بیکینی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
یک زن با پوشش بیکینی

مایوی دوتکه یا بیکینی (به فرانسوی: Bikini) نوعی جامهٔ زنانه است دارای دو قسمت مشخص مجزا که یک قسمت پستان، و قسمت دیگر بخش میانی بدن (زیر شکم) فرد را می‌پوشاند و سایر قسمت‌های بدن نیز غیرپوشیده باقی می‌ماند. زنان معمولاً آن را درهوای گرم یا درهنگام شنا می‌پوشند.

بیکینی یکی از پرطرفدارترین لباس‌های زنانه در جهان می‌باشد. درآمد سالیانه بیکینی حدود ۸۱۱ میلیون دلار می‌باشد.[۱] بیکینی در مسابقات ورزشی زنان از جمله والیبال ساحلی استفاده می‌شود.[۲] بیکینی در رابطه جنسی بسیار محرک است و همین هم باعث پرطرفداری این پوشش محرک است. بیکینی دراصل از یک سوتین کوتاه وشورت هفتی ساخته شده.

تا کنون انواع بیکینی با هفت مدل سوتین و شش نوع شورت روانه بازار شده‌است. در سال‌های اخیر استفاده از بیکینی با شورت تانگا هرچند رواج یافت اما نتوانست همه‌گیر شود. در این اواخر «میکروکینی» در آمریکا و برزیل از محبوبیت زیادی برخوردار شده‌است. در این مدل از میزان پارچه باز هم کاسته شده‌است.

مایوی دوتکه نام خود را از آتول بیکینی در اقیانوس آرام گرفته‌است.[۳]

ریشه‌شناسی واژه‌ها[ویرایش]

عملیات تقاطع در آب‌سنگ حلقوی بیکینی

طرح مایوهای دوتکه در اروپای دوران قدیم[۴] نیز بوده‌است، ولی طرح امروزی آن در ۵ ژوئیه ۱۹۴۶ در شهر پاریس به نمایش عمومی درآمد.[۵] طراح این مایوهای دوتکه مهندس مکانیکی اهل فرانسه به نام لویی رآر بود که نام طرح خود را از نام آب‌سنگ حلقوی بیکینی در اقیانوس آرام برگرفت.[۶][۷] بیکینی نامی است که استعمارگران آلمانی بر این آب‌سنگ حلقوی گذارده بودند و خود نویسه‌گردانی نام آن در زبان مارشالی است.[۸] چهار روز پیش از رونمایی از این مایوهای دوتکه، آمریکا، برای اولین بار در زمان صلح، به آزمایشی هسته‌ای دست زد. این آزمایش، که در آب‌سنگ حلقوی بیکینی انجام گرفت، به عملیات تقاطع موسوم است.[۹] رآر امیدوار بود شیوهٔ تحریک‌آمیز طراحی مایوهایش، همچون ترکیدن بمب هسته‌ای در بیکینی، «بازخورد فرهنگی و تجاری انفجاری» ایجاد کند.[۱۰][۱۱][۱۲][۱۳]

در سال ۱۹۶۴، رودی گرنریچ با پسین‌سازی از واژه بیکینی، واژه مونوکینی را برای مایوی یک‌تکه‌ای خود انتخاب کرد. پیش‌وند بی (-bi) در زبان لاتین به معنی «دو» و پیشوند مونو (-mono) به معنی «یک» است.[۱۴][۱۵] بعدها طرح‌های دیگری چون تانکینی و تریکینی این اشتقاق معکوس را ادامه دادند.[۱۶] با گذر زمان، «خانوادهٔ ـکینی‌ها» (نامی که ویلیام سفایر بر آن‌ها گذاشته)،[۱۷] که دربرگیرندهٔ «خواهران ـینی» (نامی که اَن کول بر آن‌ها گذاشته)[۱۸] هم می‌شود، به طیفی گسترده از مایوها تبدیل شد که مونوکینی (یا یونیکینی یا نوموکینی)، سیکینی، تانکینی، کمیکینی، هیکینی (یا هیپکینی)، مینی‌کینی، فِیْس‌کینی، بورکینی، و میکروکینی از نمونه‌های آنند.[۱۹] لغت‌نامه‌نویس انگلیسی سوزی دنت در گزارش زبان انتشارات دانشگاه آکسفورد (چاپ ۲۰۰۳) مشاهده و پیگیری ابداعات جدیدی چون باندوکینی و کم‌کینی را امری مهم می‌داند.[۲۰]

بیکینی، که بدواً نشان تجاری ثبت‌شده‌ای برای رآر بود، امروزه یک نشان تجاری عام است.[۲۱]

تاریخچه[ویرایش]

بیکینی در عهد باستان

پوشش لباس شنا دو تکه که در فعالیت‌های ورزشی به کار می‌رفته‌است در آثار هنری به جای مانده از ۱۴۰۰ سال از میلاد مسیح نقش بسته‌است.[۲۲] همچنین کارهای هنری مربوط به (۲۸۶–۳۰۵ بعد از میلاد مسیح) زنانی با پوششی مشابه بیکینی را نشان می‌دهد.[۲۳] ولی بیکینی مدرن در سال ۱۹۴۶ توسط یک مهندس به همراه یک طراح مد فرانسوی به بازار عرضه شد.[۲۴] طراح فرانسوی برای نمایش این لباس نتوانست هیچ مانکنی برای پوشیدن این لباس بیابد و در نهایت از یک رقاص در رقص برهنه استفاده کرد.[۲۵] در سال‌های اخیر بیکینی برزیلی از رونق زیادی در سطح جهان برخوردار شده‌است، نوع برزیلی بیکینی برهنه تر از نوع عادی است و همانند یک شورت بنددار تنها بخشی از باسن را می‌پوشاند.[۲۶]

جهان باستان[ویرایش]

موزائیکی مربوط به کف «ویلا رومانا دل‌کازاله» در جزیره سیسیل، از اولین تصویرهای بیکینی

باستان‌شناس انگلیسی جیمز ملار در توصیف جامهٔ الهه مادر در چتل‌هویوک (از آثار دورهٔ مس‌سنگی در ترکیهٔ امروزی، مربوط به حدود ۰۵۶۰۰ ۵۶۰۰ (پ.م)) آن را به بیکینی تشبیه می‌کند. در این تندیس الهه مادر بر روی دو پلنگ نشسته‌است و جامه‌ای شبیه بیکینی بر تن دارد.[۴][۲۷]

