بیکینی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
یک زن با پوشش بیکینی

مایوی دوتکه یا بیکینی (به فرانسوی: Bikini) نوعی جامه زنانه می‌باشد که دارای دو قسمت مشخص مجزا می‌باشد که یک قسمت پستان، و قسمت دیگر بخش میانی بدن (زیر شکم) فرد را می‌پوشاند. سایر قسمت‌های بدن نیز غیر پوشیده باقی می‌ماند. زنان معمولاً آن را درهوای گرم یا درهنگام شنا می‌پوشند.

بیکینی یکی از پرطرفدارترین لباس‌های زنانه در جهان می‌باشد. درآمد سالیانه بیکینی حدود ۸۱۱ میلیون دلار می‌باشد.[۱] بیکینی در مسابقات ورزشی زنان از جمله والیبال ساحلی استفاده می‌شود.[۲] بیکینی در رابطه جنسی بسیار محرک است وهمین هم باعث پرطرفداری این پوشش محرک است. بیکینی دراصل از یک سوتین کوتاه وشورت هفتی ساخته شده.

تا کنون انواع بیکینی با هفت نو مدل سوتین و شش نوع شورت روانه بازار شده‌است. در سال‌های اخیر استفاده از بیکینی با شورت تانگا هرچند رواج یافت اما نتوانست همه‌گیر شود. در این اواخر «میکروکینی» در آمریکا و برزیل از محبوبیت زیادی برخوردار شده‌است. در این مدل از میزان پارچه باز هم کاسته شده‌است.

مایوی دوتکه نام خود را از آتول بیکینی در اقیانوس آرام گرفته‌است.[۳]

ریشه‌شناسی واژه‌ها[ویرایش]

عملیات تقاطع در آب‌سنگ حلقوی بیکینی

طرح مایوهای دوتکه در اروپای دوران قدیم[۴] نیز بوده‌است، ولی طرح امروزی آن در ۵ ژوئیه ۱۹۴۶ در شهر پاریس به نمایش عمومی درآمد.[۵] طراح این مایوهای دوتکه مهندس مکانیکی اهل فرانسه به نام لویی رآر بود که نام طرح خود را از نام آب‌سنگ حلقوی بیکینی در اقیانوس آرام برگرفت.[۶][۷] بیکینی نامی است که استعمارگران آلمانی بر این آب‌سنگ حلقوی گذارده بودند و خود نویسه‌گردانی نام آن در زبان مارشالی است.[۸] چهار روز پیش از رونمایی از این مایوهای دوتکه، آمریکا، برای اولین بار در زمان صلح، به آزمایشی هسته‌ای دست زد. این آزمایش، که در آب‌سنگ حلقوی بیکینی انجام گرفت، به عملیات تقاطع موسوم است.[۹] رآر امیدوار بود شیوهٔ تحریک‌آمیز طراحی مایوهایش، همچون ترکیدن بمب هسته‌ای در بیکینی، «بازخورد فرهنگی و تجاری انفجاری» ایجاد کند.[۱۰][۱۱][۱۲][۱۳]

در سال ۱۹۶۴، رودی گرنریچ با پسین‌سازی از واژه بیکینی، واژه مونوکینی را برای مایوی یک‌تکه‌ای خود انتخاب کرد. پیش‌وند بی (-bi) در زبان لاتین به معنی «دو» و پیشوند مونو (-mono) به معنی «یک» است.[۱۴][۱۵] بعدها طرح‌های دیگری چون تانکینی و تریکینی این اشتقاق معکوس را ادامه دادند.[۱۶] با گذر زمان، «خانوادهٔ —کینی‌ها» (نامی که ویلیام سفایر بر آن‌ها گذاشته)،[۱۷] که دربرگیرندهٔ «خواهران —ینی» (نامی که اَن کول بر آن‌ها گذاشته)[۱۸] هم می‌شود، به طیفی گسترده از مایوها تبدیل شد که مونوکینی (یا یونیکینی یا نوموکینی)، سیکینی، تانکینی، کمیکینی، هیکینی (یا هیپکینی)، مینی‌کینی، فِیْس‌کینی، بورکینی، و میکروکینی از نمونه‌های آنند.[۱۹] لغت‌نامه‌نویس انگلیسی سوزی دنت در گزارش زبان انتشارات دانشگاه آکسفورد (چاپ ۲۰۰۳) مشاهده و پیگیری ابداعات جدیدی چون باندوکینی و کم‌کینی را امری مهم می‌داند.[۲۰]

