سال‌های نخست در بسیاری از کشورهای اروپایی، بیکینی یک "رسوایی شرم‌آور" خوانده می‌شد و استفاده از آن در سواحل ایتالیا، اسپانیا و پرتغال رسما ممنوع بود. جالب اینکه استفاده از بیکنی در سواحل اقیانوس اطلس فرانسه ممنوع ولی در چند بخش دیگر این کشور مجاز بود. بریژیت باردو ستاره سینمای فرانسه، که تا آن زمان آن‌چنان شناخته شده نبود نیز در سال ۱۹۵۳ در فستیوال فیلم کن با بیکینی ظاهر شد.

در آمریکا

در آمریکا هم استفاده از بیکنی در سواحل ممنوع بود. در فیلم‌های هالیوود بر اساس قوانین نانوشته اخلاقی حاکم بر سینمای آن زمان که به قوانین "Hays" معروف بودند، زنان با بیکینی نمایش داده نمی‌شدند. با وجود همه ممنوعیت‌ها، ظاهر شدن مرلین مونرو ستاره سینمای آن‌زمان با لباسی بیکینی درسال ۱۹۵۳ جنجال‌آفرین شد. تحولات فرهنگی دهه ۶۰ میلادی و انقلاب جوانان باعث شد تا بالاخره استفاده از بیکینی راه خود را به سواحل باز کند. هم‌زمان "اورزولا آندرس" هنرپیشه آلمانی بود که در فیلم جیمز باند به همراه شان کانری برای نخستین بار بیکینی را بر پرده سینما برد و جهانی کرد. این بیکینی در سال ۲۰۰۱ در یک حراجی به مبلغ ۶۰ هزار دلار به فروش رفت که این مبلغ هنوز هم رکورد فروش لباس شنا را دراختیار دارد.

منابع[ویرایش]

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ بیکینی موجود است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

مونوکینی

بورکینی