پیشینهٔ مایوی دوتکه را ولی می‌توان در جهان یونانی رومی پی گرفت. بر روی کوزه‌ها و نقاشی‌هایی مربوط به ۰۱۴۰۰ ۱۴۰۰ (پ.م)، زنان ورزشکار با جامه‌هایی بیکینی‌مانند به تصویر کشیده شده‌اند.[۲۸] در موزائیکی باقی‌مانده از سده چهارم میلادی مربوط به کف «ویلا رومانا دل‌کازاله» واقع در جزیره سیسیل ایتالیا، زنانی جوان در پوششی بیکینی‌مانند در حال وزنه‌برداری، پرتاب دیسک، و دویدن به تصویر کشیده شده‌اند.[۵][۲۹] این موزاییک که مربوط به دوره دیوکلتیانی (۲۸۳ تا ۳۰۵ میلادی) می‌شود، تصویرگر ده زن جوان است که به شکلی آناکرونیستیک «دختران بیکینی‌پوش» نام گرفته‌اند.[۳۰][۳۱] در دیگر یافته‌های باستان‌شناسی رومی طرح‌هایی از ونوس در پوششی مشابه دیده می‌شود؛ از آن جمله می‌توان به تصاویر ونوس بیکینی‌پوش یافته شده در «کازا دلا ونره» ٔ پمپئی،[۳۲][۳۳][۳۴] در تبلینوم خانه جولیا فلیکس،[۳۵] و در یکی از میان‌تالارهای باغ ویا دلابوندانزا اشاره کرد.[۳۶]

طرح‌های پیشرو[ویرایش]

تاریخ تحول بیکینی

تنپوش‌های گشاد از دههٔ اول قرن بیستم
آنت کلرمن مد لباس شنای بدن‌نما را شروع کرد، ۱۹۰۹
جین وایمن در لباس شنایی با پاها و شکم عریان، ۱۹۳۵

از آنجا که مسیحیان اروپایی شنا و حمام در فضای باز را امری ناپسند می‌انگاشتند، تا قرن هجدهم نیاز چندانی به جامهٔ شنا یا حمام نداشتند. در این قرن لباس‌هایی گشاد و آستین‌بلند از جنس فلانل یا پشم برای حمام کردن پدیدار شد که شبیه تنپوش خواب زنانه بود، تا زیر قوزک پا می‌آمد، و پوشیدگی و حجب فرد را حفظ می‌کرد.[۳۷]

در سال ۱۹۰۷، پلیس بوستون شناگر و هنرپیشهٔ استرالیایی آنت کلرمن را در ساحل آن شهر به‌سبب به‌تن کردن لباس شنایی یک‌تکه، بدن‌نما، تنگ، و بدون آستین دستگیر کرد. این نمونهٔ مایو، که از گردن تا شست پای فرد را می‌پوشاند، نخست در انگلستان عرضه شد و تا سال ۱۹۱۰ به‌عنوان لباس شنای زنانه در اروپا پذیرفته شده‌بود.[۳۸] در سال ۱۹۱۳، کارل جنتزن ِ طراح اولین مایوی دوتکهٔ زنانه را درست کرد. رقابت‌های شنای زنان برای نخستین بار در المپیک ۱۹۱۲ استکهلم انجام گرفته‌بود و جنتزن با الهام از آن مایویی چسبان طراحی کرد که تکهٔ پایینی آن شلوارک و تکهٔ بالایی آن پیراهنی آستین‌کوتاه بود.[۳۹]

در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، الگوی رفتاری عامه از «تن به آب زدن» به «آفتاب گرفتن» تغییر شکل داد و این سبب شد از ملاحظات عملکردی در طراحی مایوها کاسته و به زیور و زینت‌شان عنایت بیشتری شود. در دههٔ ۱۹۲۰، در ساخت لباس شنای چسبان از نخ ریون استفاده می‌شد،[۴۰] ولی دوام آن‌ها در مقابل خیس شدن کافی نبود.[۴۱] جرسی و ابریشم نیز گاه در ساخت مایو به کار می‌رفتند.[۴۲] تا دههٔ ۱۹۳۰، سازندگان مایو خط گردن پشت لباس را پایین کشیده، آستین‌ها را حذف، و بغل‌ها را تنگ کرده بودند. با ابداع پارچه‌های جدید، مخصوصاً لاتکس و نایلون، در دههٔ ۱۹۳۰، لباس‌های شنا وجب‌به‌وجب تنگ‌تر شدند و بندهایی به شانه افزوده شد تا بتوان با پایین کشیدنشان بدن را برنزه کردن کرد.[۴۳]

پس از سده چهارم میلادی در هیچ‌یک از آثار به‌جا مانده در اروپا نشانی از بیکینی دیده نمی‌شود تا این‌که در سال ۱۹۰۰ میلادی والنتین لهر، اهل فرایبورگ در آلمان لباس شنای دو تکه را طراحی و تولید کرد. این لباس شنا اما فقط از سوی شماری معدود که طرفدار «فرهنگ برهنگی» بودند و آن‌هم در مکان‌های محدود استفاده می‌شد.

با رشد صنایع نساجی از سال ۱۹۲۰ لباس شنای بانوان از جنس «جرسی»، «تریکو» و ابریشم تولید شد. در این دوره زنانی که به هنگام شنا از «لباس مناسب» استفاده نمی‌کردند، توسط نیروی پلیس در همان ساحل بازداشت می‌شدند. از سال ۱۹۳۲ نیز پوشیدن لباس دو تکه شنا از سوی حکومت نازی‌ها در آلمان ممنوع اعلام شد.

طرح مدرن[ویرایش]

در سال ۱۹۴۶ لویی رآر (Louis Réard) فرانسوی که مکانیک اتومبیل بود و بعدها طراح مد شد، بیکینی را که از چهار پارچه سه‌گوش تشکیل شده بود، طراحی کرد و در ۱۸ ژوئیه سال ۱۹۴۶ رسماً به ثبت رساند. با این حال هیچ مانکنی به دلیل «غیراخلاقی بودن» حاضر به نمایش این لباس شنا نشد و او مجبور شد از یک رقاص به نام «میکلینا برناردینی» برای ارائه بیکینی استفاده کند.

آزمایش‌های هسته‌ای آمریکا در جزیره بیکینی و انتشار اخبار آن لویی رآر را برآن داشت تا نام طرح لباس شنای خود را بیکینی بگذارد. او در شعار تبلیغاتی‌اش "le bikini, la première bombe an-atomique" با بازی با واژگان، بیکینی را "نخستین بمب آناتومیک" خواند.

مقاومت اجتماعی[ویرایش]

تا اواخر دهه ۵۰ اثری از بیکینی در مد لباس دیده نمی‌شود و به‌جای آن این مایوهای آستین‌دار بودند که در مجلات مد تبلیغ می‌شدند.

محبوبیت[ویرایش]

تحولات فرهنگی دهه ۶۰ میلادی و انقلاب جوانان باعث شد تا بالاخره استفاده از بیکینی راه خود را به سواحل باز کند.

گروهی از زنان با پوشش بیکینی در سال ۲۰۰۵
در اروپا

در سال‌های نخست در بسیاری از کشورهای اروپایی، بیکینی یک «رسوایی شرم‌آور» خوانده می‌شد و استفاده از آن در سواحل ایتالیا، اسپانیا و پرتغال رسماً ممنوع بود. جالب اینکه استفاده از بیکنی در سواحل اقیانوس اطلس فرانسه ممنوع ولی در چند بخش دیگر این کشور مجاز بود. بریژیت باردو ستاره سینمای فرانسه، که تا آن زمان آن‌چنان شناخته شده نبود نیز در سال ۱۹۵۳ در فستیوال فیلم کن با بیکینی ظاهر شد.