بیکینی، که بدواً نشان تجاری ثبت‌شده‌ای برای رآر بود، امروزه یک نشان تجاری عام است.[۲۱]

تاریخچه[ویرایش]

بیکینی در عهد باستان

پوشش لباس شنا دو تکه که در فعالیت‌های ورزشی به کار می‌رفته‌است در آثار هنری به جای مانده از ۱۴۰۰ سال از میلاد مسیح نقش بسته‌است.[۲۲] همچنین کارهای هنری مربوط به (۲۸۶–۳۰۵ بعد از میلاد مسیح) زنانی با پوششی مشابه بیکینی را نشان می‌دهد.[۲۳] ولی بیکینی مدرن در سال ۱۹۴۶ توسط یک مهندس به همراه یک طراح مد فرانسوی به بازار عرضه شد.[۲۴] طراح فرانسوی برای نمایش این لباس نتوانست هیچ مانکنی برای پوشیدن این لباس بیابد و در نهایت از یک رقاص در رقص برهنه استفاده کرد.[۲۵] در سالهای اخیر بیکینی برزیلی از رونق زیادی در سطح جهان برخوردار شده‌است، نوع برزیلی بیکینی برهنه تر از نوع عادی است و همانند یک شورت بنددار تنها بخشی از باسن را می‌پوشاند.[۲۶]

جهان باستان[ویرایش]

موزائیکی مربوط به کف «ویلا رومانا دل‌کازاله» در جزیره سیسیل، از اولین تصویرهای بیکینی

باستان‌شناس انگلیسی جیمز ملار در توصیف جامهٔ الهه مادر در چتل‌هویوک (از آثار دورهٔ مس‌سنگی در ترکیهٔ امروزی، مربوط به حدود ۰۵۶۰۰ ۵۶۰۰ (پ.م)) آن را به بیکینی تشبیه می‌کند. در این تندیس الهه مادر بر روی دو پلنگ نشسته‌است و جامه‌ای شبیه بیکینی بر تن دارد.[۴][۲۷]

پیشینهٔ مایوی دوتکه را ولی می‌توان در جهان یونانی رومی پی گرفت. بر روی کوزه‌ها و نقاشی‌هایی مربوط به ۰۱۴۰۰ ۱۴۰۰ (پ.م)، زنان ورزشکار با جامه‌هایی بیکینی‌مانند به تصویر کشیده شده‌اند.[۲۸] در موزائیکی باقی‌مانده از سده چهارم میلادی مربوط به کف «ویلا رومانا دل‌کازاله» واقع در جزیره سیسیل ایتالیا، زنانی جوان در پوششی بیکینی‌مانند در حال وزنه‌برداری، پرتاب دیسک، و دویدن به تصویر کشیده شده‌اند.[۵][۲۹] این موزاییک که مربوط به دوره دیوکلتیانی (۲۸۳ تا ۳۰۵ میلادی) می‌شود، تصویرگر ده زن جوان است که به شکلی آناکرونیستیک «دختران بیکینی‌پوش» نام گرفته‌اند.[۳۰][۳۱] در دیگر یافته‌های باستان‌شناسی رومی طرح‌هایی از ونوس در پوششی مشابه دیده می‌شود؛ از آن جمله می‌توان به تصاویر ونوس بیکینی‌پوش یافته شده در «کازا دلا ونره» ٔ پمپئی،[۳۲][۳۳][۳۴] در تبلینوم خانه جولیا فلیکس،[۳۵] و در یکی از میان‌تالارهای باغ ویا دلابوندانزا اشاره کرد.[۳۶]

