عود یا داربوی، که در اوستا وهوکرته (Vohukereta) و در پهلوی هوکرت (Hukart) نامیده شده است [۱]، تکه چوبیست بریده شده از درختی خاص که در جزایر هند و چین می روید، و چون آن را می سوزانند دودی خوش بو از آن حاصل می شود. عود در کشورهایی چون هند و چین بیشتر در آیینهای مذهبی سوزانده می شود. این ماده از گذشته در ایران نیز به عنوان خوش بو کننده و ضدعفونی کننده محیط، کاربرد بسیاری داشته است. عود همچنین خواص درمانی بسیاری دارد.
| تا صبر را نباشد شیرینی شکر |
|
تا بید را نباشد بوی چو داربوی |
| درون خرگه از بوی خجسته |
|
بخور عود و عنبر کله بسته |
| هر کجا عود بود بوی خوش عود بود |
|
ندهد بوی نه هر چوبی و نه هر حطبی |
- کتابها
- میرحیدر، حسین. معارف گیاهی. چاپ اول. تهران: دفتر نشر فرهنگ اسلامی، 1373. 647.
- واژه نامه برخط دهخدا