در آمریکا

در آمریکا هم استفاده از بیکنی در سواحل ممنوع بود. در فیلم‌های هالیوود بر اساس قوانین نانوشته اخلاقی حاکم بر سینمای آن زمان که به قوانین "Hays" معروف بودند، زنان با بیکینی نمایش داده نمی‌شدند. با وجود همه ممنوعیت‌ها، ظاهر شدن مرلین مونرو ستاره سینمای آن‌زمان با لباسی بیکینی در سال ۱۹۵۳ جنجال‌آفرین شد. تحولات فرهنگی دهه ۶۰ میلادی و انقلاب جوانان باعث شد تا بالاخره استفاده از بیکینی راه خود را به سواحل باز کند. هم‌زمان "اورزولا آندرس" هنرپیشه آلمانی بود که در فیلم جیمز باند به همراه شان کانری برای نخستین بار بیکینی را بر پرده سینما برد و جهانی کرد. این بیکینی در سال ۲۰۰۱ در یک حراجی به مبلغ ۶۰ هزار دلار به فروش رفت که این مبلغ هنوز هم رکورد فروش لباس شنا را دراختیار دارد.

بیکینی در ورزش[ویرایش]

بیکینی نقشی مؤثر در محبوبیت ورزش‌های زنان داشته‌است،[۴۴] لباس رسمی والیبال ساحلی است، و توسط ورزشکاران دو و میدانی و دیگر ورزش‌های به‌شکلی گسترده پوشیده می‌شود. از دههٔ ۱۹۹۰، محبوبیت بیکینی‌های اسپورت رو به فزونی نهاده‌است.[۴۵] عده‌ای از این روند را به عنوان تلاشی در جهت فروش جلوهٔ جنسی انتقاد کرده‌اند.[۴۴] شناگران زن معمولاً در مسابقات بیکینی نمی‌پوشند[۴۶][۴۷] و در سال ۱۹۶۰ فدراسیون جهانی شنا (فینا) رقابت شناگران زن با پوشش بیکینی را ممنوع کرد.[۴۸]

والیبال ساحلی[ویرایش]

تیم ملی والیبال ساحلی آمریکا چندین مزیت بیکینی را، از جمله راحتی هنگام بازی روی شن در هوای گرم، به عنوان دلیل انتخاب آن به عنوان لباس رسمی این تیم ذکر می‌کند.[۴۹] در این عکس ملی‌پوشان والیبال ساحلی آمریکا جنیفر فاپما و بروک سوئت در لباس رسمی‌شان نمایش داده شده‌اند.

بیکینی در ۱۹۹۴ به‌عنوان لباس رسمی تیم‌های والیبال ساحلی در بازی‌های المپیک تابستانی زنان انتخاب شد.[۵۰] در ۱۹۹۹، فدراسیون بین‌المللی والیبال (FIVB) مقرراتی برای لباس‌های رسمی تدوین و پوشیدن بیکینی را در مسابقات بانوان الزامی کرد.[۵۱] تکهٔ پایینی این بیکینی‌های استاندارد به «باسن‌گیر»[الف] موسوم است[۵۲] و اسم بازیکنان معمولاً در پشت آن نوشته می‌شود.[۵۲] از این لباس رسمی برای اولین بار در بوندای بیچ سیدنی و در جریان بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۰ استفاده شد و انتقادهایی هم به آن وارد آمد.[۵۳] بااین‌حال آمار تماشاگران تلویزیونی این بازی‌ها در رتبهٔ پنجم مسابقات آن دورهٔ المپیک قرار گرفت. به نوشتهٔ ای‌اس‌پی‌ان، جذابیت جنسی والیبالیست‌های بیکینی‌پوش در کنار مهارت‌های ورزشی ایشان باعث محبوبیت این بازی‌ها شده‌بود.[۵۴] همچنین در بسیاری از مسابقات ورزشی، از جمله المپیک، رقصنده‌ها و چیرلیدرهای بیکینی‌پوش تماشاچیان را در وقفه‌های بازی سرگرم می‌کنند.[۵۲][۵۵] حتی لباس‌های والیبال داخل سالن به تقلید از بیکینی‌های والیبال ساحلی تنگ‌تر و کوچک‌تر شده‌اند.[۵۲]

با این‌حال، مقررات فدراسیون جهانی والیبال در مورد بیکینی با معضلاتی مواجه شد. برخی مسئولان ورزشی اجبار کردن بیکینی را نوعی سوءاستفاده می‌دانند و می‌گویند بیکینی‌ها در اقلیم‌های سردتر کاربردی نیستند.[۵۰] برخی ورزشکاران نیز انتقاداتی را نسبت به این مقررات وارد کرده‌اند.[۵۶] At the بازی‌های آسیایی ۲۰۰۶ در دوحهٔ قطر، تنها یک کشور مسلمان – عراق – برای شرکت در مسابقات والیبال ساحلی زنان تیمی فرستاده بود، چرا که ورزشکاران مسلمان این پوشش را مناسب نمی‌دانستند و از پوشیدن بیکینی سرباز زدند.[۵۷] همچنین سرمای هوا در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ به قدری بود که بازیکنان مجبور به پوشیدن پیراهن و شلوار شده‌بودند.[۵۸] کمی پیشتر از این مسابقات در سال ۲۰۱۲ فدراسیون جهانی والیبال اعلام کرده‌بود که بازیکنان می‌توانند از پوشش شورت (حداکثر سه سانتی‌متر بالای زانو) و تاپ‌های آستین داز استفاده کنند. , سخنگوی فدراسیون، ریچارد بیکر، [ب] در این زمینه گفته بود: «برخی از کشورها الزامات فرهنگی و دینی خاصی دارند و نیاز است لباس‌های رسمی انعطاف‌پذیرتر باشند.»[۵۹]

امروزه بیکینی انتخاب اول بازیکنان[۶۰] و حامیان مالی آن‌ها است.[۵۲] تیم ملی والیبال ساحلی آمریکا چندین مزیت بیکینی را، از جمله راحتی هنگام بازی روی شن در هوای گرم، به عنوان دلیل انتخاب آن به عنوان لباس رسمی این تیم ذکر می‌کند.[۶۱] بازیکنانی چون ناتالی کوک[۶۲] و هالی مک پیک[۶۰] از انتخاب بیکینی به عنوان لباسی عملکردی در هوای گرم حمایت کرده‌اند. برندهٔ مدال طلای المپیک کری والش هم می‌گوید «من عاشق لباس رسمی‌مان هستم.» به گفتهٔ دیگر یکی دیگر از برندگان مدال طلای المپیک میستی می ترینور بیکینی از آزادی عمل بازیکنان کم نمی‌کند.[۵۲] بااین‌همه برخی فمینیست‌ها انتخاب بیکینی به عنوان لباس رسمی این ورزش را مصداق شیءانگاری زنان دانسته‌اند.[۵۳] ملی‌پوش آمریکایی گابریل ریس بیکینی را لباسی ناراحت با «کلّی لاندن و وررفتن» توصیف می‌کند.[۵۲][۶۳] بازیکنان متعددی در اثر کشیدگی زیاد عضلهٔ شکم مجروح شده‌اند و دیگرانی هم برای جلوهٔ بهتر در لباس رسمی ورزششان دست به علم جراحی بزرگ کردن پستان زده‌اند.[۵۳] ورزشکار استرالیایی نیکول سندرسون هم دربارهٔ رقصنده‌های بیکینی‌پوشی که تماشاچیان را بین وقفه‌های مسابقه سرگرم می‌کنند گفته‌است که «کم‌وبیش نوعی بی‌احترامی به ورزشکاران زن است. مطمئنم تماشاچیان مرد دوستش دارند ولی من آن را زننده می‌یابم.»"[۶۴]