طرح‌های پیشرو[ویرایش]

تاریخ تحول بیکینی

تنپوش‌های گشاد از دههٔ اول قرن بیستم
آنت کلرمن مد لباس شنای بدن‌نما را شروع کرد، ۱۹۰۹
جین وایمن در لباس شنایی با پاها و شکم عریان، ۱۹۳۵

از آنجا که مسیحیان اروپایی شنا و حمام در فضای باز را امری ناپسند می‌انگاشتند، تا قرن هجدهم نیاز چندانی به جامهٔ شنا یا حمام نداشتند. در این قرن لباس‌هایی گشاد و آستین‌بلند از جنس فلانل یا پشم برای حمام کردن پدیدار شد که شبیه تنپوش خواب زنانه بود، تا زیر قوزک پا می‌آمد، و پوشیدگی و حجب فرد را حفظ می‌کرد.[۳۷]

در سال ۱۹۰۷، پلیس بوستون شناگر و هنرپیشهٔ استرالیایی آنت کلرمن را در ساحل آن شهر به‌سبب به‌تن کردن لباس شنایی یک‌تکه، بدن‌نما، تنگ، و بدون آستین دستگیر کرد. این نمونهٔ مایو، که از گردن تا شست پای فرد را می‌پوشاند، نخست در انگلستان عرضه شد و تا سال ۱۹۱۰ به‌عنوان لباس شنای زنانه در اروپا پذیرفته شده‌بود.[۳۸] در سال ۱۹۱۳، کارل جنتزن ِ طراح اولین مایوی دوتکهٔ زنانه را درست کرد. رقابت‌های شنای زنان برای نخستین بار در المپیک ۱۹۱۲ استکهلم انجام گرفته‌بود و جنتزن با الهام از آن مایویی چسبان طراحی کرد که تکهٔ پایینی آن شلوارک و تکهٔ بالایی آن پیراهنی آستین‌کوتاه بود.[۳۹]

در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، الگوی رفتاری عامه از «تن به آب زدن» به «آفتاب گرفتن» تغییر شکل داد و این سبب شد از ملاحظات عملکردی در طراحی مایوها کاسته و به زیور و زینت‌شان عنایت بیشتری شود. در دههٔ ۱۹۲۰، در ساخت لباس شنای چسبان از نخ ریون استفاده می‌شد،[۴۰] ولی دوام آن‌ها درمقابل خیس شدن کافی نبود.[۴۱] جرسی و ابریشم نیز گاه در ساخت مایو به کار می‌رفتند.[۴۲] تا دههٔ ۱۹۳۰، سازندگان مایو خط گردن پشت لباس را پایین کشیده، آستین‌ها را حذف، و بغل‌ها را تنگ کرده بودند. با ابداع پارچه‌های جدید، مخصوصاً لاتکس و نایلون، در دههٔ ۱۹۳۰، لباس‌های شنا وجب‌به‌وجب تنگ‌تر شدند و بندهایی به شانه افزوده شد تا بتوان با پایین کشیدنشان بدن را برنزه کردن کرد.[۴۳]

پس از سده چهارم میلادی در هیچ‌یک از آثار به‌جا مانده در اروپا نشانی از بیکینی دیده نمی‌شود تا این‌که در سال ۱۹۰۰ میلادی والنتین لهر، اهل فرایبورگ در آلمان لباس شنای دو تکه را طراحی و تولید کرد. این لباس شنا اما فقط از سوی شماری معدود که طرفدار «فرهنگ برهنگی» بودند و آن‌هم در مکان‌های محدود استفاده می‌شد.