بنا به مطالعات متخصص خبرنگاری ورزشی کیمبرلی بیسل[پ] بر روی زاویهٔ دوربین در مسابقات والیبال ساحلی در المپیک ۲۰۰۴ سیدنی، ۲۰٪ درصد زاویه‌های بر روی سینه‌های بازیکنان زن و ۱۷٪ بر روی باسن ایشان تنظیم شده بود. به گفتهٔ او دلیی این امر این است که جاذبهٔ جنسی بازیکنان والیبال ساحلی از مهارت‌های ورزشی ایشان در محبوبیت این ورزش تأثیر بیشتری دارن.[۶۵][۶۶] خبرنگار ورزشی جین موس هم گفته‌است که «بازیکنان والیبال ساحلی به همراه دخترهای رقاص «حمله حمله» تنها دو کسانی هستند که پوشیدن بیکینی برایشان لباسی رسمی و الزامی است.»[۵۲][۶۳][۶۷] ملی‌پوش بریتانیایی دنیس جانز نیز گفته‌است که هدف فدراسیون جهانی والیبال از الزامی کردن بیکینی «سکسی بودن» و جلب توجه است.[۶۸] روبن آکوستا، رئیس فدراسیون جهانی والیبال، هم تصدیق کرده‌است که بیکینی این ورزش را برای تماشاچیان جذاب‌تر کرده‌است.[۵۳]

بدن‌سازی[ویرایش]

هم بدن‌سازان مرد و هم بدن‌سازان زن
از بیکینی به‌عنوان لباس رسمی استفاده می‌کنند.

از دههٔ ۱۹۵۰ تا میانهٔ دههٔ ۱۹۷۰ مسابقاتی تحت عنوان زیبایی زنان یا میس بیکینی در حاشیهٔ مسابقات بدن‌سازی مردان برگزار می‌شد و برندگان عناوینی را چون دوشیزهٔ زیبایی بدن،[ت] دوشیزهٔ تناسب اندام،[ث] و دوشیزهٔ آمریکانا[ج] می‌شدند و در مراسم اهدای جوایز مدال قهرمانی را به گردن برندگان مرد می‌انداختند.[۶۹] در دههٔ ۱۹۸۰، برگزاری مسابقات میس المپیا در آمریکا و بریتانیا شروع شد و انجمن ملی بدنسازان آماتور (آمریکا) نام مسابقات میس بیکینی را به میس یونیورس تغییر داد. در ۱۹۸۶، مسابقات میس یونیورس به دو بخش «فیزیک» (برای بدن‌های عضلانی‌تر) و «فیگور» (برای بدون‌های سنتی زنانه، معمولاً در کفش‌های پاشنه‌بلند) تقسیم شد.[۷۰] در نوامبر ۲۰۱۰ فدراسیون جهانی بدن‌سازی و تناسب‌اندام (IFBBF) مسابقه‌ای با عنوان بیکینی آغاز کرد که مختص زنانی است که نمی‌خواهند اندامشان را تا سطح مسابقات فیگور پرورش دهند.[۷۱] همچنین در مسابقات بدن‌سازی بانوان با پخش تلویزیونی در آمریکا پوشیدن شورت بندی یا مایوی رکابی ممنوع است، بااین‌حال برخی سازمان‌های بدن‌سازی در مسابقات بسته به شرکت‌کنندگان اجازه می‌دهند با این پوشش‌ها به روی صحنه حاضر شوند.[۶۹][۷۲]

ورزش‌های دیگر[ویرایش]

ورزشکار پرش ارتفاع کروات بلانکا ولاشیچ (راست) و دوندهٔ بلغار ایوت لالوا، (چپ) در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۰۹.

زنان ورزشکار در رشته‌های دو و میدانی غالباً بیکینی‌هایی شبیه به بیکینی‌های معمول در والیبال ساحلی به تن می‌کنند. ایمی اکاف، ورزشکار پرش ارتفاع آمریکایی، در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۰ به جای لباس دوومیدانی بیکینی چرمی سیاه‌رنگی پوشید.[۷۳] فلورنس گریفیت-جوینرِ دونده نیز در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ با ترکیب شورت بیکینی و ساپورت‌های تک‌پایی توانست توجه بسیاری را به خود جلب کند.[۷۴] در بازی‌های پاسیفیک سال ۲۰۰۷ قوانین تغییر داده شدند تا ورزشکاران بتوانند به جای بیکینی از لباس‌های پوشیده‌تر استفاده کنند.[۷۵] در بازی‌های غرب آسیایی ۲۰۰۶ نیز برگزارکنندگان پوشیدن شورت‌های بیکینی را از سوی زنان ورزشکار ممنوع کردند و از ایشان خواستند که شورت‌های بلندتری به تن کنند.[۷۶]

در موج‌سواری شورت‌های نخی و دیگر لباس‌های بدن‌نما معمولند، با این حال بیکینی‌های موج‌سواری معمولاً از بیکینی‌های معمولی پوشیده‌تر و پابرجاترند.[۷۷][۷۸] در سپتامبر ۱۹۸۱ مجلهٔ سرفینگ مگزین تصویری از کیمبرلی هرین،[چ] پلی‌میت مارس ۱۹۸۱، منتشر کرد که با بیکینی بدن‌نمایی در حال موج‌سواری بود. این مجله بعدها دست به انتشار نسخهٔ سالانهٔ ویژهٔ بیکینی زد.[۷۹] لیگ جهانی موج‌سواری هم معمولاً در کنار مسابقات موج‌سواری زنان مسابقات نمایشی بیکینی برگزار می‌کند که باعث می‌شود شرکت کنندگان به دو دسته تقسیم شوند.[۸۰] معمولاً جوایز مالی مسابقات نمایشی بیکینی از مسابقات موج‌سواری بیشتر است.[۸۱]

ایده‌آل‌های بدنی[ویرایش]

مجسمهٔ مومی الی مک‌فرسن، که او را نمونهٔ بارز بدن ایده‌آل بیکینی می‌دانند.[۸۲][۸۳]