با رشد صنایع نساجی از سال ۱۹۲۰ لباس شنای بانوان از جنس «جرسی»، «تریکو» و ابریشم تولید شد. در این دوره زنانی که به هنگام شنا از «لباس مناسب» استفاده نمی‌کردند، توسط نیروی پلیس در همان ساحل بازداشت می‌شدند. از سال ۱۹۳۲ نیز پوشیدن لباس دو تکه شنا از سوی حکومت نازی‌ها در آلمان ممنوع اعلام شد.

طرح مدرن[ویرایش]

در سال ۱۹۴۶ لویی رآر (Louis Réard) فرانسوی که مکانیک اتومبیل بود و بعدها طراح مد شد، بیکینی را که از چهار پارچه سه‌گوش تشکیل شده بود، طراحی کرد و در ۱۸ ژوئیه سال ۱۹۴۶ رسماً به ثبت رساند. با این حال هیچ مانکنی به دلیل «غیراخلاقی بودن» حاضر به نمایش این لباس شنا نشد و او مجبور شد از یک رقاص به نام «میکلینا برناردینی» برای ارائه بیکینی استفاده کند.

آزمایش‌های هسته‌ای آمریکا در جزیره بیکینی و انتشار اخبار آن لویی رآر را برآن داشت تا نام طرح لباس شنای خود را بیکینی بگذارد. او در شعار تبلیغاتی‌اش "le bikini, la première bombe an-atomique" با بازی با واژگان، بیکینی را "نخستین بمب آناتومیک" خواند.

مقاومت اجتماعی[ویرایش]

تا اواخر دهه ۵۰ اثری از بیکینی در مد لباس دیده نمی‌شود و به‌جای آن این مایوهای آستین‌دار بودند که در مجلات مد تبلیغ می‌شدند.

محبوبیت[ویرایش]

تحولات فرهنگی دهه ۶۰ میلادی و انقلاب جوانان باعث شد تا بالاخره استفاده از بیکینی راه خود را به سواحل باز کند.

گروهی از زنان با پوشش بیکینی در سال ۲۰۰۵
در اروپا

در سال‌های نخست در بسیاری از کشورهای اروپایی، بیکینی یک «رسوایی شرم‌آور» خوانده می‌شد و استفاده از آن در سواحل ایتالیا، اسپانیا و پرتغال رسماً ممنوع بود. جالب اینکه استفاده از بیکنی در سواحل اقیانوس اطلس فرانسه ممنوع ولی در چند بخش دیگر این کشور مجاز بود. بریژیت باردو ستاره سینمای فرانسه، که تا آن زمان آن‌چنان شناخته شده نبود نیز در سال ۱۹۵۳ در فستیوال فیلم کن با بیکینی ظاهر شد.

در آمریکا

در آمریکا هم استفاده از بیکنی در سواحل ممنوع بود. در فیلم‌های هالیوود بر اساس قوانین نانوشته اخلاقی حاکم بر سینمای آن زمان که به قوانین "Hays" معروف بودند، زنان با بیکینی نمایش داده نمی‌شدند. با وجود همه ممنوعیت‌ها، ظاهر شدن مرلین مونرو ستاره سینمای آن‌زمان با لباسی بیکینی درسال ۱۹۵۳ جنجال‌آفرین شد. تحولات فرهنگی دهه ۶۰ میلادی و انقلاب جوانان باعث شد تا بالاخره استفاده از بیکینی راه خود را به سواحل باز کند. هم‌زمان "اورزولا آندرس" هنرپیشه آلمانی بود که در فیلم جیمز باند به همراه شان کانری برای نخستین بار بیکینی را بر پرده سینما برد و جهانی کرد. این بیکینی در سال ۲۰۰۱ در یک حراجی به مبلغ ۶۰ هزار دلار به فروش رفت که این مبلغ هنوز هم رکورد فروش لباس شنا را دراختیار دارد.

بیکینی مردانه[ویرایش]

بیکینی مردانه
مردی در منکینی به شیوهٔ بورات

گاه از عبارت بیکینی مردانه برای اشاره به مایوهای اسلیپ استفاده می‌شود. قسمت بغل این بیکینی‌ها ممکن است کوتاه یا بلند باشد یا اصلاً بندی، گره‌ای، یا توری باشد. بیکینی‌های مردانه معمولاً دکمه یا آویز جلو ندارند. برخلاف مایوهای شنا، بیکینی‌های مردانه برای کاهش اصطکاک طراحی نشده‌اند و فاقد بند تنبان قابل رؤیتند. در کل مایوهایی که عرض بغل آن‌ها از ۱٫۵ اینچ (حدود ۴ سانتی‌متر) کمتر است برای شنا مناسب نیستند و بیشتر به کار تفریح، مُد، یا حمام آفتاب گرفتن می‌آیند. شورت‌های فیگورگیری در مسابقه‌های بدن‌سازی نمونه‌ای از این گونه شورت‌هاست.

گاه مردان هم بالاتنهٔ بیکینی را، معمولاً با هدف ایجاد شوخی بصری، می‌پوشند. برای مثال مَنْکینی (به انگلیسی: mankini) گونه‌ای مایوی مردانه با بندهایی شبیه بند برتل است[۴۴] که پس از پوشیده شدن در فیلم بُرات از سوی ساشا بارون کوهن محبوبیت یافت.[۴۵]

موزدایی بیکینی[ویرایش]

شیوه‌های موزدایی بیکینی

اپیلاسیون آمریکایی (نام‌های دیگر: مثلثی، معمولی)
اپیلاسیون فرانسوی (نام‌های دیگر: ماهیکان، باند فرود)
اپیلاسیون برزیلی (نام‌های دیگر: هالیوود، کاملاً عریان)

موزدایی بیکنی حذف موهای زهاری است که بیرون از خط بیکینی می‌رویند.[۵۴] نمایان شدن موهای زهار در بسیاری از فرهنگ‌ها ناپسندیده و شرم‌آور پنداشته می‌شود و معمولاً این موهای زاید را حذف می‌کنند.[۵۴]

با اشاعهٔ محبوبیت بیکینی‌ها، مقبولیت موهای زهار رو به نقصان نهاد.[۵۵] بااین‌حال گونه‌های خاصی از مایوهای زنانه هستند که بخشی از موهای زهار را نمایان می‌سازند. کوچک‌شدن هرچه‌بیشتر مایوها، خصوصاً پس از ظهور بیکینی در سال ۱۹۴۵، موزدایی بیکینی هم محبوب ساخت.[۵۴] شیوه‌ای خاص از موزدایی بیکینی هم موسوم به «اپیلاسیون برزیلی» با ظهور شورتِ بندی محبوب شد.[۵۶]

چندین شیوهٔ موزدایی بیکینی هست که می‌توان بسته به نوع شورت بیکینی و مساحت عریانی بیرون آن یکی را انتخاب کرد.[۴۶][۴۷][۴۸] معمول‌ترین این شیوه‌ها عبارتند از: اپیلاسیون آمریکایی (حذف موهای زهار در طرفین، بالای ران، و زیر ناف)، اپیلاسیون فرانسوی (که در آن تنها یک نوار باریک در جلو باقی می‌ماند)، و اپیلاسیون برزیلی (حذف همهٔ موهای زهار که به‌ویژه برای شورتِ بندی به‌کار می‌رود).[۵۷]

برنزهٔ بیکینی[ویرایش]

خطوط برنزه‌نشده ایجادشده در اثر بیکینی

خطوط برنزه‌نشده‌ای که پوشیدن بیکینی به هنگام حمام آفتاب پدیدمی‌آورد به برنزهٔ بیکینی موسومند. برای جلوگیری از پدید آمدن این الگوها، در سال ۱۹۶۹ گونه‌ای بیکینی اختراع شد که پارچه‌اش هزاران منفذ ریز دارد. این منافذ با چشم غیرمسلح دیده نمی‌شوند، ولی به‌اندازه‌ای نور آفتاب را از خود گذر می‌دهند که خط برنزه‌نشده‌ای برجا نماند.[۵۸][۵۹]