در سال ۱۹۵۰ فِرِد کول، صاحب کول آو کلیفرنیا[ح] در مصاحبه‌ای با مجلهٔ تایم می‌گوید «بیکینی‌ها برای زنان نحیف فرانسوی طراحی شده‌اند» و «از آنجا که دختران فرانسوی پاهای کوتاهی دارند… مایوها را باید از طرفین تا می‌شود بالا آورد تا پاهایشان بلندتر به نظر برسد.»[۳۹] گزارشی در سال ۱۹۶۱ در نیویورک تایمز هم خبر از نظری می‌دهد مبنی بر اینکه بیکینی برای کسانی روا است که «نه خیلی لاغر باشند و نه خیلی چاق.»[۸۴] در دههٔ ۱۹۶۰ منتقد اتیکت امیلی پُست می‌نویسد «[بیکینی] فقط برای هیکل‌های بی‌عیب است و برای افراد خیلی جوان.»[۸۵] در کتاب بیکینی نوشتهٔ کلی کیورن بنسیمون،[خ] طراح مایوی آمریکایی نورما کمالی می‌گوید «کسانی که خیک دارند» نباید بیکینی بپوشند.[۸۵] از آن زمان، گروهی از طراحان بیکینی زنان در سن‌ها و با گونه‌های بدنی مختلف را تشویق به پوشیدن بیکینی کرده‌اند.[۸۶] دههٔ ۱۹۷۰ همزمان بود با گسترش مفهوم لاغری ایده‌آل که تا به امروز هم محبوب مانده‌است.[۸۷]

رونق آمادگی جسمانی و تناسب اندام در دههٔ ۱۹۸۰ سبب یکی از بزرگترین جهش‌ها در تکامل بیکینی شد. به قول میلز «خط ران کلی بالا آمد، خط جلو کلی پایین رفت، و بندها کلی باریک شدند.»[۸۸] مجله‌های زنان دست به استفاده از عبارت «شکم بیکینی» زدند،[۸۹] و برنامه‌های تمرینات بدنی برای ساخت «بدنی آمادهٔ بیکینی» عرضه شدند.[۹۰] بیکینی‌هایی کوچک از جنس اسپندکس تا متقاضیان این ایده‌آل بدنی سخت را راضی کنند.[۹۱] فیلم‌هایی چون تصادف آبی و مجموعه‌های تلویزیونی واقع‌نمایی چون سرف گرلز مفاهیم مدل‌های بیکینی و ورزشکاران را در هم تنیدند و بر این ایده‌آل بدنی دامن زدند.[۹۲] برخی زنان، به انگیزهٔ عیدهای سالانهٔ تعطیلات بهاری، که نشان آغاز فصل بیکینی در آمریکای شمالی است،[۹۳] برای دستیابی به بدن ایده‌آل بیکینی دچار اختلال خوردن می‌شوند.[۹۲]

در سال ۱۹۹۳ سوزی مِنکِز، دبیر فشن وقت در اینترنشنال هرالد تریبیون، از زنان می‌خواهد علیه «ایده‌آل بدنی» و «در معرض دید بودن» بیکینی «شورش» کنند. به نوشتهٔ او «به‌طور قابل ملاحظه‌ای بعضی از زیباترین و جوانترین زنان، که زمانی تنها کسانی بودند که جرئت عریان شدن را داشتند، در خیابان‌ها و ساحل‌ها تصمیم گرفته‌اند که در معرض دید بودن به پایان کارش رسیده‌است.»[۹۴] بااین‌حال والیبالیست حرفه‌ای گابریل ریس، که با بیکینی در مسابقات حاضر می‌شود، «اعتماد به نفس» را برای سکسی نمودن بیکینی کافی می‌داند.[۸۵] پژوهشی هم که به‌سفارش شرکت تحویل خانگی انگلیسی دایت شِف صورت گرفت نتیجه می‌گیرد که زنان باید تا سن ۴۷ سالگی بیکینی پوشیدن را ترک کنند. برنامهٔ امروز کانال ان‌ی‌سی این پژوهش را پوشش داد و مجلهٔ مور آن را هجو کرد.[۹۵][۹۶]

بیکینی مردانه[ویرایش]

بیکینی مردانه
مردی در منکینی به شیوهٔ بورات

گاه از عبارت بیکینی مردانه برای اشاره به مایوهای اسلیپ استفاده می‌شود. قسمت بغل این بیکینی‌ها ممکن است کوتاه یا بلند باشد یا اصلاً بندی، گره‌ای، یا توری باشد. بیکینی‌های مردانه معمولاً دکمه یا آویز جلو ندارند. برخلاف مایوهای شنا، بیکینی‌های مردانه برای کاهش اصطکاک طراحی نشده‌اند و فاقد بند تنبان قابل رؤیتند. در کل مایوهایی که عرض بغل آن‌ها از ۱٫۵ اینچ (حدود ۴ سانتی‌متر) کمتر است برای شنا مناسب نیستند و بیشتر به کار تفریح، مُد، یا حمام آفتاب گرفتن می‌آیند. شورت‌های فیگورگیری در مسابقه‌های بدن‌سازی نمونه‌ای از این گونه شورت‌هاست.

گاه مردان هم بالاتنهٔ بیکینی را، معمولاً با هدف ایجاد شوخی بصری، می‌پوشند. برای مثال مَنْکینی (به انگلیسی: mankini) گونه‌ای مایوی مردانه با بندهایی شبیه بند برتل است[۹۷] که پس از پوشیده شدن در فیلم بُرات از سوی ساشا بارون کوهن محبوبیت یافت.[۹۸]

موزدایی بیکینی[ویرایش]

شیوه‌های موزدایی بیکینی

اپیلاسیون آمریکایی (نام‌های دیگر: مثلثی، معمولی)
اپیلاسیون فرانسوی (نام‌های دیگر: ماهیکان، باند فرود)
اپیلاسیون برزیلی (نام‌های دیگر: هالیوود، کاملاً عریان)

موزدایی بیکنی حذف موهای زهاری است که بیرون از خط بیکینی می‌رویند.[۱۰۷] نمایان شدن موهای زهار در بسیاری از فرهنگ‌ها ناپسندیده و شرم‌آور پنداشته می‌شود و معمولاً این موهای زاید را حذف می‌کنند.[۱۰۷]

با اشاعهٔ محبوبیت بیکینی‌ها، مقبولیت موهای زهار رو به نقصان نهاد.[۱۰۸] بااین‌حال گونه‌های خاصی از مایوهای زنانه هستند که بخشی از موهای زهار را نمایان می‌سازند. کوچک‌شدن هرچه‌بیشتر مایوها، خصوصاً پس از ظهور بیکینی در سال ۱۹۴۵، موزدایی بیکینی هم محبوب ساخت.[۱۰۷] شیوه‌ای خاص از موزدایی بیکینی هم موسوم به «اپیلاسیون برزیلی» با ظهور شورتِ بندی محبوب شد.[۱۰۹]

چندین شیوهٔ موزدایی بیکینی هست که می‌توان بسته به نوع شورت بیکینی و مساحت عریانی بیرون آن یکی را انتخاب کرد.[۹۹][۱۰۰][۱۰۱] معمول‌ترین این شیوه‌ها عبارتند از: اپیلاسیون آمریکایی (حذف موهای زهار در طرفین، بالای ران، و زیر ناف)، اپیلاسیون فرانسوی (که در آن تنها یک نوار باریک در جلو باقی می‌ماند)، و اپیلاسیون برزیلی (حذف همهٔ موهای زهار که به‌ویژه برای شورتِ بندی به‌کار می‌رود).[۱۱۰]

برنزهٔ بیکینی[ویرایش]

خطوط برنزه‌نشده ایجادشده در اثر بیکینی

خطوط برنزه‌نشده‌ای که پوشیدن بیکینی به هنگام حمام آفتاب پدید می‌آورد به برنزهٔ بیکینی موسومند. برای جلوگیری از پدید آمدن این الگوها، در سال ۱۹۶۹ گونه‌ای بیکینی اختراع شد که پارچه‌اش هزاران منفذ ریز دارد. این منافذ با چشم غیرمسلح دیده نمی‌شوند، ولی به‌اندازه‌ای نور آفتاب را از خود گذر می‌دهند که خط برنزه‌نشده‌ای برجا نماند.[۱۱۱][۱۱۲]

نظربه‌اینکه بیکینی غالب پوست بدن را مقابل تابش فرابنفش عریان رها می‌کند، برنزه کردن بیش‌ازحد ممکن است به آفتاب‌سوختگی، سرطان پوست، و دیگر اختلال‌های مرتبط با پوست، چشم، و دستگاه ایمنی بینجامد.[۱۱۳] ازاین‌رو سازمان‌های پزشکی به بیکینی‌پوشان پیشنهاد می‌کنند تا به‌منظور پیشگیری از آفتاب‌سوختگی، سرطان پوست،[۱۱۴] چروک، و افتادگی پوست[۱۱۵] از کرم‌های ضدآفتاب گسترده‌اثر استفاده نمایند. معذلک ممکن است برخی مواد کرم‌های ضدآفتاب در صورت نفوذ به پوست در درازمدت آثار مخربی داشته‌باشند.[۱۱۶]

جستارهای وابسته[ویرایش]

یادداشت[ویرایش]

  1. bun-hugger
  2. Richard Baker
  3. Kimberly Bissell
  4. Miss Body Beautiful
  5. Miss Physical Fitness
  6. Miss Americana
  7. Kymberly Herrin
  8. Cole of California
  9. The Bikini Book by Kelly Killoren Bensimon

منابع[ویرایش]