نظربه‌اینکه بیکینی غالب پوست بدن را مقابل تابش فرابنفش عریان رها می‌کند، برنزه کردن بیش‌ازحد ممکن است به آفتاب‌سوختگی، سرطان پوست، و دیگر اختلال‌های مرتبط با پوست، چشم، و دستگاه ایمنی بینجامد.[۶۰] ازاین‌رو سازمان‌های پزشکی به بیکینی‌پوشان پیشنهاد می‌کنند تا به‌منظور پیشگیری از آفتاب‌سوختگی، سرطان پوست،[۶۱] چروک، و افتادگی پوست[۶۲] از کرم‌های ضدآفتاب گسترده‌اثر استفاده نمایند. معذلک ممکن است برخی مواد کرم‌های ضدآفتاب در صورت نفوذ به پوست در درازمدت آثار مخربی داشته‌باشند.[۶۳]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Fashion shocker of '46: the naked belly button سانفرانسیسکو کرونیکل
  2. Bikini girls making waves وبگاه بی‌بی‌سی
  3. از بیکینی تا بورکینی • تاریخ پرفراز و نشیب لباس شنای زنان دویچه‌وله فارسی
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ Agrawala, P.K. (1983). Goddesses in Ancient India (first ed.). Atlantic Highlands, N.J.: Humanities Press. p. 12. ISBN 0-391-02960-6. 
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ Kathryn Westcott, "The Bikini: Not a brief affair", BBC News, June 5, 2006
  6. "Bikini Introduced". A&E Television Networks. Retrieved September 17, 2008. 
  7. Cocozza, Paula (June 10, 2006). "A little piece of history". The Guardian. UK. Archived from the original on September 27, 2008. Retrieved September 17, 2008. 
  8. "Marshallese-English Dictionary - Place Name Index". www.trussel2.com. Retrieved July 23, 2016. 
  9. "Anatomy of an A-Bomb Test, 1946". Life. October 31, 2012. Retrieved November 21, 2012. In July 1946, the United States conducted two atomic tests at Bikini Atoll in the Pacific. 
  10. "The History of the Bikini". Time. July 3, 2009. Retrieved August 20, 2013. 
  11. "Tiny Swimsuit That Rocked the World: A History of the Bikini". Randomhistory.com. May 1, 2007. Retrieved December 3, 2011. 
  12. Brij V. Lal; Kate Fortune (2000). The Pacific Islands: an Encyclopedia. University of Hawaii Press. p. 259. ISBN 978-0-8248-2265-1. Retrieved July 5, 2011. 
  13. Ruth Foster (June 2007). Nonfiction Reading Comprehension: Social Studies, Grade 5. Teacher Created Resources. p. 130. ISBN 978-1-4206-8030-0. Retrieved July 5, 2011. 
  14. Gold, David L. (2009). Studies in Etymology and Etiology. Universidad de Alicante. pp. 100–101. ISBN 84-7908-517-7. 
  15. Alac, Patrik (2012). Bikini Story. Parkstone International. p. 68. ISBN 1-78042-951-7. 
  16. Gurmit Singh; Ishtla Singh (2013). The History of English. Routledge. pp. 13–14. ISBN 978-1-4441-1924-4. 
  17. William Safire, No Uncertain Terms, page 291, Simon & Schuster, 2003, شابک: ‎۰-۷۴۳۲-۴۹۵۵-۰
  18. Trish Donnally, ""Inis" Are In", San Francisco Chronicle, May 18, 1999
  19. Blake, Barry J. (2007). Playing with Words: Humour in the English Language. Equinox. p. 59. ISBN 1-84553-330-5. 
  20. "The Language Report: The ultimate record of what we're saying and how we're saying it Archived October 5, 2015, at the Wayback Machine.", Science News (from Article Archive), August 7, 2004