  1. Fashion shocker of '46: the naked belly button سانفرانسیسکو کرونیکل
  2. Bikini girls making waves وبگاه بی‌بی‌سی
  3. از بیکینی تا بورکینی • تاریخ پرفراز و نشیب لباس شنای زنان دویچه‌وله فارسی
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ Agrawala, P.K. (1983). Goddesses in Ancient India (first ed.). Atlantic Highlands, N.J.: Humanities Press. p. 12. ISBN 0-391-02960-6.
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ Kathryn Westcott, "The Bikini: Not a brief affair", BBC News, June 5, 2006
  6. "Bikini Introduced". A&E Television Networks. Retrieved September 17, 2008.
  7. Cocozza, Paula (June 10, 2006). "A little piece of history". The Guardian. UK. Archived from the original on September 27, 2008. Retrieved September 17, 2008.
  8. "Marshallese-English Dictionary - Place Name Index". www.trussel2.com. Retrieved July 23, 2016.
  9. "Anatomy of an A-Bomb Test, 1946". Life. October 31, 2012. Retrieved November 21, 2012. In July 1946, the United States conducted two atomic tests at Bikini Atoll in the Pacific.
  10. "The History of the Bikini". Time. July 3, 2009. Retrieved August 20, 2013.
  11. "Tiny Swimsuit That Rocked the World: A History of the Bikini". Randomhistory.com. May 1, 2007. Retrieved December 3, 2011.
  12. Brij V. Lal; Kate Fortune (2000). The Pacific Islands: an Encyclopedia. University of Hawaii Press. p. 259. ISBN 978-0-8248-2265-1. Retrieved July 5, 2011.
  13. Ruth Foster (June 2007). Nonfiction Reading Comprehension: Social Studies, Grade 5. Teacher Created Resources. p. 130. ISBN 978-1-4206-8030-0. Retrieved July 5, 2011.
  14. Gold, David L. (2009). Studies in Etymology and Etiology. Universidad de Alicante. pp. 100–101. ISBN 84-7908-517-7.
  15. Alac, Patrik (2012). Bikini Story. Parkstone International. p. 68. ISBN 1-78042-951-7.
  16. Gurmit Singh; Ishtla Singh (2013). The History of English. Routledge. pp. 13–14. ISBN 978-1-4441-1924-4.
  17. William Safire, No Uncertain Terms, page 291, Simon & Schuster, 2003, شابک ‎۰-۷۴۳۲-۴۹۵۵-۰
  18. Trish Donnally, ""Inis" Are In", San Francisco Chronicle, May 18, 1999
  19. Blake, Barry J. (2007). Playing with Words: Humour in the English Language. Equinox. p. 59. ISBN 1-84553-330-5.
  20. "The Language Report: The ultimate record of what we're saying and how we're saying it Archived October 5, 2015, at the Wayback Machine.", Science News (from Article Archive), August 7, 2004
  21. "15 Words You Had No Idea Used To Be Brand Names | Bikini". Business Insider. Retrieved May 8, 2016.
  22. "Boom and Bust: The nuclear age and the bikini age وبگاه ایندیپندنت
  23. تاریخچه بیکینی
  24. تکه‌ای از تاریخ وبگاه گاردین
  25. Michele Bernadini: The First Bikini Bikini Science
  26. fr:Maillot de bain brésilien دانشنامه ویکی‌پدیا
  27. Lucy Goodison and Christine Morris, Ancient Goddesses: The Myths and the Evidence, page 46, University of Wisconsin Press, 1998, شابک ‎۹۷۸-۰-۲۹۹-۱۶۳۲۰-۴
  28. James, Peter J.; Thorpe, I. J.; Thorpe, Nick (1994). Ancient Inventions. Ballantine Books. p. 279. ISBN 0-345-40102-6.
  29. "Villa Romana del Casale". Val di Noto. Retrieved August 29, 2013.
  30. Guttmann, Allen (1991). Women's Sports: A History. Columbia University Press. p. 38. ISBN 0-231-06957-X.
  31. "Villa Romana del Casale". World Heritage Sites. Archived from the original on December 23, 2008. Retrieved March 7, 2015.
  32. "Pompeian Households: Image Gallery". The Stoa Consortium, Center for Hellenic Studies, Harvard University. Retrieved March 7, 2015.
  33. "Stoa Image Gallery". The Stoa Consortium, Center for Hellenic Studies, Harvard University. Retrieved March 7, 2015.
  34. Penelope M. Allison. "Pompeian Households: Information concerning the rooms in Casa della Venere in Bikini". Retrieved March 7, 2015.
  35. Beard, Mary; Henderson, John (2001). Classical Art. Oxford University Press. p. 116. ISBN 0-19-284237-4.
  36. MacDougall, Elisabeth B.; Feemster, Wilhelmina Mary (1979). Ancient Roman Gardens. Dumbarton Oaks. p. 38. ISBN 0-88402-100-9.
  37. Claudia B. Kidwell, Women's Bathing and Swimming Costume in the United States, Smithsonian Institution Press, City of Washington, 1968
  38. Liz Conor, The spectacular modern woman: feminine visibility in the 1920s, page 152, Indiana University Press, 2004, شابک ‎۰-۲۵۳-۳۴۳۹۱-۷
  39. ۳۹٫۰ ۳۹٫۱ Hoover, Elizabeth D. (July 5, 2006). "60 Years of Bikinis". American Heritage Inc. Archived from the original on September 9, 2007. Retrieved November 13, 2007.
  40. Sydelle, John. "The Swimsuit Industry". The Houston Chronicle. Retrieved August 29, 2013.
  41. Kadolph, Sara J. & Langford, Anna L. (2001). Textiles (9 ed.). Prentice Hall. ISBN 0-13-025443-6.
  42. R. Turner Wilcox, The Mode in Costume, page 424, Courier Corporation, 2008, شابک ‎۹۷۸-۰-۴۸۶-۴۶۸۲۰-۴
  43. Bronwyn Labrum, Fiona McKergow and Stephanie Gibson, Looking Flash, page 166, Auckland University Press, 2007, شابک ‎۹۷۸-۱-۸۶۹۴۰-۳۹۷-۳
  44. ۴۴٫۰ ۴۴٫۱ Laura Grae Kilborn, "The Marketing Of Female Athletes", The Denver Post, August 11, 1998
  45. Gertrud Pfister and Mari Kristin Sisjord, Gender and Sport: Changes and Challenges, page 142, Waxmann Verlag, 2013, ISBN 978-3-8309-7873-2
  46. Harvey S. Wiener, Total swimming, page 125, Simon and Schuster, 1981, ISBN 978-0-671-42807-5
  47. Barry Wilner, Art Seiden, Sam Freas, and Dan Helms, Swimming, page 12, Raintree Steck-Vaughn, 1996, ISBN 978-0-8114-6596-0
  48. David Maraniss, Rome 1960: The Olympics That Changed the World, page 75, Simon and Schuster, 2008, ISBN 978-1-4391-0267-1
  49. "Here's Why the USA Women's Volleyball Team Refuses to Stop Wearing Bikinis". August 11, 2016.
  50. ۵۰٫۰ ۵۰٫۱ "Aussies opt for bikini cover-up". BBC News. January 5, 2000.
  51. "Bikini blues – Beach volleyball makes the swimsuit standard". CNN. Archived from the original on August 9, 2015.
  52. ۵۲٫۰ ۵۲٫۱ ۵۲٫۲ ۵۲٫۳ ۵۲٫۴ ۵۲٫۵ ۵۲٫۶ ۵۲٫۷ Patrice A. Oppliger, Girls Gone Skank: The Sexualization of Girls in American Culture, page 182-4, McFarland, 2008, ISBN 978-0-7864-8650-2
  53. ۵۳٫۰ ۵۳٫۱ ۵۳٫۲ ۵۳٫۳ Mary Zeiss Stange, Carol K. Oyster and Jane E. Sloan (ed.), Encyclopedia of Women in Today's World (Volume 1), page 134, SAGE, 2011, ISBN 978-1-4129-7685-5
  54. Stuff Writer, "Beach volleyball a popular spectator sport", ESPN, August 16, 2004
  55. "Beach volleyball's bikini cheerleaders stir up a storm". NBC sports. August 17, 2004. Archived from the original on March 17, 2008. Retrieved March 12, 2008.
  56. "Beach Volleyball". Australian Broadcasting Corporation. Archived from the original on April 19, 2010.
  57. Associated Press, In Doha, beach volleyball bikinis create cultural clash, Ynet News, March 12, 2006. Retrieved March 12, 2008.
  58. "Beach volleyball but not beach weather: Aussies lose close match as cold bites". The Canberra Times. July 29, 2012. Retrieved August 1, 2012.
  59. "London 2012 Olympics: female beach volleyball players permitted to wear less revealing uniforms". The Daily Telegraph. March 27, 2012. Retrieved August 1, 2012.
  60. ۶۰٫۰ ۶۰٫۱ "Olympic Uniforms: Less Clothing Means Better Results". ABC News. 2008-08-18.
  61. "Here's Why the USA Women's Volleyball Team Refuses to Stop Wearing Bikinis". ijr.com. Retrieved December 15, 2017.
  62. Jenny McAsey (June 5, 2008). "Natalie Cook defends bikini". Herald Sun. Archived from the original on September 8, 2008.
  63. ۶۳٫۰ ۶۳٫۱ Jeanne Moos, "Bikini blues – Beach volleyball makes the swimsuit standard", CNN, Jan 13, 1999
  64. "Olympic briefs". The Guardian. August 17, 2004. Retrieved August 18, 2013.
  65. Bissell, Kimberly; Andera Duke (2007). "Bump, Set, Spike: An Analysis of Commentary". Journal of Promotion Management. 13 (1–2): 35–53. doi:10.1300/J057v13n01_04.
  66. Gray, Emma (August 2, 2012). "Beach Volleyball Photos Focus On Women's Body Parts -- Not Their Athletic Skills". The Huffington Post. Retrieved August 17, 2013.
  67. JG Daddario and BJ Wigley, "Gender Marking and Racial Stereotyping at the 2004 Athens Games", Journal of Sports Media (vol 2), University of Nebraska Press, 2007
  68. Schofield, Brian (July 20, 2008). "Denise Johns: There is more to beach volleyball than girls in bikinis". The Sunday Times. London. Retrieved May 4, 2015.
  69. ۶۹٫۰ ۶۹٫۱ Maria R. Lowe, Women of Steel: Female Bodybuilders and the Struggle for Self-definition, page 57, NYU Press, 1998, ISBN 978-0-8147-5094-0
  70. Sarah Grogan, Body Image: Understanding Body Dissatisfaction in Men, Women and Children, page 63, Routledge, 2007, ISBN 978-1-134-24567-3
  71. Tanya Bunsell, Strong and hard women: an ethnography of female body building, Routledge, 2013, ISBN 978-1-136-25085-9
  72. Francois Fortin, Sports: The Complete Visual Reference, page 360, Québec Amerique, 1996, ISBN 9782764408971
  73. Staff Correspondent, "Hype Hopes Today's Olympians need more than athletic prowess to win gold", Fort Worth Star-Telegram, August 6, 2000
  74. Anne Marie Balsamo, Technologies of the gendered body, page 46, Duke University Press, 1996, ISBN 0-8223-1698-6
  75. "No bikinis for beach volleyball players". News.com.au. August 31, 2007. Archived from the original on December 28, 2007. Retrieved March 12, 2008.
  76. "Unveiling the spirit of the sporting women". The Economic Times. December 1, 2006.
  77. "Top 10 Best Summer Bikinis". thesurfchannel.com. Archived from the original on March 17, 2015. Retrieved March 29, 2015.
  78. Andrea McCloud, The Girl's Guide to Surfing, page 52, Chronicle Books, 2011, ISBN 978-1-4521-0898-8
  79. Matt Warshaw, The History of Surfing, page 417, Chronicle Books, 2011, ISBN 978-1-4521-0094-4
  80. Douglas Booth, Australian Beach Cultures: The History of Sun, Sand and Surf, page 139, Routledge, 2012, ISBN 978-1-136-33847-2
  81. Mark Stranger, Surfing Life: Surface, Substructure and the Commodification of the Sublime, page 40, Ashgate Publishing, Ltd. , 2011, ISBN 978-0-7546-7443-6
  82. Christine Schmidt, The Swimsuit: Fashion from Poolside to Catwalk, pages 19, 49-51, Bloomsbury Academic, 2012, ISBN 978-0-85785-123-9
  83. Nicola Yelland, Gender in Early Childhood, page 67, Routledge, 2002, ISBN 978-1-134-73518-1
  84. Claudia Mitchell, Jacqueline Reid-Walsh, Girl Culture: Studying girl culture: a readers' guide, page 183, ABC-CLIO, 2008, شابک ‎۹۷۸-۰-۳۱۳-۳۳۹۰۹-۷
  85. ۸۵٫۰ ۸۵٫۱ ۸۵٫۲ Turner, Julia (May 31, 2011). "A Brief History of the Bikini: How the tiny swimsuit conquered America". Slate. Retrieved August 15, 2013.
  86. Charlote Williamson and Maggie Davis, 101 Things to Buy Before You Die, page 14, New Holland Publishers, 2007, شابک ‎۹۷۸-۱-۸۴۵۳۷-۸۸۵-۱
  87. Don Johnson, Body: Recovering Our Sensual Wisdom, page 102, North Atlantic Books, 1992, شابک ‎۹۷۸-۱-۵۵۶۴۳-۱۴۴-۹
  88. The Bikini turns 60! from the Lilith Gallery of Toronto. Retrieved February 9, 2009.
  89. Alex Kuczynski, "Looking for Health News? A Bikini Belly? There's More to Read", The New York Times, June 21, 2001
  90. Jennifer Nicole Lee, "Get A Bikini-Worthy Body", CBS News, Feb 1, February 1, 2007
  91. Stuart B. Chirls, "Americans head for the water – in, on and under", Daily News Record, July 31, 1989
  92. ۹۲٫۰ ۹۲٫۱ Claudia Mitchell and Jacqueline Reid-Walsh, Girl Culture: An Encyclopedia (Vol. 1), page 183, Greenwood Publishing Group, 2007, شابک ‎۹۷۸-۰-۳۱۳-۰۸۴۴۴-۷
  93. Jacklyn Zeman, Jackie Zeman's Beauty on the Go, page 70, Simon and Schuster, 1986, شابک ‎۹۷۸-۰-۶۷۱-۵۴۳۲۶-۶
  94. خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام menkes وارد نشده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  95. "Stop wearing bikinis after 47? Survey finds age a factor in fashion". Today.com. May 13, 2011. Retrieved August 15, 2013.
  96. Lesley Kennedy, "Are You Too Old to Rock a Bikini? Archived February 22, 2014, at the Wayback Machine.", More, March 13, 2011
  97. Leslie Dunton-Downer, The English is Coming!: How One Language is Sweeping the World, Simon and Schuster, 2010, شابک ‎۹۷۸-۱-۴۳۹۱-۷۶۷۲-۶
  98. Staff Reporter, "Blackpool Council considers 'mankini' outfit ban", BBC, November 21, 2014
  99. ۹۹٫۰ ۹۹٫۱ Helen Bickmore; Milady's Hair Removal Techniques: A Comprehensive Manual; Thomson Delmar Learning; 2003; شابک ‎۱-۴۰۱۸-۱۵۵۵-۳
  100. ۱۰۰٫۰ ۱۰۰٫۱ "Different Types of Bikini Wax and Application Techniques". Essortment. Archived from the original on December 25, 2013. Retrieved May 9, 2013.
  101. ۱۰۱٫۰ ۱۰۱٫۱ "Brazilian bikini wax". Brazilian Bikinis. Retrieved May 9, 2013.
  102. Grey, Maggie. "Basic Pubic Hairstyles". The Landing Strip. Retrieved June 13, 2014.
  103. ۱۰۳٫۰ ۱۰۳٫۱ Salinger, Eve (2005). The Complete Idiot's Guide to Pleasing Your Woman. New York: Alpha Books/Penguin Group. p. 196. ISBN 1-59257-464-5.
  104. Boston Women's Health Book Collective, The (2005). Our Bodies, Ourselves: A New Edition for a New Era (35th anniversary ed.). New York: Touchstone/Simon & Schuster. p. 4. ISBN 0-7432-5611-5.
  105. Hiscock, Jane; Frances Lovett (2004). Beauty Therapy (2nd ed.). Oxford, UK: Heinemann Educational Publishers. p. 325. ISBN 0-435-45102-2. Retrieved May 9, 2013.
  106. Latour, Stephanie (2002). Erotic Review's Bedside Companion: An ABC of Delightful Depravity. Anova Books. p. 25. ISBN 978-1-84411-002-5. Retrieved May 9, 2013. Salons offer a choice of waxing styles for women, including the widely renowned Brazilian or Mohican for those concerned not to reveal a single stray pube in the inciest, winciest beachwear, while The Hollywood denotes the full monty.
  107. ۱۰۷٫۰ ۱۰۷٫۱ ۱۰۷٫۲ Heinz Tschachler, Maureen Devine, Michael Draxlbauer; The EmBodyment of American Culture; pp 61–62; LIT Verlag, Berlin-Hamburg-Münster; 2003; شابک ‎۳-۸۲۵۸-۶۷۶۲-۵.
  108. David L. Hanlon, Geoffrey Miles White, Voyaging Through the Contemporary Pacific, page 99, Rowman & Littlefield, 2000, شابک ‎۰۷۴۲۵۰۰۴۵۴
  109. خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام heinz وارد نشده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  110. Milady, Milady Standard Cosmetology 2012, page 22, Cengage Learning, 2011, شابک ‎۱۴۳۹۰۵۹۳۰۶
  111. Taylor, Angela (October 17, 1969). "Tan-Through Fabric Lets Sun Shine In". نیویورک تایمز. p. 55.
  112. "Scorecard: No nudes is good news". اسپورتس ایلوستریتد. September 1, 1969. Archived from the original on October 12, 2013. Retrieved April 15, 2015.
  113. "Health effects of UV radiation". WHO. Retrieved March 7, 2015.
  114. Kanavy HE, Gerstenblith MR (December 2011). "Ultraviolet radiation and melanoma". Semin Cutan Med Surg. 30 (4): 222–228. doi:10.1016/j.sder.2011.08.003. PMID 22123420.
  115. M.C.B. Hughes; G.M. Williams; P. Baker; A.C. Green (June 4, 2013). "Sunscreen and Prevention of Skin Aging". Annals of Internal Medicine. 158 (11): 781–790. doi:10.7326/0003-4819-158-11-201306040-00002.
  116. Burnett M.E. , Wang S.Q. (April 2011). "Current sunscreen controversies: a critical review". Photodermatology, Photoimmunology & Photomedicine. 27 (2): 58–67. doi:10.1111/j.1600-0781.2011.00557.x. PMID 21392107.

پیوند به بیرون[ویرایش]