  21. "15 Words You Had No Idea Used To Be Brand Names | Bikini". Business Insider. Retrieved May 8, 2016. 
  22. "Boom and Bust: The nuclear age and the bikini age وبگاه ایندیپندنت
  23. تاریخچه بیکینی
  24. تکه‌ای از تاریخ وبگاه گاردین
  25. Michele Bernadini: The First Bikini Bikini Science
  26. fr:Maillot de bain brésilien دانشنامه ویکی‌پدیا
  27. Lucy Goodison and Christine Morris, Ancient Goddesses: The Myths and the Evidence, page 46, University of Wisconsin Press, 1998, شابک: ‎۹۷۸-۰-۲۹۹-۱۶۳۲۰-۴
  28. James, Peter J.; Thorpe, I. J.; Thorpe, Nick (1994). Ancient Inventions. Ballantine Books. p. 279. ISBN 0-345-40102-6. 
  29. "Villa Romana del Casale". Val di Noto. Retrieved August 29, 2013. 
  30. Guttmann, Allen (1991). Women's Sports: A History. Columbia University Press. p. 38. ISBN 0-231-06957-X. 
  31. "Villa Romana del Casale". World Heritage Sites. Archived from the original on December 23, 2008. Retrieved March 7, 2015. 
  32. "Pompeian Households: Image Gallery". The Stoa Consortium, Center for Hellenic Studies, Harvard University. Retrieved March 7, 2015. 
  33. "Stoa Image Gallery". The Stoa Consortium, Center for Hellenic Studies, Harvard University. Retrieved March 7, 2015. 
  34. Penelope M. Allison. "Pompeian Households: Information concerning the rooms in Casa della Venere in Bikini". Retrieved March 7, 2015. 
  35. Beard, Mary; Henderson, John (2001). Classical Art. Oxford University Press. p. 116. ISBN 0-19-284237-4. 
  36. MacDougall, Elisabeth B.; Feemster, Wilhelmina Mary (1979). Ancient Roman Gardens. Dumbarton Oaks. p. 38. ISBN 0-88402-100-9. 
  37. Claudia B. Kidwell, Women's Bathing and Swimming Costume in the United States, Smithsonian Institution Press, City of Washington, 1968
  38. Liz Conor, The spectacular modern woman: feminine visibility in the 1920s, page 152, Indiana University Press, 2004, شابک: ‎۰-۲۵۳-۳۴۳۹۱-۷
  39. Hoover, Elizabeth D. (July 5, 2006). "60 Years of Bikinis". American Heritage Inc. Archived from the original on September 9, 2007. Retrieved November 13, 2007. 
  40. Sydelle, John. "The Swimsuit Industry". The Houston Chronicle. Retrieved August 29, 2013. 
  41. Kadolph, Sara J. & Langford, Anna L. (2001). Textiles (9 ed.). Prentice Hall. ISBN 0-13-025443-6. 
  42. R. Turner Wilcox, The Mode in Costume, page 424, Courier Corporation, 2008, شابک: ‎۹۷۸-۰-۴۸۶-۴۶۸۲۰-۴
  43. Bronwyn Labrum, Fiona McKergow and Stephanie Gibson, Looking Flash, page 166, Auckland University Press, 2007, شابک: ‎۹۷۸-۱-۸۶۹۴۰-۳۹۷-۳
  44. Leslie Dunton-Downer, The English is Coming!: How One Language is Sweeping the World, Simon and Schuster, 2010, شابک: ‎۹۷۸-۱-۴۳۹۱-۷۶۷۲-۶
  45. Staff Reporter, "Blackpool Council considers 'mankini' outfit ban", BBC, November 21, 2014
  46. ۴۶٫۰ ۴۶٫۱ Helen Bickmore; Milady's Hair Removal Techniques: A Comprehensive Manual; Thomson Delmar Learning; 2003; شابک: ‎۱-۴۰۱۸-۱۵۵۵-۳
  47. ۴۷٫۰ ۴۷٫۱ "Different Types of Bikini Wax and Application Techniques". Essortment. Archived from the original on December 25, 2013. Retrieved May 9, 2013. 
  48. ۴۸٫۰ ۴۸٫۱ "Brazilian bikini wax". Brazilian Bikinis. Retrieved May 9, 2013. 
  49. Grey, Maggie. "Basic Pubic Hairstyles". The Landing Strip. Retrieved June 13, 2014. 
  50. ۵۰٫۰ ۵۰٫۱ Salinger, Eve (2005). The Complete Idiot's Guide to Pleasing Your Woman. New York: Alpha Books/Penguin Group. p. 196. ISBN 1-59257-464-5. 
  51. Boston Women's Health Book Collective, The (2005). Our Bodies, Ourselves: A New Edition for a New Era (35th anniversary ed.). New York: Touchstone/Simon & Schuster. p. 4. ISBN 0-7432-5611-5. 
  52. Hiscock, Jane; Frances Lovett (2004). Beauty Therapy (2nd ed.). Oxford, UK: Heinemann Educational Publishers. p. 325. ISBN 0-435-45102-2. Retrieved May 9, 2013. 
  53. Latour, Stephanie (2002). Erotic Review's Bedside Companion: An ABC of Delightful Depravity. Anova Books. p. 25. ISBN 978-1-84411-002-5. Retrieved May 9, 2013. Salons offer a choice of waxing styles for women, including the widely renowned Brazilian or Mohican for those concerned not to reveal a single stray pube in the inciest, winciest beachwear, while The Hollywood denotes the full monty. 
  54. ۵۴٫۰ ۵۴٫۱ ۵۴٫۲ Heinz Tschachler, Maureen Devine, Michael Draxlbauer; The EmBodyment of American Culture; pp 61–62; LIT Verlag, Berlin-Hamburg-Münster; 2003; شابک: ‎۳-۸۲۵۸-۶۷۶۲-۵.
  55. David L. Hanlon, Geoffrey Miles White, Voyaging Through the Contemporary Pacific, page 99, Rowman & Littlefield, 2000, شابک: ‎۰۷۴۲۵۰۰۴۵۴
  56. خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام heinz وارد نشده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  57. Milady, Milady Standard Cosmetology 2012, page 22, Cengage Learning, 2011, شابک: ‎۱۴۳۹۰۵۹۳۰۶
  58. Taylor, Angela (October 17, 1969). "Tan-Through Fabric Lets Sun Shine In". نیویورک تایمز. p. 55. 
  59. "Scorecard: No nudes is good news". اسپورتس ایلوستریتد. September 1, 1969. Archived from the original on October 12, 2013. Retrieved April 15, 2015. 
  60. "Health effects of UV radiation". WHO. Retrieved March 7, 2015. 
  61. Kanavy HE, Gerstenblith MR (December 2011). "Ultraviolet radiation and melanoma". Semin Cutan Med Surg. 30 (4): 222–228. doi:10.1016/j.sder.2011.08.003. PMID 22123420. 
  62. M.C.B. Hughes; G.M. Williams; P. Baker; A.C. Green (June 4, 2013). "Sunscreen and Prevention of Skin Aging". Annals of Internal Medicine. 158 (11): 781–790. doi:10.7326/0003-4819-158-11-201306040-00002. 
  63. Burnett M.E. , Wang S.Q. (April 2011). "Current sunscreen controversies: a critical review". Photodermatology, Photoimmunology & Photomedicine. 27 (2): 58–67. doi:10.1111/j.1600-0781.2011.00557.x. PMID 21392107.